ဇာတိဒုကၡ
အမိ၀မ္းေခါင္း၌ ေရွးဦးစြာ ရုပ္သစ္ နာမ္သစ္တရားေတြ ျဖစ္ေပၚမႈကို ဇာတိ-ဟုဆိုရသည္။ ရုပ္တရားတို႔ ေရွးဦးစြာ ျဖစ္ေပၚမႈကို ရုပ္၏ ဇာတိ၊ နာမ္တရားတို႔ ေရွးဦးစြာ ျဖစ္ေပၚမႈကို နာမ္၏ ဇာတိ၊ ဤသို႔ ဇာတိ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။ ထိုရုပ္သစ္ နာမ္သစ္ အစေရွး...ဦးစြာ ျဖစ္ျခင္းဟူေသာ ပဋိသေႏၶတည္ေနရသူမွာ အမိ၀မ္းေခါင္း၌ အမိ၏ အစာေဟာင္းအိမ္၌ ထိုင္၍ အစာသစ္အိမ္ကို ေခါင္းျဖင့္ ရြက္လ်က္-
* စာေဟာင္း စာသစ္၊ ေအာက္ထက္၀န္းရံ- ဆိုသည့္အရ ေနရေပသည္။
ၾကပဒုမၼာ ၾကာပု႑ရိက္ စေသာ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အနံ႔ရွိေသာ သန္႔ရွင္းေသာဌာန၌ ျဖစ္ရသည္ မဟုတ္၊ စင္စစ္ မ်ားစြာေသာ အညစ္အေၾကးတို႔ျဖင့္၄င္း၊ မေကာင္းေသာ အနံ႔တို႔ျဖင့္၄င္း၊ ျပည့္ေသာသူငယ္အိမ္၌ အမိ၏ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ ေသြးကို၄င္း၊ မိဘ ႏွစ္ဦးတို႔၏ အညစ္အေၾကး သုက္ေသြးကို၄င္း မွီ၍ အလြန္က်ဥ္းေျမာင္း က်ပ္တည္းစြာေသာ အရပ္၌ ငါးပုပ္ အမဲပုပ္တို႔ကို မွီ၍ျဖစ္ေသာ ပိုးေလာက္ကဲ့သို႔-
* ပုပ္ႏွံညႇီေလာင္း၊ က်ဥ္းေျမာင္းမဲမိုက္၊ မိ၀မ္းတိုက္၀ယ္၊ ဘင္၌ေလာက္လို-ဆိုသည့္အရ ျဖစ္ရေပသည္။
အမိေက်ာဘက္ကို မ်က္ႏွာမူ၍ ဒူးႏွစ္လံုးတို႔၏အၾကား၌ ေခါင္းကိုထားလ်က္ ေမးေအာက္၌ လက္ႏွစ္ဘက္ဆုပ္၍ သစ္ငုတ္တိုေပၚ၌ ေမ်ာက္အိုသည္ ကုပ္ကုပ္ေလး ေနသလို-
* ေက်ာကို၀မ္းျပဳ၊ ဒူးႏွစ္ခုၾကား၊ ဦးေခါင္းထားလ်က္၊ ေမးဖ်ားလက္ဆုပ္၊ သစ္ငုတ္တိုမွာ၊ ေမ်ာက္အိုကုပ္သည့္ႏွယ္-ဆိုသည့္အရ ေနရေပသည္။
ထိုေနရာ၌ ကိုးလ ဆယ္လ ေလးတန္ေလးဘက္ကို မလႈပ္မလွဲ႔ ေကြးလ်က္သာ အလြန္ဆင္းရဲစြာ ေနရေသာေၾကာင့္ အမိ၏ ၀မ္းေခါင္းကို ဒရီမုခဇာတ္-အ႒ကထာ၌ သာယာမႈ ကင္းေသာ ငရဲဟူ၍၄င္း၊ ေလးတန္ေလးဘက္ ေကြးလ်က္ေနရေသာ စတုကုဋၬိက ငရဲဟူ၍၄င္း ျပဆိုထားပါသည္။ အမိသည္ လ်င္စြာ သြားလာျခင္း၊ တိမ္းပါးခၽြတ္ေခ်ာ္ျခင္း စသည္ျဖစ္ေသာအခါ ေသေသာက္ၾကဴး လက္တြင္းသို႔ သက္ဆင္းေရာက္၍ေနေသာ ဆိတ္-သူငယ္ကဲ့သို႔၄င္း၊ ေျမြ-အလမၸာယ္ဆရာသည္ ေျမြကိုဖမ္း၍ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပန္းျခင္း၊ အစာငတ္ျခင္း စသည္ေၾကာင့္ အလမၸယ္ဆရာမိေသာ ေျမြ၏ မခ်ိမဆန္႔ ျဖစ္ေနရသကဲ့သို႔၄င္း-
* မလႈပ္မရွက္၊ ေသေသာက္လက္၀ယ္၊ ဆိတ္သူငယ္လို၊ အလမၸာယ္မိ၊ ေျမြငယ္ခ်ိသို႔-ဆိုသည့္အရ ျဖစ္ရပါသည္။
အမိသည္ စပ္ေသာအစာကို စားေသာအခါ၌ လွံထိုး၍ ဆားပက္ျခင္းကို ခံရသူကဲ့သို႔၄င္း၊ ပူေသာအစာကို စားေသာအခါ ဥႆဒ ငရဲငယ္၌ ခံရသကဲ့သို႔၄င္း၊ အမိသည္ အလြန္ေအးေသာ အစာမ်ားကို စားမိေသာအခါ၌ ေလာကႏၲရိတ္ငရဲ၌ ခံေနရသူကဲ့သို႔၄င္း၊ ေသလုမတတ္ ကိုယ္သား တဆတ္ဆတ္ျဖင့္ ႀကီးစြာေသာဆင္းရဲကို -
* အမိ စပ္-ခါး၊ ပူ-ေအး-စားလည္း၊ ကိုယ္သားဆတ္ဆတ္၊ သက္ျပတ္တေစ၊ ဆယ္လေန၍-ဆိုသည့္အရ ခံစားရေခ်သည္။
ဤအဆိုမ်ားကိုေထာက္ထား၍ မိခင္ျဖစ္သူမ်ား ေရွာင္ရွားမႈကို ျပဳၾကပါေလ။ ထို႔ေနာက္ ကမၼဇေလ လႈပ္ရွားတိုက္ခတ္သျဖင့္ ေစာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ ေျခကား-အထက္၊ ေခါင္းကား-ေအာက္သို႔ လွည့္ရျပီးေနာက္ မဂ္၀သို႔ေရာက္ေသာအခါ ေသးငယ္ေသာ သံေကာက္ေပါက္ (ေသာ့ေပါက္) မွ ဆင္ေျပာင္ႀကီးကို ဆြဲထုတ္ရသကဲ့သို႔၄င္း၊ သံေဘာင္ႀကီးျဖင့္ အႀကိတ္ခံရသကဲ့သုိ႔၄င္း၊ ဆင္းရဲႀကီးလွ၏။ ေကာင္းစြာမေမြးဖြားႏိုင္ပါလွ်င္ မိခင္ခ်မ္းသာ ျပီးေရာ, ကေလး ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္-ဟူ၍ ဆိုၾကေသး၏။ အမိ၀မ္းတိုက္၌ ေလမွ် မတိုက္ရသျဖင့္ အလြန္ႏူးညံ႔လွေသာ သူငယ္ကို ညႇပ္ျဖင့္ ဆြဲထုတ္ရသည္ကိုလည္း ၾကားဖူး၏။ မည္မွ် ဆင္းရဲပါမည္နည္း။ အျပင္သို႔ ေရာက္ေသာအခါလည္း ၾကမ္းတမ္းေသာ အ၀တ္-စသည္ျဖင့္ ထိပါးကိုင္တြယ္မႈေၾကာင့္ အပ္ျဖင့္ အဆြခံရသကဲ့သို႔ ဆင္းရဲလွ၏။
ႀကီးျပန္ေသာအခါလည္း အိုရ, နာရ, ေသရ စသည္ျဖင့္ ဆင္းရဲႀကီးစြာ ေတြ႔ၾကရ ႀကံဳၾကရျပန္၏။
* ေလကမၼဇ၊ ဦးေဇာက္ခ်သား၊ မဂ္၀သို႔ေရာက္၊ သံေကာက္ေပါက္၀ယ္၊ ဆြဲေျမႇာက္ဆင္ေျပာင္၊ သံေဘာင္ႀကိတ္ေျခ၊ ပံုေနရယိက၊ ျပင္သို႔က်လည္း၊ အပ္ဆြသည့္ဟန္၊ ႀကီးျပန္ ဒုကၡ၊ ျပစ္မ်ားလွသည္၊ မူလဇာတိ ျမစ္ရင္းတည္း။
( လကၤာ )
စာေဟာင္းစာသစ္၊ ေအာက္ထက္၀န္းရံ၊ ပုပ္ႏွံညႇီေလာင္း၊ က်ဥ္းေျမာင္းမဲမိုက္၊ မိ၀မ္းတိုက္၀ယ္၊ ဘင္၌ေလာက္လို၊ ေက်ာကို၀မ္းျပဳ၊ ဒူးႏွစ္ခုၾကား၊ ဦးေခါင္းထားလ်က္၊ ေမးဖ်ားလက္ဆုပ္၊ သစ္ငုတ္တိုမွာ၊ ေမ်ာက္အိုကုပ္သည့္ႏွယ္၊ မလႈပ္မရွက္၊ ေသေသာက္လက္၀ယ္၊ ဆိတ္သူငယ္လို၊ အလမၸါယ္မိ၊ ေျမြငယ္ခ်ိသို႔၊ အမိ စပ္း-ခါး၊ ပူ-ေအး-စားလည္း၊ ကိုယ္သားဆတ္ဆတ္၊ သက္ျပတ္တေစ၊ ဆယ္လေန၍၊ ေလကမၼဇ၊ ဦးေဇာက္ခ်သား၊ မဂ္၀သို႔ေရာက္၊ သံေကာက္ေပါက္၀ယ္၊ ဆြဲေျမႇာက္ဆင္ေျပာင္၊ သံေဘာင္ႀကိတ္ေျခ၊ ပံုေနရယိက၊ ျပင္သို႔က်လည္း၊ အပ္ဆြသည့္ဟန္၊ ႀကီးျပန္ဒုကၡ၊ ျပစ္မ်ားလွသည္၊ မူလဇာတိျမစ္ရင္းတည္း။
မွတ္ခ်က္။
ဇာတိ ပဋိသေႏၶေနမႈ ဆင္းရဲစစ္ ဆင္းရဲမွန္ ဒုကၡသစၥာတရားျဖင့္ ဘ၀သစ္ကို ထူေထာင္ၾကျပီးလွ်င္ ခ်စ္သူတို႔ႏွင့္ အတူမေနရ ဒုကၡသစၥာ။ မုန္းသူတို႔ႏွင့္ အတူေနရ ဒုကၡသစၥာ။ လိုတာမရ ဒုကၡသစၥာ။ အိုရမႈ ဒုကၡသစၥာ။ နာရမႈ ဒုကၡသစၥာ။ ေသရမႈ ဆင္းရဲစစ္ ဆင္းရဲမွန္ ဒုကၡသစၥာျဖင့္ပင္ တဘ၀ေနာက္ဆံုး နိဂံုးအုပ္ၾကရေလသည္။
တဖန္ ထိုကဲ့သို႔ ဒုကၡသစၥာႏွင့္ ေတြ႔ၾကရဦးမည္ျဖစ္ေသာ ငရဲဟူေသာ အမိ၀မ္းေခါင္း၌ ကိန္းေအာင္းရမည္ကို အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္ၾကလ်က္ သံေ၀ဂဉာဏ္သို႔ေရာက္၍ နိဗၺာန္သို႔ေပါက္ေအာင္ သတိေဆာင္ကာ သဒၶါေစတနာ ေရွ႔သြား ပုညတရားတို႔ကို စြမ္းအားထုတ္၍ ျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကပါေစကုန္သတည္း။
Mar 31, 2014
နိေရာဓ ၇-မ်ိဳး
နိေရာဓ ဟူသည္
၁။ တဒဂၤ နိေရာဓ
၂။ ၀ိကၡမၻန နိေရာဓ
၃။ သမုေစၧဒ နိေရာဓ
၄။ ပဋိပႆဒၶိ နိေရာဓ
၅။ ခဏဘဂၤ နိေရာဓ
၆။ သညာေ၀ဒယိတ နိေရာဓ
၇။ သစၥ နိေရာဓ
ဟူ၍ အခ်ဳပ္အခ်ာအားျဖင့္ ၇-ပါးရွိသည္။ ထို ၇-ပါးတို႔တြင္ ခဏဘဂၤ နိေရာဓသည္ ဥပၸါဒခဏဘဂၤ နိေရာဓ, အႏုပၸါဒခဏဘဂၤ နိေရာဓ-ဟူ၍ သတၱိအားျဖင့္ ႏွစ္ပါးျဖစ္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နိေရာဓ ၈-ပါး သိဖြယ္မ်ား ျဖစ္လာသည္။
၁။ တဒဂၤ နိေရာဓ ( ပဋိသမၻိဒါမဂၢ အ႒ကထာ ဒုတြဲ ႏွာ-၅၃ )
ထိုရွစ္ပါးတြင္ ထိုထို ကာမကုသိုလ္တည္းဟူေသာ အေၾကာင္းအစိတ္ျဖစ္ခိုက္ ထိုထိုအကုသိုလ္တရားတို႔၏ မျဖစ္ဘဲ ခ်ဳပ္ျငိမ္း၍ေနျခင္းသည္ ( တဒဂၤ-ထိုထိုကာမကုသိုလ္တည္းဟူေသာ အစိတ္အေၾကာင္းေၾကာင့္၊ နိေရာဓ-ထိုထိုအကုသိုလ္တို႔၏ ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ) တဒဂၤနိေရာဓ မည္၏။
( ဥပမာ )
လွ်ပ္စစ္လက္ခိုက္ အမိုက္ေမွာင္ ကင္းေပ်ာက္သကဲ့သို႔ မွတ္အပ္၏။
( ေဆာင္ )
လွ်ပ္စစ္လက္က၊ အေမွာင္ ပ,သို႔၊ ကာမကုသိုလ္၊ ပယ္ခြင္းျဖိဳေၾကာင့္၊ ထိုထုိ ပါပ၊ ခ်ဳပ္ျငိမ္းရ၊ ေခၚၾက တဒဂၤနိေရာဓတည္း။
၂။ ၀ိကၡမၻန နိေရာဓ ( ပဋိသမၻိဒါမဂၢ အ႒ကထာ ဒုတြဲ ႏွာ-၁၂၁ )
စ်ာန္ရပုဂၢိဳလ္မ်ား၌ စ်ာန္စိတ္ တႀကိမ္ျဖစ္ျပီးသည္မွစ၍ စ်ာန္မေလ်ာမက်မခ်င္း နီ၀ရဏတရားတို႔၏ မျဖစ္ဘဲ ခြါရွဲ၍ေနျခင္းသည္ ( ၀ိကၡမ ၻန-ခြါေသာအားျဖင့္၊ နိေရာဓ-ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ) ၀ိကၡမ ၻန နိေရာဓ မည္၏။
( ဥပမာ )
ေရကန္၌ရွိေသာ ေမွာ္မ်ားကို အိုးျဖင့္ ဖယ္ရွား ပုတ္ခန္လိုက္သည္ရွိေသာ္ ပုတ္ခတ္ျခင္း၏အဟုတ္ မကုန္ေသးသမွ် ေမွာ္မ်ားခြါရွဲ၍ ေနဘိသကဲ့သို႔ မွတ္အပ္၏။
( ေဆာင္ )
အိုးျဖင့္ပယ္ရွား၊ ေမွာ္ခြါသြားသို႔၊ စ်ာန္မ်ားျဖစ္က၊ နီ၀ရဏတို႔၊ ကြာၾကေသာအား၊ ခ်ဳပ္ျငိမ္းျငား၊ မွတ္သား ၀ိကၡမ ၻန နိေရာဓတည္း။
၃။ သမုေစၧဒ နိေရာဓ ( ပဋိသမၻိဒါမ၈ၢ အ႒ကထာ ဒုတြဲ-ႏွာ ၁၂၁ )
မဂၢ႒ာန္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၌ မဂ္စိတ္ျဖစ္ခိုက္ မဂ္ေလးပါးတို႔၏ အသီးသီးေသာ အစြမ္းသတၱိ အရွိန္အေစာ္ အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ ထိုက္သည္အားေလ်ာ္စြာ အႏုသယတို႔၏ ေနာင္တဖန္မျဖစ္ႏိုင္ဘဲ အျမစ္အရင္း အၾကြင္းမရွိ ကင္းျပတ္ခ်ဳပ္ျငိမ္း ရုပ္သိမ္းျခင္းသည္ ( သမုေစၧဒ-အၾကြင္းမဲ့ ျဖစ္ေသာအားျဖင့္၊ နိေရာဓ-ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ) သမုေစၧဒ နိေရာဓ မည္၏။
( ဥပမာ )
မိုးႀကိဳးက်ရာျဖစ္ေသာ သစ္ပင္ႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္တို႔သည္ တႀကိမ္တည္း၌ပင္ ေနာင္တဖန္ စည္ပင္ေပါက္ေရာက္ႏိုင္ျခင္းမရွိဘဲ အျမစ္အရင္းႏွင့္တကြ ေသေၾကပ်က္စီးျခင္းကဲ့သို႔ မွတ္အပ္၏။
( ေဆာင္)
မိုးႀကိဳးက်က၊ ပင္ရုကၡတို႔၊ ျမစ္မွ်မက်န္၊ ပ်က္စီးဟန္သုိ႔၊ မဂ္ဉာဏ္ျဖစ္က၊ ႏုသယတို႔၊ ပ်က္ၾကေလျခင္း၊ ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းသည္၊ မယြင္း သမုေစၧဒ နိေရာဓတည္း။
၄။ ပဋိပႆဒၶိ နိေရာဓ ( ပဋိသမၻိဒါမဂၢ အ႒ကထာ ဒုတြဲ-ႏွာ ၅၃ )
ဖလ႒ာန္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၌ ဖိုလ္စိတ္၏ အရွိန္အေစာ္ အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ ကိေလသာတို႔၏ အခိုးအေငြ႔မ်ား ထပ္မံခ်ဳပ္ျငိမ္း ရုပ္သိမ္းျခင္းသည္ ( ပဋိပႆဒၶိ-ျငိမ္းေသာအားျဖင့္၊ နိေရာဓ-ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ) ပဋိပႆဒၶိ နိေရာဓ မည္၏။
( ဥပမာ)
မီးေလာင္ျပင္ကို ေရျဖင့္ ထပ္မံေလာင္းသတ္က မီး၏အခိုးအေငြ႔ အရွိန္အေစာ္ကင္း၍ ေအးျမျခင္းသို႔ ေရာက္သကဲ့သို႔ မွတ္အပ္၏။
( ေဆာင္ )
မီးေလာင္ျပင္ကို၊ သန္႔စင္ဇလာ၊ ျဖန္းေလာင္းပါက၊ ရွိန္၀ါပူေငြ႔၊ ျမဴမေတြ႕သို႔၊ မဂ္ေရေနာက္ေပ၊ ဖိုလ္မ်ား ေရေၾကာင့္၊ ကိေလပူေငြ႔၊ ျမဴမေတြ႔၊ မေရြ႔ ပဋိပႆဒၶိ နိေရာဓတည္း။
၅။ ဥပၸါဒခဏဘဂ္ နိေရာဓ ( ပဋသမၻိဒါမဂၢ အ႒ကထာ ဒုတြဲ-ႏွာ ၂၈၄ )
ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶါ ရဟႏၲာတို႔၏ စုတိစိတ္ေတာ္မွ တပါးေသာ အလံုးစံုေသာစိတ္တို႔၏ ဘင္ခဏ၌ ေနာက္ေနာက္စိတ္တို႔၏ ျဖစ္ေပၚလာရန္ အနႏၲရ၊ သမနႏၲရ၊ နတၳိ၊ ၀ိဂတ စေသာ သတၱိတို႔ျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳလ်က္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းသည္ ( ဥပၸါဒ-ေနာက္စိတ္မ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာရန္ ေက်းဇူးျပဳလ်က္၊ ခဏ-ခဏငယ္သံုးပါးတို႔တြင္၊ ဘဂၤ-ဘင္ခဏ၌၊ နိေရာဓ-ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ) ဥပၸါဒခဏဘဂၤ နိေရာဓ မည္၏။
( ဥပမာ )
စၾကာမင္း နတ္ရြာစံျခင္းသည္ သားႀကီးဥပရာဇာ မင္းျဖစ္ရန္ ေက်းဇူးျပဳသကဲ့သို႔ မွတ္အပ္၏။
( ေဆာင္ )
စၾကာမင္းဖ်ား၊ နတ္ရြာလားက၊ သားေမာင္အေသာ့၊ မင္းျဖစ္ေတာ့ဟု၊ ဆိုေသာအလား၊ ေနာက္စိတ္မ်ား၏၊ ေပါက္ဖြားလာဖို႔၊ ေရွ႔စိတ္တို႔၏၊ ခ်ိဳ႔ခ်ိဳ႔ယြင္းယြင္း၊ ခ်ဳပ္ပ်က္ျခင္းသည္၊ ထင္လင္း ဥပၸါဒခဏဘဂၤ နိေရာဓတည္း။
၆။ အႏုပၸါဒခဏဘဂၤ နိေရာဓ
ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶါ ရဟႏၲာတို႔၏ စုတိစိတ္၏ ဘင္ခဏ၌ ေနာက္ေနာက္ေသာစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာရန္ အနႏၲရ၊ သမနႏၲရ၊ နတၳိ၊ ၀ိဂတ စေသာ သတၱိတို႔ျဖင့္ ေက်းဇူးမျပဳဘဲ မိမိ၏အေၾကာင္းကုန္၍သာ ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းသည္ ( အႏုပၸါဒ-ေနာက္စိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာရန္ ေက်းဇူးမျပဳဘဲ၊ ခဏ-ခဏငယ္သံုးပါးတို႔တြင္၊ ဘဂၤ-ဘင္ခဏ၌၊ နိေရာဓ-ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ) အႏုပၸါဒခဏဘဂၤ နိေရာဓ မည္၏။
( ဥပမာ )
မီးဇာႏွင့္ဆီ ကုန္၍ မီး၏ျငိမ္းျခင္းသည္ မည္သည့္အရာ၀တၳဳကိုမွ် ျဖစ္ေပၚလာရန္ ေက်းဇူးျပဳဘဲ မိမိ၏အေၾကာင္းကုန္၍သာ ျငိမ္းဘိသကဲ့သုိ႔ မွတ္အပ္၏။
( ေဆာင္ )
ဆီႏွင့္မီးဇာ၊ ကုန္ခဲ့ရာေၾကာင့္၊ လ်င္စြာျငိမ္းေပ၊ မီးအေနသို႔၊ ကိေလကမၼ။ ေဒြ၀ဋၬတို႔၊ ကုန္ၾကတံုလွ်င္း၊ ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းသည္၊ မယြင္း အႏုပၸါဒခဏဘဂၤ နိေရာဓတည္း။
၇။ သညာေ၀ဒယိတ နိေရာဓ ( ပဋိသမၻိဒါမဂၢ အ႒ကထာ ပတြဲ-ႏွာ ၂၄၈ )
သမာပတ္ရွစ္ပါး ရျပီးေသာ ကာမ ရူပ အနာဂါမ္ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မ်ား၌ နိေရာဓသမာပတ္သို႔ ေရာက္ရန္ စ်ာန္၀င္စားနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ျဖင့္ ၀င္စားျခင္းေၾကာင့္ ကာမဘံု၌ ခုနစ္ရက္၊ ရူပဘံု၌ အလိုရွိသမွ် စိတ္ ေစတသိက္ စိတၱဇရုပ္တို႔၏ မျဖစ္ဘဲ ခ်ဳပ္ျငိမ္း ရုပ္သိမ္းေနျခင္းသည္ ( သညာေ၀ဒယိတ-သညာ ေ၀ဒနာ အဦးရွိေသာ စိတ္ ေစတသိက္ စိတၱဇရုပ္တို႔၏၊ နိေရာဓ-မျဖစ္ဘဲ ခ်ဳပ္ျငိမ္း ရုပ္သိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ) သညာေ၀ဒယိတ နိေရာဓ မည္၏။
( ဥပမာ )
ယခုေခတ္ ေမ့ေဆးေပးၾကရာ၌ ေမ့ေဆး၏ အစြမ္းသတၱိအားေလ်ာ္စြာ ဆရာ၀န္အလိုရွိသမွ် ေမ့ေျမာ၍ေနဘိသကဲ့သို႔ မွတ္အပ္၏။
( ေဆာင္ )
စ်ာန္ရနာဂါမ္၊ အရဟံတို႔၊ စ်ာန္အာႏုေဘာ္၊ ရွိန္အေစာ္ေၾကာင့္၊ ႏွစ္ေဖာ္စိတ္ေစ၊ စိတၱေဇ၏၊ ကာေမ သတၱ၊ ဘံုရူပ၌၊ လိုသမွ်မျငင္း၊ ခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းသည္၊ မယြင္း သညာေ၀ဒယိတ နိေရာဓတည္း။
၈။ သစၥ နိေရာဓ
သစၥနိေရာဓဟူသည္ ပရမတ္ေလးပါးတို႔တြင္ စိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္ ပရမတ္တို႔သည္ မိမိ မိမိတို႔၏ သေဘာလကၡဏာအားျဖင့္ အသီးသီး သာသနာတြင္း သာသနာပ ဘယ္ကာလ၌မဆို အဟုတ္အမွန္ ဧကန္စင္စစ္ ရွိေနၾကဘိသကဲ့သို႔ ထို႔အတူ မိမိ၏ ျငိမ္းေအးျခင္းဟူေသာ သႏၲိသေဘာျဖင့္ အသီးအျခား သာသနာတြင္း သာသနာပ ဘယ္ကာလ၌မဆို အဟုတ္အမွန္ ဧကန္စင္စစ္ ရွိေနၾကေသာ ေရွ႔သံုးပါးတို႔ႏွင့္ မေရာမယွက္ သက္သက္ေသာ အသခၤတဓာတ္ ပရမတ္တမ်ိဳးသည္ ( သစၥ-မွန္ကန္တည့္မတ္ေသာ၊ နိေရာဓ-အႏုသယကိေလသာတို႔၏ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေၾကာင္းျဖစ္ေသာၾကာင့္ ) သစၥ နိေရာဓ မည္၏။
( ဥပမာ )
အစြမ္းသတၱိ ထက္ျမက္လွေသာ ေဆး၀ါးမႏၲရားသည္ ႀကီးက်ယ္ျပင္းျပလွေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာ အျဖာျဖာတို႔၏ ကင္းေပ်ာက္ပ်က္စီးေၾကာင္း ျဖစ္ဘိသကဲ့သို႔ မွတ္အပ္၏။
( ေဆာင္ )
စိတ္ ေစ ရုပ္မ်ား၊ သေဘာအားျဖင့္၊ သီးျခားတံုလ်က္၊ စဥ္အဆက္ျဖင့္၊ ပ်က္ကာ ျဖစ္ကာ၊ ရွိေနပါသို႔၊ ပမာထိုနဲ၊ ျဖစ္ပ်က္စဲလ်က္၊ အျမဲမကြာ၊ ရွိေနပါ၍၊ ဘယ္ခါမဆို၊ သူထိုထိုတိုု႔၊ မဂ္ ဖိုလ္ ရက၊ ပစၥကၡျဖင့္၊ အႏုသယေပါင္း၊ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေၾကာင္းသည္၊ မွတ္ေၾကာင္း သစၥနိေရာဓတည္း။
( ျပည္-ေဇာတိကာရံု ဆရာေတာ္ )
မီး ၁၁-ပါး အေလာင္နည္းေအာင္ သတိေဆာင္
လူျဖစ္လာလွ်င္ လူတိုင္း မီး ၁၁-ပါးကို ေတြ႔ၾကံဳရမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။
အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း ထိုမီးမ်ားမွ မလြတ္ႏိုင္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႔ကိုသာ ခံစားရျပီး အခ်ိဳ႔ကို လံုး၀ မခံစားရေပ။ ကမၼ႒ာန္း၀ိပႆနာ ေလ့က်င့္ျပီး ရင့္က်က္ေနသူမ်ားလည္း ထိုမီးမ်ားမွ မလြတ္ကင္းႏိုင္။ သို႔ေသာ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိ၏။ သက္သာ၏။ ဘ၀လမ္း မလြဲေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိ၏။ ပူေလာင္မႈ နည္းပါးပါ၏။
...
ထိုမီး ၁၁-ပါးကား-
၁။ ေလာဘမီး-လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း။
၂။ ေဒါသမီး-စိတ္ဆိုးစိတ္ပ်က္ျခင္း။
၃။ ေမာဟမီး-အမွန္အတိုင္း မသိျခင္း။
၄။ ဇာတိမီး-ဘ၀အသစ္ ပဋိသေႏၶေနရျခင္း။
၅။ ဇရာမီး-အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္ရျခင္း။
၆။ မရဏမီး-ေသပ်က္ရျခင္း။
၇။ ေသာကမီး-စိုးရိမ္ပူပန္ရျခင္း။
၈။ ပရိေဒ၀မီး-ငိုေၾကြးရျခင္း။
၉။ ဒုကၡမီး-ကိုယ္ဆင္းရဲရျခင္း။
၁၀။ ေဒါမနႆမီး-စိတ္ဆင္းရဲရျခင္း။
၁၁။ ဥပါယာသမီး-ျပင္းစြာပူေဆြးရျခင္း။
ဇာတိမီးကို ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ျပီး ဇရာမီးကို ေတြ႔ေနၾကျပီ။ မရဏမီးကို ေတြ႔ရမည္မွာလည္း ေသခ်ာသည္။
လပိုင္း ႏွစ္ပိုင္းသာ လိုေတာ့သည္။ က်န္မီး ၈-ပါးကို ပူေလာင္မႈသက္သာေအာင္ ျပင္ဆင္ရပါမည္။
ရုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ မခံရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရပါမည္။ လိုလားေတာင့္တတတ္ေသာ ေလာဘမီးကို ထိန္းသိမ္းပါ။ ကုသိုလ္ကံေပးသမွ် ေအးၾကမွေတာ္မည္ဟု သေဘာထားရန္လိုသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိစြမ္းအားရွိသမွ် လုပ္ႏိုင္ခြင့္ ရွိသမွ်ကိုကား လုပ္ေဆာင္ရပါမည္။ ႀကိဳးစားပါလ်က္ စိတ္ကူးရွိသေလာက္ ခရီးမေရာက္လွ်င္ ကံတရားကိုသာ သံုးသပ္၍ စိတ္ကို ေျဖရပါမည္။
ေဒါသမီးကို ေမတၱာဓာတ္ျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ရပါမည္။ ေဒါသစိတ္ေပၚလာသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ခ်က္ခ်င္းသတိျပဳကာ ေကာင္းေသာအာရံုဘက္သို႔ လမ္းေျပာင္းေပးရပါမည္။
ေမာဟမီးကို စာေကာင္းစာမြန္မ်ား ဖတ္ရႈေလ့လာျခင္း၊ ပညာရွိမ်ား သူေတာ္ေကာင္းမ်ားကို ဆည္းကပ္ေဆြးေႏြးျခင္း၊ စဥ္းစားေတြးေခၚဉာဏ္ ေမြးျမဴေလ့က်င့္ျခင္းျဖင့္ ျပဳျပင္ရပါမည္။
က်န္မီးမ်ားကို ကမၼ႒ာန္း၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကို ေလ့က်က္ပြားမ်ားျခင္းျဖင့္ ကုစားလွ်င္ သက္သာႏိုင္ပါသည္။ စိတ္ကို လကၡဏာေရးသံုးပါးျဖင့္၄င္း၊ ၀ိပႆနာျဖင့္၄င္း၊ ထံုမႊမ္း၍ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ-ဟူေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမကို လိုက္နာကာ ပူေလာင္မႈနည္းပါးေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကရပါမည္။ မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရားျဖင့္ ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ေတာ္မူႏိုင္ၾကပါေစ။
အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း ထိုမီးမ်ားမွ မလြတ္ႏိုင္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႔ကိုသာ ခံစားရျပီး အခ်ိဳ႔ကို လံုး၀ မခံစားရေပ။ ကမၼ႒ာန္း၀ိပႆနာ ေလ့က်င့္ျပီး ရင့္က်က္ေနသူမ်ားလည္း ထိုမီးမ်ားမွ မလြတ္ကင္းႏိုင္။ သို႔ေသာ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိ၏။ သက္သာ၏။ ဘ၀လမ္း မလြဲေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိ၏။ ပူေလာင္မႈ နည္းပါးပါ၏။
...
ထိုမီး ၁၁-ပါးကား-
၁။ ေလာဘမီး-လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း။
၂။ ေဒါသမီး-စိတ္ဆိုးစိတ္ပ်က္ျခင္း။
၃။ ေမာဟမီး-အမွန္အတိုင္း မသိျခင္း။
၄။ ဇာတိမီး-ဘ၀အသစ္ ပဋိသေႏၶေနရျခင္း။
၅။ ဇရာမီး-အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္ရျခင္း။
၆။ မရဏမီး-ေသပ်က္ရျခင္း။
၇။ ေသာကမီး-စိုးရိမ္ပူပန္ရျခင္း။
၈။ ပရိေဒ၀မီး-ငိုေၾကြးရျခင္း။
၉။ ဒုကၡမီး-ကိုယ္ဆင္းရဲရျခင္း။
၁၀။ ေဒါမနႆမီး-စိတ္ဆင္းရဲရျခင္း။
၁၁။ ဥပါယာသမီး-ျပင္းစြာပူေဆြးရျခင္း။
ဇာတိမီးကို ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ျပီး ဇရာမီးကို ေတြ႔ေနၾကျပီ။ မရဏမီးကို ေတြ႔ရမည္မွာလည္း ေသခ်ာသည္။
လပိုင္း ႏွစ္ပိုင္းသာ လိုေတာ့သည္။ က်န္မီး ၈-ပါးကို ပူေလာင္မႈသက္သာေအာင္ ျပင္ဆင္ရပါမည္။
ရုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ မခံရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရပါမည္။ လိုလားေတာင့္တတတ္ေသာ ေလာဘမီးကို ထိန္းသိမ္းပါ။ ကုသိုလ္ကံေပးသမွ် ေအးၾကမွေတာ္မည္ဟု သေဘာထားရန္လိုသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိစြမ္းအားရွိသမွ် လုပ္ႏိုင္ခြင့္ ရွိသမွ်ကိုကား လုပ္ေဆာင္ရပါမည္။ ႀကိဳးစားပါလ်က္ စိတ္ကူးရွိသေလာက္ ခရီးမေရာက္လွ်င္ ကံတရားကိုသာ သံုးသပ္၍ စိတ္ကို ေျဖရပါမည္။
ေဒါသမီးကို ေမတၱာဓာတ္ျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ရပါမည္။ ေဒါသစိတ္ေပၚလာသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ခ်က္ခ်င္းသတိျပဳကာ ေကာင္းေသာအာရံုဘက္သို႔ လမ္းေျပာင္းေပးရပါမည္။
ေမာဟမီးကို စာေကာင္းစာမြန္မ်ား ဖတ္ရႈေလ့လာျခင္း၊ ပညာရွိမ်ား သူေတာ္ေကာင္းမ်ားကို ဆည္းကပ္ေဆြးေႏြးျခင္း၊ စဥ္းစားေတြးေခၚဉာဏ္ ေမြးျမဴေလ့က်င့္ျခင္းျဖင့္ ျပဳျပင္ရပါမည္။
က်န္မီးမ်ားကို ကမၼ႒ာန္း၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကို ေလ့က်က္ပြားမ်ားျခင္းျဖင့္ ကုစားလွ်င္ သက္သာႏိုင္ပါသည္။ စိတ္ကို လကၡဏာေရးသံုးပါးျဖင့္၄င္း၊ ၀ိပႆနာျဖင့္၄င္း၊ ထံုမႊမ္း၍ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ-ဟူေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမကို လိုက္နာကာ ပူေလာင္မႈနည္းပါးေအာင္ ေလ့က်င့္ၾကရပါမည္။ မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိတရားျဖင့္ ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ေတာ္မူႏိုင္ၾကပါေစ။
Mar 28, 2014
အရွင္သာရိပုတၱရာ သုိ႔မဟုတ္ မုိးေလာက္ျမင့္မား၍ ေျမႀကီးလုိႏွိမ္ခ်သူ
သူေတာ္ေကာင္း ႏွလုံးသားေတြထဲမွာ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ကဲ့သုိ႔ ႏွလုံးသားကုိ ဖူးေျမာ္ၾကည္ညုိရတာဟာ အားရေက်နပ္စရာ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကယ္တာရာ ေတြ စုံလင္တဲ့ညခ်မ္းမွာ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးကုိ ေမာ္ၾကည့္မိတဲ့အခါ ေသာၾကာၾကယ္လုိ႔ေခၚတဲ့ ေသာက္ရွဴးၾကယ္ႀကီးကုိ ၾကယ္တာရာေတြထဲမွာ ထူးျခားေတာက္ပစြာ ေတြ႔ျမင္ရသလုိ အရွင္သာရိပုတၱရာလည္း သူေတာ္ေကာင္း အစားစားေတြထဲမွာ ကုိယ္က်င့္တ၇ားအရေရာ စိတ္ေန သေဘာထားအရနဲ႔ အသိဉာဏ္ပညာအရာမွာပါ ထူးခ်ြန္ေတာက္ ေျပာင္လွ ပါတယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာေလာင္း(သုရုစိရေသ့)ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္အသေခၤ်နဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္းကာလတုန္းက အေနာမဒႆီ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ လက္ယာေတာ္ရံ နိသဘမေထရ္ကုိ အားက်ၾကည္ညုိျပီး လက္ယာေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကဆုကုိ ပန္ဆင္ေတာ္မူခဲ့တာပါ။ စာေရးသူတုိ႔ရဲ့ ရွင္ေတာ္ဘုရား လက္ထက္ေရာက္ တဲ့အခါ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ အနီးနားက ဥပတိႆရြာမွာ ရြာသူႀကီး ၀ကၤႏၱပုဏား ႀကီးနဲ႔ ရူပသာရီပုေဏးမႀကီးတုိ႔ရဲ့ သားႀကီးၾသရသ ဥပတိႆလုလင္ ျဖစ္လာျပီး ရဟန္းျပဳေတာ္မူတဲ့အခါ မယ္ေတာ္ရဲ့ အမည္ကုိ အစြဲျပဳကာ အရွင္သာရိပုတၱရာ လုိ႔ အမည္တြင္ ထင္ရွားေတာ္မူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
undefined
ကနဦးအစမွာေတာ့ ဥပတိႆလုလင္ဟာ မေသရာ တရားကို ရွာဖုိ႔ အတြက္ သိဥၥည္းဆရာႀကီးအထံမွာ ပရိဗုိဇ္လုပ္ျပီး ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိဥၥည္းဆရာႀကီးဆီမွာ မေသရာတရား မရွိမွန္း သိရတဲ့အတြက္ ရာဇျဂိဳဟ္ ျမိဳ့တြင္း ျမိဳံျပင္ထြက္ကာ မေသရာတရားရွာေဖြရာ ပဥၥ၀ဂၢီ အ၀င္အပါ အရွင္အႆဇိ ရဟႏၱာမေထရ္ကုိ ဖူးေတြ႔ရျပီး အက်ဥ္းမွ်ေဟာျပတဲ့ ေယဓမၼာ ေဟတုပၸဘာ၀ါ ဂါထာထက္၀က္ကုိ ၾကားနာရရုံနဲ႔ ေသာတာပန္ အရိယာ ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ျမတ္စြာဘုရား သီတင္းသုံးေတာ္မူရာ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ကုိ ေရာက္ရွိလာျပီး ဧဟိဘိကၡဳ အျဖစ္ကုိ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ရဟန္းျဖစ္ျပီးေနာက္ ၁၅-ရက္အၾကာ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ တပိုတြဲလျပည့္ေန႔မွာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူျပီး သာ၀ကဉာဏ္ အတြက္ အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူကာ လက္ယာေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကအရာကုိ ရရွိေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာ ဟာ စၾကာ၀ဠာတုက္တစ္ေသာင္းမွာ ဘုရားရွင္က လြဲလုိ႔ ဉာဏ္ပညာအႀကီးမားဆုံးမေထရ္ျမတ္တစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ကမၻာလုံး မွာ ရြာခ်တဲ့ မုိးေရစက္ မုိးေရေပါက္ေတြကုိေတာင္ ေရတြက္ႏုိင္တဲ့ ပညာရွိပါတယ္။ လူျပည့္မွာရွိတဲ့ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ေတြဟာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ရဲ့ ဉာဏ္ပညာႀကီးမားေတာ္မူမႈ အမွတ္သေကၤတ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ရဲ့ အသားအေရဟာ ေရႊအဆင္းကဲ့သုိ႔ ၀ါ၀င္းေတာ္မူျပီး အဂၢသာ၀ကျဖစ္ေတာ္မူခ်ိန္မွာ သက္ေတာ္ ၃၆ ႏွစ္ခန္႔ ရွိပါျပီ။ အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ ယခုဘ၀လုိပဲ ဘ၀သံသရာမွာ ဘ၀ေပါင္း ၅၀၀ရာ တိတိ ရေသ့ရဟန္းျပဳေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ရွင္ရဟန္းအျဖစ္ ေရာက္ၾကသူေတြဟာ ညီေတာ္(၃)ဦး၊ ညီမေတာ္(၃)ေယာက္ အပါအ၀င္ မေရမတြက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါတယ္။ အရွင္သာရိ ပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ တရားေဒသနာေတာ္ကုိ နာယူရလုိ႔ သစၥာေလးပါး သိျမင္ၾကသူေတြဟာ အဂၤုတၱရနိကာယ္က်မ္းလာ "သမစိတၱ သုတၱန္"ေဟာၾကားေတာ္မူေသာေန႔မွာပဲ နတ္ျဗဟၼာ ကုေဋတစ္သိန္း အရဟတၱဖုိလ္ဆုိက္ေရာက္ျပီး ေအာက္မဂ္ ၃-ပါးဆုိက္ေရာက္တဲ့ နတ္ျဗဟၼာေတြဆုိတာ မေရတြက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားပါတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ကုိ သဒၶါၾကည္ညုိရုံမွ်နဲ႔ နတ္ျပည္ေရာက္ၾကတဲ့ မိသားစုအေရ အတြက္ဟာ ရွစ္ေသာင္းမွ်ရွိေၾကာင္း ပိဋကစာေပမွာ မွတ္တမ္းတင္ေဖာ္ျပထားပါ တယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ ရွင္ေတာ္ဘုရားျပီးရင္ ဒုတိယအႀကီးအကဲျဖစ္တာ နဲ႔အညီ သံဃအဖြဲ႔အစည္းအေပၚမွာ အထူးေၾကာင့္က်စုိက္ျပီး၊ ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူတတ္ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာအားလုံးေနာက္မွ ဆြမ္းခံ၀င္ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာအားလုံး ဆြမ္းခံၾကြသြားတဲ့အခါ ေက်ာင္းစဥ္လွည့္ကာ တံျမက္ လွည္းသင့္ရာ လွည္းက်င္းျပီး အမႈိက္က်ဳံးသင့္ရာမွာ က်ဳံးေတာ္မူပါတယ္။ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကုိ ေနရာတက် ထားသုိကာ အျမင္မေတာ္တာေတြ ကုိလည္း ျဖဳတ္သိမ္းျပဳျပင္ေတာ္မူပါတယ္။ မက်န္းမာသူ ဂိလာနပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ ေဆး၀ါးဓာတ္စာ လုိ မလုိ ေမးေတာ္မူျပီး ရေအာင္လည္း ရွာေဖြေပးေတာ္မူပါ တယ္။ သူနာျပဳ ပုဂၢိဳလ္ေတြကုိလည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခ်င္လာေအာင္ အားေပး စကားေျပာၾကားတတ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ေဒသစာရီ ၾကြခ်ီေတာ္မူတဲ့အခါမွာလည္း ေနာက္ပါ သံဃာေတာ္ေတြရဲ့ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ အစ္ကုိႀကီးတစ္ဦးပမာ ေဖးမကူညီ ျဖည့္ဆည္းေပးေတာ္မူပါတယ္။ ခရီးပင္ပန္းလုိ႔ ႏြမ္းနယ္ ေညာင္းညာတက္သူ ေတြကုိလည္း ဆီ၊ နႏြင္း စတာေတြနဲ႔ ဆုပ္နယ္ျပီး သက္သာ က်န္းမာလာေအာင္ ျပဳစုတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ သံဃာေတာ္ေတြဟာ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ကုိ မိခင္ႀကီးတစ္ဦးလုိ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳ အားကုိး တတ္ၾကပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ သာသနာေတာ္မွာ မေပ်ာ္ ပုိက္တဲ့ ရွင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္ေတြကုိ ေပ်ာ္ေမြ႔ေအာင္၊ ေပ်ာ္ေမြ႔တဲ့ ရွင္ ရဟန္းေတြ ကုိလည္း ပုထုဇဥ္မွ ေသာတာပန္ျဖစ္ေအာင္ ေသာတာပန္မွ ရဟႏၱာျဖစ္ေအာင္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အထပ္ထပ္ တရားေဟာျပတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိနည္းနဲ႔ ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူတဲ့သူေတြလည္း မနည္းလွပါဘူး။ ဒီလုိအခါမ်ိဳးမွာေတာ့ အရွင္ သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ဟာ သံဃာေတာ္ေတြအဖုိ႔ ဖခင္ရင္းလုိ တစ္မ်ိဳး၊ ဆရာ ရင္းလုိတစ္သြယ္ အင္မတန္ ေလးစား ၾကည္ညိုဖြယ္ ေကာင္းလွပါတယ္။
သမၻာရင့္ ကြ်မ္းက်င္တဲ့ ရတနာကုန္သည္တစ္ဦးဟာ စံခ်ိန္မီ အရည္ အေသြး ျပည့္ ေက်ာက္မ်က္ေကာင္းကုိ ေတြ႔ရရင္ အင္မတန္ ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိး ထားတတ္သလုိ ပညာအရာမွာ အင္မတန္ ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိးထားတတ္သလုိ ပညာ အရာမွာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႔ရျပီး အဂၢသာ၀က ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ ဟာလည္း အၾကားအျမင္မ်ားျပီး ဉာဏ္ပညာ ထူးခြ်န္တဲ့ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္း ကုိ ဖူးေတြ႔ရရင္ လြန္စြာ အေရးထား ျမတ္ႏုိးေတာ္မူတတ္ပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္မွာ ဓမၼကထိကအရာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႔ ရေတာ္မူတဲ့ အရွင္ပုဏမေထရ္ ကုိေတြ႔ေတာ္မူတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က ၀ိသုဒၶိ ၇ ပါးကုိ ေမးေတာ္မူ ပါတယ္။ အရွင္ပုဏမေထရ္က အာဇာနည္ျမင္းကတဲ့ ရထား ၇ စီးနဲ႔ ဥပမာျပဳျပီး ျပည့္စုံရွင္းလင္းစြာ ျပန္လည္ေျဖၾကားေတာ္မူပါတယ္။ အရွင္ပုဏမေထရ္ရဲ့ အေျဖ စကားကုိ နာၾကားေတာ္မူရတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က ဒီလုိ ေမးတုိင္း အေျဖေကာင္းေပးႏုိင္တဲ့ ပညာရွင္ပုဂၢိဳလ္မ်ိဴးကုိ တစ္ေက်ာင္းထဲ အတူေနရုံမွ်နဲ႔ မေက်နပ္ႏုိင္ဘဲ ေမးလုိတဲ့ အခါတုိင္း မၾကာမတင္ မဆုိင္းမတြ အေျဖရႏုိင္ဖုိ႔ ဦးေခါင္းေပၚတင္ျပီး ေခါင္းခုနဲ႔ အျမဲရြက္ထားခ်င္တယ္လုိ႔ အမိန္႔ရွိေတာ္မူပါ တယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ရဲ႔ သီလ သမာဓိ ပညာ ဂုဏ္သိကၡာ ေတာင္ထြတ္ေတာ္ဟာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္မားေတာ္မူသေလာက္ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိ ႏိွမ္ခ်မႈ၊ စိတ္ေနသေဘာထားႀကီးျမတ္မႈ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းႀကီကလည္း အင္မတန္ က်ယ္ ၀န္း နက္ရႈိင္းေတာ္မူလွပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ဟာ အမွတ္တမဲ့ သကၤန္းကုိင္ ေတာ္မူတဲ့ခါ သကၤန္းအစြန္းအနားက မညီမညာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါကုိ ရွင္သာမေဏျဖစ္စ ၇-ႏွစ္အရြယ္ ကုိရင္ငယ္ကေလးတစ္ပါးက ျမင္ေတြ႔သြားရာ "အရွင္ဘုရား သကၤန္းကုိ ညီညီညာညာ ၀တ္ရုံသင့္ပါတယ္ဘုရား"လုိ႔ လက္အုပ္ခ်ီျပီး ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ အဲဒီအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က မိမိသကၤန္း မညီမညာတာကုိ သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာမွာ ေကာင္းမြန္စြာ ျပင္၀တ္ျပီး ကုိရင္ထံ ျပန္လာကာ "ဒီေလာက္ဆုိ သင့္ေတာ္ပါျပီလား"လုိ႔ ဆရာအရာမွာထားျပီး တေလး တစား တုံ႔ျပန္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီျဖစ္ရပ္ကေလးကုိ အေျခခံကာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္က"ဒီေန႔မွာပဲ သာမေဏ ျဖစ္စ ၇-နွစ္အရြယ္ ကုိရင္ငယ္ကေလးက ဆုိဆုံးမလာသည့္ျဖစ္ေစ သူေတာ္ေကာင္း ေတြရဲ့ ဆုိဆုံးမမႈမွန္သမွ်ကုိ ဦးထိပ္တင္ျပီး ခံယူပါတယ္။ ကုိယ့္အမွားကုိ ေထာက္ျပျပီး ဆုံးမသြန္သင္တတ္သူဆရာကုိ ေရႊအုိးကုိ လက္ညွိဳးထုိး ညႊန္ျပ ေပးသူလုိ ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိးထားျပီး ဆည္းကပ္ပါတယ္"လုိ႔ ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ကာ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ့ ႏွလုံးသားဆုိတာ ၀ါးရုံပင္ျမင့္ျမင့္ ႀကီးေတြလုိပဲ အထက္ကုိ ပုိျမင့္မားေလ ေအာက္ကုိ ပုိမုိညြတ္ကုိင္းေလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ႏွလုံးသားမ်ိဳး ရွိေတာ္မူခဲ့လုိ႔လည္း အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ ျမတ္ႀကီးဟာ ရွင္ပ႑ိတ၊ ရွင္သုခ၊ ရွင္တိႆ စတဲ့ ၇-ႏွစ္အရြယ္ သားတပည့္ ရဟႏၱာ ကုိရင္ငယ္ေလးေတြရဲ့ အင္မတန္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးအားကုိးထုိက္တဲ့ ဥပဇ်ၥယ္ ဆရာ ဖခင္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ေတာ္မူခဲ့တာပါ။
အရွင္သာရိပုတၱရာရဲ့ ႏွလုံးသား ပင္လယ္ျပင္ႀကီးဟာ ေမတၱာေရထုႀကီးနဲ႔ အတုိင္းအဆမရွိ က်ယ္ေျပာနက္ရႈိင္းေတာ္မူသလုိ သူတစ္ထူးရဲ့ ေက်းဇူးတရားကုိ သိေတာ္မူတတ္ျခင္းဆုိတဲ့ လိႈုင္းတံပုိးေတြကလည္း လြန္စြာႀကီးမားမ်ားျပားလွ ပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္က သာ၀တၳိျမိဳ႔မွာ "ရာဓ"အမည္ရတဲ့ ပုဏားအုိႀကီးတစ္ဦးဟာ အထီးက်န္မြဲ သူဆင္းရဲျဖစ္တာမုိ႔ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ ရဟန္းေတာ္ေတြကုိ မွီျပီး ေနထုိင္ရပါတယ္။ ပုဏားႀကီးက ရဟန္း၀တ္လုိေပမယ့္ ရဟန္းေတာ္ေတြက "အသက္အရြယ္ႀကီးျပီး ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြ ထိန္းသိမ္းႏုိင္မယ္ မထင္တာနဲ႔" စားစရာ၊ ေနစရာနဲ႔ ၀တ္စရာေတြ ေပးၾကေပမယ့္ ရဟန္းျပဳမေပးၾကဘူး၊ ရဟန္းျပဳ ခ်င္ေပမယ့္ ျပဳခြင့္မရတဲ့ ရာဓပုဏားႀကီးဟာ တစ္ေန႔တျခား ႀကုံလွီပိန္ခ်ံဳးလာ ပါတယ္။ တစ္ေန႔ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ ေတြ႔ေတာ္မူလုိ႔ ပုဏားႀကီးရဲ့ အျဖစ္ကုိ စုံစမ္း ေမးျမန္းသိေတာ္မူတဲ့အခါ သံဃာအားလုံးကုိ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲ စုေ၀းေစျပီး ရွင္ေတာ္ဘုရားက"ဘယ္သူဟာ ဒီရာဓပုဏားႀကီး ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်းဇူးကုိ အမွတ္ ရၾကသလဲ"လုိ႔ ေမးေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က"တပည့္ေတာ္ ရာပုဏားႀကီးရဲ့ ေက်းဇူးကုိ သတိရပါေၾကာင္း"ေလွ်ာက္ထားေတာ္မူပါတယ္။ ရွင္ေတာ္ဘုရားက "ဘယ္လုိေက်းဇူးျပဳဖူးသလဲ"လုိ႔ ထပ္ဆင့္ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္က "တပည့္ေတာ္ တစ္ခ်ိန္က သူ့အိမ္ေရွ့မွာ ဆြမ္းခံရပ္ေတာ့ ဆြမ္း တစ္ဇြန္း ေလာင္းလွဴဖူးပါတယ္။ အဲဒီေက်းဇူးကုိ တပည့္ေတာ္ မေမ့ပါဘူးဘုရား" လုိ႔ ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားေတာ္မူပါတယ္။ "ေအး…. ခ်စ္သားလုိ ေက်းဇူးသိ တတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရွိပါလွ်က္ ဒီပုဏားႀကီး ဘာျဖစ္လုိ႔ ရဟန္းအျဖစ္ကုိ မရႏုိင္သ လဲ"လုိ႔ ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခြင့္ပန္ျပီး ရာဓပုဏားႀကီးကုိ ရဟန္းျပဳေပးေတာ္မူပါတယ္။
ရဟန္းျပဳေပးေတာ္မူျပီးေနာက္ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ဟာ ရာဓရဟန္းႀကီးကုိ ေနာက္ပါရဟန္းအျဖစ္ မိမိသြားေလရာကုိ ေခၚေဆာင္ေတာ္ မူကာ မိမိအတြက္ ရရွိတဲ့ ဆြမ္းေကာင္း ေနရာေကာင္းနဲ႔တကြ အဆုံးအမ ၾသ၀ါဒ ေတြကုိ မျပတ္ေပးသနားေတာ္မူျပီး ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူတာမုိ႔ မၾကာခင္မွာပဲ ရာဓပုဏားႀကီးဟာ ရဟန္းကိစၥျပီးလုိ႔ ဧတဒဂ္ရ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ "တစ္လုပ္စားဖူး သူ႔ေက်းဇူး"ဆုိတဲ့ ဥဒါန္းစကားေလးဟာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ရဲ႔ သူေတာ္ေကာင္းႏွလုံးသားက စတင္ေပါက္ဖြား လာခဲ့ရတာပါ။
သူတစ္ထူးရဲ့ ေက်းဇူးကို သိေတာ္မူတတ္ရာမွာ စံခ်ိန္တင္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ မိမိကုိ ေလာကုတၱရာအသိဉာဏ္ရေအာင္ ေက်းဇူးျပုေတာ္မူခဲ့တဲ့ အရွင္အႆဇိမေထရ္ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ ေန႔ညဥ့္မျပတ္ သတိရေတာ္မူတတ္တာမုိ႔ က်ိန္းစက္ေတာ္မူတဲ့အခါတုိင္း အရွင္အႆဇိမေထရ္ သီတင္းသုံးေတာ္မူရာ အရပ္ကုိ ရွိခုိးျပီး အရွင္ျမတ္ရွိေတာ္မူရာဘက္ကုိ ဦးေခါင္း ျပဳကာ တစ္ဘ၀တာလုံး သက္၀င္လႈပ္ရွားေနျပီး ေနာက္ဆုံး ပရိနိဗၺာန္၀င္စံကာနီး ၀မ္းေသြးသြန္တဲ့ ေ၀ဒနာေတြ ဖိစီးေနတဲ့ၾကားက မယ္ေတာ္ရူပသာရီ ပုေဏး မႀကီးရဲ့ ေမြးေက်းဇူးကုိ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္နဲ႔ အေက်အလည္ ေပးဆပ္ျပီးမွပဲ ရပ္တံ့သြားေတာ္မူပါတယ္။
သူတစ္ပါးကုိ မိမိက အရင္ဦးေအာာင္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊ သူတစ္ပါးတုိ႔ ျပဳခဲ့ ဖူးေသာ ေက်းဇူးကုိ တုံ႔ျပန္သိတတ္၊ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းဆုိတဲ့ ေရႊေရာင္လႊမ္းတဲ့ ဒီအက်င့္ျမတ္ေတြဟာ သူေတာ္ေကာင္းႏွလုံးသားဆုိတဲ့ ပတၱျမားရတနာကုိ ရႈမျငီးႏုိင္ေအာင္ ပုိမုိတင့္တယ္ေတာက္ပေစပါတယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ ဉာဏ္ပညာအရာမွာ ဧတဒဂ္ရသ လုိ(အကယ္၍ ေပးအပ္ရုိးထုံးစံသာရွိမယ္ဆုိရင္)သည္းခံျခင္းအရာ မွာလည္း ဧတဒဂ္ရေတာ္မူႏုိင္ပါတယ္။ အမ်က္ေဒါသမရွိ၊ မာန္မာနကင္းေတာ္ မူတဲ့ေနရာ မွာ အရွင္ျမတ္ကုိ ဘယ္သူမွ လုိက္လုိ႔မမွီႏုိင္ပါဘူး။ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ ဟာ မဟာပထ၀ီေျမႀကီးပမာ သည္းခံႏုိင္သူျဖစ္သလုိ ေျခသုတ္ပုဆုိး ေျမြစြယ္ က်ိဳးနဲ႔ ဦးခ်ိဳက်ိဳးတဲ့ႏြားလားပမာ မာန္မာကင္းသူလည္း ျဖစ္ေတာ္မူပါတယ္။ ေတာင္းရမ္းစားသူ ဒြန္းစ႑ားရဲ့ သားတစ္ဦးလုိ မိမိကုိယ္ကုိ နွိပ္ခ်တဲ့ စိတ္ထား လည္း ရွိေတာ္မူပါတယ္။
အပူအရႈပ္နဲ႔ လူလုပ္ေနၾကတဲ့ အႏၶပုထုဇဥ္ေတြဟာ ေဘးဒုကၡအပူေတြ၊ ျပႆနာအရႈပ္ေတြကုိ ဖန္တီးျပီး အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ စြပ္စြဲရန္ လုပ္တတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘာမွမတုံျပန္ဘဲ သည္းခံတတ္သလုိ တစ္ခါတစ္ရံ က်ေတာ့ တည္ျငိမ္ရဲ၀ံ့စြာ ေျဖရွင္းတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက ဆုိရင္ ရွင္ေတာ္ဘုရားထံ မဟုတ္မတရား စြပ္စြဲတုိင္ၾကားခဲ့တဲ့ ရဟန္းငယ္တစ္ပါး ေၾကာင့္ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ သံဃပရိသတ္အလယ္မွာ မိမိရဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားနဲ႔ ကုိယ္က်င့္တရားကုိ ရဲရဲေတာက္ ထုတ္ေဖာ္ေလွ်ာက္ ထားခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ျမတ္ရဲ့ ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကုိ ၾကားနာရတဲ့အခါ ပုထုဇဥ္ ရဟန္းေတြဟာ မ်က္ရည္မဆည္ႏုိင္ျဖစ္ၾကရျပီး ၊ ရဟႏၱာအရွင္ျ္မတ္ေတြက ဓမၼ သံေ၀ဂ ရေတာ္မူၾကပကါတယ္။ မဟာပထ၀ီေျမႀကီးကေတာ့ မခံႏုိင္ေတာ့တဲ့ အဆုံး ၉-ႀကိမ္၊၉-ခါ တုန္လႈပ္ခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလုိ ဂုဏ္သတင္းပ်ံ့ေမႊးေတာ္မူတဲ့ မေထရ္ျမတ္ရဲ့ အေၾကာင္းကုိ အယူ၀ါဒ မတူသူ ပုဏားတစ္ဦးက ၾကားသိရတဲ့အခါ မယုံၾကည္တာမုိ႔ ဆြမ္းခံ၀င္ေနတဲ့ အရွင္ျမတ္ရဲ့ ေနာက္က လုိက္သြားျပီး အရွင္ျမတ္ရဲ့ ေက်ာကုန္းအလယ္ကုိ လက္၀ါးနဲ႔ ျပင္းထန္စြာ ရုိ္က္ႏွက္ပုတ္ခတ္ပါတယ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာ ဟာ"ဘာျဖစ္တာလဲလုိ႔ေတာင္ လွည့္ၾကည့္ေတာ္မမူဘဲ ၾကြျမဲၾကြေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီအခါ ရုိက္ႏွက္လုိက္မိတဲ့ ပုဏားဟာ ေနာင္တတရားနဲ႔ ပူေလာင္လာျပီး" သည္းခံျခင္းဂုဏ္နဲ႔ ျပည့္စုံေတာ္မူတဲ့ အရွင္ျမတ္ဟာ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းပါေပ စြ" လုိ႔ ၾကည္ညုိေတာ္မူကာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ရဲ့ ေျခေတာ္ရင္းမွာ ၀ပ္စင္းျပီး" အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သည္းခံခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ"လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။
မေထရ္ျမတ္က "ဒါဟာ ဘာလဲ"လုိ႔ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ "တပည့္ေတာ္ စပ္းသပ္လုိတာနဲ႔ အရွင္ဘုရားကုိ ရုိက္နွက္မိတာပါဘုရား"လုိ႔ ပုဏားက ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ "ရွိပါေစ၊ သင့္ကုိ ငါ သည္းခံပါတယ္"လုိ႔ အရွင္သာရိပုတၱ ရာက မိန္႔ၾကားေတာ္မူတဲ့အခါ ပုဏားဟာ အရွင္ျမတ္ကုိ ေနအိမ္သုိ႔ ရုိေသစြာ ပင့္ေဆာင္ျပီး ဆြမ္းလုပ္ေက်ြးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ တျခားလူေတြဟာ စိတ္ဆုိးျပီး "ဒီပုဏားဟာ အျပစ္မရွိတဲ့ ငါတုိ႔ရဲ႔အရွင္ျမတ္ကုိ ရုိက္တယ္၊ သူ႔ကုိ ဆုံးမရမယ္၊ ဒီေနရာမွာပဲ ေသေအာင္သတ္မယ္"လုိ႔ တုတ္ဓား စတာေတြကုိင္ျပီး ပုဏားရဲ့အိမ္တံခါး၀မွာ စုေ၀းေနၾကတယ္။
ဆြမ္းကိစၥျပီးတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ဟာ ပုဏားကုိ သပိတ္ အကုိင္ခုိင္းျပီး အိမ္က ထြက္ေတာ္မူလာတယ္။ လူအုပ္ကုိ ေတြ႔တာမုိ႔" ဒကာတုိ႔ အဲဒါက ဘာသေဘာလဲ"လုိ႔ ေမးျမန္းတဲ့အခါ "အရွင္ဘုရားကုိ ရုိက္ႏွက္တဲ့ ဒီပုဏားမုိက္ကုိ ဆုံးမေပးၾကမလုိ႔ပါဘုရား"လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားၾကတယ္။ "ဒကာတုိ႔ ဒီပုဏားက သင္တုိ႔ ရုိ္က္တာမဟုတ္ ငါ့ကုိရုိက္တာျဖစ္တယ္။ အခု ဒီပုဏားက ငါ့ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႔ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ျပီးျပီ။ သင္ဒကာတုိ႔ အိမ္ျပန္ၾက"လုိ႔ အရွင္သာရိပုတၱရာက တုိက္တြန္းျပီး ပုဏားကုိလည္း အိမ္ျပန္ေစကာ ေက်ာင္း ေတာ္ကုိ ျပန္ၾကြလာေတာ္မူပါတယ္။
သည္းခံျခင္းတရားနဲ႔ သူေတာ္ေကာင္းနွလုံးသားဆုိတာ " ေရကန္နဲ႔ၾကာ" လုိပါပဲ။ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အလွဆင္ေပးေနတဲ့ အရာေတြပါ။ သူေတာ္ ေကာင္းႏွလုံးသားဆုိတဲ့ ေအးျမၾကည္လင္တဲ့ ေမတၱာေရစင္ေၾကာင့္ တည္ျငိမ္ လွပတဲ့ ခႏၱီၾကာပန္းေတြ ပြင့္လန္းလာသလုိ၊ ခႏၱီၾကာ၀န္းေတြရဲ့ တည္ျငိမ္လွပမႈ အရွိန္အ၀ါေၾကာင့္လည္း သူေတာ္ေကာင္း ႏွလုံးသားဆုိတဲ့ ေရကန္ဟာ ပုိမုိထည္ ၀ါ က်က္သေရျဖာ လွပလာရပါတယ္။
ဉာဏ္ပညာကုိ ျမတ္ႏုိးျပီး အဆုံးအမတရားကုိ ဦးထိပ္ထားတတ္ေသာ၊ သူတစ္ထူးေက်းဇူးတရားကုိ သိမွတ္ေပးဆပ္တတ္ေသာ၊ အမ်က္မပါ မာနမရွိ ပကတိ သည္းခံတတ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းႏွလုံးသားပုိင္ရွင္ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ႀကီးဟာ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈-ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ ဖြားရာဇာတိ နာလကရြာမွာ ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
သက္ေတာ္(၈၀)၀ါေတာ္(၄၄)၀ါအတြင္း သတၱေလာကရဲ့ အက်ိုးစီးပြားကုိ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူရင္း မေထရ္ျမတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူအပ္တဲ့ တရားေတာ္ေတြဟာ နိကာယ္ငါးရပ္၊ ပိဋကတ္ေတာ္မွာ အင္မတန္မ်ားျပားေတာ္မူ လွပါတယ္။ ပဋိသမၻီဒါမဂ္ပါဠိေတာ္၊ မဟာနိေဒၵသပါဠိေတာ္၊ စူဠနိေဒၵသပါဠိေတာ္ ေတြဟာ က်မ္းစာအေနနဲ႔ ထင္ရွားျပီး သာရိပုတၱေထရ ဂါထာေတာ္ေတြဟာ "ကုိယ္တုိင္ေရး ေထရုပၸတၱိက်မ္းစာ"ျဖစ္သလုိ"တရားဟင္းေလးအုိးႀကီး"လုိ႔လည္း ဓမၼရသစုံလင္စြာ ပါ၀င္ေတာ္မူပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္က ရွင္ေတာ္ဘုရားဟာ အနီးမွာရွိတဲ့ အရွင္အာနႏၵာကုိ "အာနႏၵာ သူတစ္ပါးေတြက သာရိပုတၱရာကုိ နွစ္သစ္ၾကည္ညုိၾကတယ္၊ သင္ကေကာ သာရိ ပုတၱရာကုိ ႏွစ္သစ္သေဘာက်ရဲ့လား"လုိ႔ ေမးေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီအခါ အရွင္ အာနႏၵာဟာ" ဒီေန႔ ဇမၺဴဒိပ္ကြ်န္းရဲ့ အလံတံခြန္သဖြယ္ျဖစ္တဲ့ သေျပပင္ႀကီးကုိ လႈပ္ခါျပရေတာ့မယ္၊ ဒါမွမဟုတတ္ တိမ္တုိက္ၾကားထဲက လျပည့္၀န္းႀကီးကုိ ထုတ္ေဆာင္ျပရေတာ့မယ္"ဆုိျပီး ၀မ္းသာရႊင္ျပစြာနဲ႔ အရွင္သာရိပုတၱရာရဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဂုဏ္ရည္ ၁၆ မ်ိဳးကုိ ထုတ္ေဖာ္ေလွ်ာက္ထားေတာ္မူပါတယ္။
ျပီးမွ နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ "ျမတ္စြာဘုရား၊ ေလာကမွာ လူဖ်င္းလူအ၊ စိတ္ယုတ္ မာရွိသူ၊ မုိက္လုံးႀကီးသူ၊ ရူးသြပ္ေနသူမဟုတ္ရင္ ဘယ္သူမဆုိ အရွင္သာရိ ပုတၱရာကုိ ႏွစ္သက္ၾကည္ညုိၾကၽမွာပါဘုရား"လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားလုိက္ပါတယ္။ စာေရးသူလည္း အရွင္အာနႏၵာရဲ့ တန္ဖုိးႀကီးေလးျမတ္လွတဲ့ ဒီမွတ္ခ်က္မိန္႔ခြန္း ေတာ္နဲပပဲ တုႏႈိင္း၍မမီတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဂုဏ္ရည္ပုိင္ရွင္ ပညာအရာ ဧတဒဂ္ရ အဂၢသာ၀က မေထရ္ျမတ္္ႀကီးကုိ ေလးျမတ္ေကာ္ေရာ္ရွိခုိး ပူေဇာ္လုိက္ပါတယ္။
က်မ္းကုိး
၁။ အဂၤုတၳိဳရ္အ႒ကထာ (ပထမတြဲ)
၂။အပါဒါန္အ႒ကထာ(ပထမတြဲ)
၃။ ဓမၼပဒ အ႒ကထာ(ပ+ဒု)
၄။သံယုတ္ အ႒ကထာ(ဒုတိယတြဲ)
၅။ မူလပဏာသ အ႒ကထာ(ဆ႒မတြဲ)
၆။မဟာဗုဒၶ၀င္က်မ္း(ဆ႒မတြဲ)
ေတာ္၀င္ႏြယ္
အရွင္သာရိပုတၱရာ သုိ႔မဟုတ္ မုိးေလာက္ျမင့္မား၍ ေျမႀကီးလုိႏွိမ္ခ်သူ
Asian Sariputtara (အရွင္သာရိပုတၱရာ သုိ႔မဟုတ္ မုိးေလာက္ျမင့္မား၍ ေျမႀကီးလုိႏွိမ္ခ်သူ) by Dhamma Yanant (ေတာ္၀င္ႏြယ္)
အရွင္သာရိပုတၱရာ ႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ ဓမၼမွတ္စု
အရွင္သာရိပုတၱရာေလာင္း(သုရုစိရေသ့)ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္အသေခၤ်နဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္းကာလတုန္းက အေနာမဒႆီ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ့ လက္ယာေတာ္ရံ နိသဘမေထရ္ကုိ အားက်ၾကည္ညုိျပီး လက္ယာေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကဆုကုိ ပန္ဆင္ေတာ္မူခဲ့တာပါ။ စာေရးသူတုိ႔ရဲ့ ရွင္ေတာ္ဘုရား လက္ထက္ေရာက္ တဲ့အခါ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ အနီးနားက ဥပတိႆရြာမွာ ရြာသူႀကီး ၀ကၤႏၱပုဏား ႀကီးနဲ႔ ရူပသာရီပုေဏးမႀကီးတုိ႔ရဲ့ သားႀကီးၾသရသ ဥပတိႆလုလင္ ျဖစ္လာျပီး ရဟန္းျပဳေတာ္မူတဲ့အခါ မယ္ေတာ္ရဲ့ အမည္ကုိ အစြဲျပဳကာ အရွင္သာရိပုတၱရာ လုိ႔ အမည္တြင္ ထင္ရွားေတာ္မူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
undefined
ကနဦးအစမွာေတာ့ ဥပတိႆလုလင္ဟာ မေသရာ တရားကို ရွာဖုိ႔ အတြက္ သိဥၥည္းဆရာႀကီးအထံမွာ ပရိဗုိဇ္လုပ္ျပီး ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိဥၥည္းဆရာႀကီးဆီမွာ မေသရာတရား မရွိမွန္း သိရတဲ့အတြက္ ရာဇျဂိဳဟ္ ျမိဳ့တြင္း ျမိဳံျပင္ထြက္ကာ မေသရာတရားရွာေဖြရာ ပဥၥ၀ဂၢီ အ၀င္အပါ အရွင္အႆဇိ ရဟႏၱာမေထရ္ကုိ ဖူးေတြ႔ရျပီး အက်ဥ္းမွ်ေဟာျပတဲ့ ေယဓမၼာ ေဟတုပၸဘာ၀ါ ဂါထာထက္၀က္ကုိ ၾကားနာရရုံနဲ႔ ေသာတာပန္ အရိယာ ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ျမတ္စြာဘုရား သီတင္းသုံးေတာ္မူရာ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ကုိ ေရာက္ရွိလာျပီး ဧဟိဘိကၡဳ အျဖစ္ကုိ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ရဟန္းျဖစ္ျပီးေနာက္ ၁၅-ရက္အၾကာ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ တပိုတြဲလျပည့္ေန႔မွာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူျပီး သာ၀ကဉာဏ္ အတြက္ အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူကာ လက္ယာေတာ္ရံ အဂၢသာ၀ကအရာကုိ ရရွိေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာ ဟာ စၾကာ၀ဠာတုက္တစ္ေသာင္းမွာ ဘုရားရွင္က လြဲလုိ႔ ဉာဏ္ပညာအႀကီးမားဆုံးမေထရ္ျမတ္တစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ကမၻာလုံး မွာ ရြာခ်တဲ့ မုိးေရစက္ မုိးေရေပါက္ေတြကုိေတာင္ ေရတြက္ႏုိင္တဲ့ ပညာရွိပါတယ္။ လူျပည့္မွာရွိတဲ့ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ေတြဟာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ရဲ့ ဉာဏ္ပညာႀကီးမားေတာ္မူမႈ အမွတ္သေကၤတ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ရဲ့ အသားအေရဟာ ေရႊအဆင္းကဲ့သုိ႔ ၀ါ၀င္းေတာ္မူျပီး အဂၢသာ၀ကျဖစ္ေတာ္မူခ်ိန္မွာ သက္ေတာ္ ၃၆ ႏွစ္ခန္႔ ရွိပါျပီ။ အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ ယခုဘ၀လုိပဲ ဘ၀သံသရာမွာ ဘ၀ေပါင္း ၅၀၀ရာ တိတိ ရေသ့ရဟန္းျပဳေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ရွင္ရဟန္းအျဖစ္ ေရာက္ၾကသူေတြဟာ ညီေတာ္(၃)ဦး၊ ညီမေတာ္(၃)ေယာက္ အပါအ၀င္ မေရမတြက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါတယ္။ အရွင္သာရိ ပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ တရားေဒသနာေတာ္ကုိ နာယူရလုိ႔ သစၥာေလးပါး သိျမင္ၾကသူေတြဟာ အဂၤုတၱရနိကာယ္က်မ္းလာ "သမစိတၱ သုတၱန္"ေဟာၾကားေတာ္မူေသာေန႔မွာပဲ နတ္ျဗဟၼာ ကုေဋတစ္သိန္း အရဟတၱဖုိလ္ဆုိက္ေရာက္ျပီး ေအာက္မဂ္ ၃-ပါးဆုိက္ေရာက္တဲ့ နတ္ျဗဟၼာေတြဆုိတာ မေရတြက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားပါတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ကုိ သဒၶါၾကည္ညုိရုံမွ်နဲ႔ နတ္ျပည္ေရာက္ၾကတဲ့ မိသားစုအေရ အတြက္ဟာ ရွစ္ေသာင္းမွ်ရွိေၾကာင္း ပိဋကစာေပမွာ မွတ္တမ္းတင္ေဖာ္ျပထားပါ တယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ ရွင္ေတာ္ဘုရားျပီးရင္ ဒုတိယအႀကီးအကဲျဖစ္တာ နဲ႔အညီ သံဃအဖြဲ႔အစည္းအေပၚမွာ အထူးေၾကာင့္က်စုိက္ျပီး၊ ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူတတ္ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာအားလုံးေနာက္မွ ဆြမ္းခံ၀င္ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာအားလုံး ဆြမ္းခံၾကြသြားတဲ့အခါ ေက်ာင္းစဥ္လွည့္ကာ တံျမက္ လွည္းသင့္ရာ လွည္းက်င္းျပီး အမႈိက္က်ဳံးသင့္ရာမွာ က်ဳံးေတာ္မူပါတယ္။ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကုိ ေနရာတက် ထားသုိကာ အျမင္မေတာ္တာေတြ ကုိလည္း ျဖဳတ္သိမ္းျပဳျပင္ေတာ္မူပါတယ္။ မက်န္းမာသူ ဂိလာနပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ ေဆး၀ါးဓာတ္စာ လုိ မလုိ ေမးေတာ္မူျပီး ရေအာင္လည္း ရွာေဖြေပးေတာ္မူပါ တယ္။ သူနာျပဳ ပုဂၢိဳလ္ေတြကုိလည္း ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခ်င္လာေအာင္ အားေပး စကားေျပာၾကားတတ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ေဒသစာရီ ၾကြခ်ီေတာ္မူတဲ့အခါမွာလည္း ေနာက္ပါ သံဃာေတာ္ေတြရဲ့ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ အစ္ကုိႀကီးတစ္ဦးပမာ ေဖးမကူညီ ျဖည့္ဆည္းေပးေတာ္မူပါတယ္။ ခရီးပင္ပန္းလုိ႔ ႏြမ္းနယ္ ေညာင္းညာတက္သူ ေတြကုိလည္း ဆီ၊ နႏြင္း စတာေတြနဲ႔ ဆုပ္နယ္ျပီး သက္သာ က်န္းမာလာေအာင္ ျပဳစုတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ သံဃာေတာ္ေတြဟာ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ကုိ မိခင္ႀကီးတစ္ဦးလုိ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳ အားကုိး တတ္ၾကပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ အရွင္သာရိပုတၱရာဟာ သာသနာေတာ္မွာ မေပ်ာ္ ပုိက္တဲ့ ရွင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္ေတြကုိ ေပ်ာ္ေမြ႔ေအာင္၊ ေပ်ာ္ေမြ႔တဲ့ ရွင္ ရဟန္းေတြ ကုိလည္း ပုထုဇဥ္မွ ေသာတာပန္ျဖစ္ေအာင္ ေသာတာပန္မွ ရဟႏၱာျဖစ္ေအာင္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အထပ္ထပ္ တရားေဟာျပတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိနည္းနဲ႔ ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူတဲ့သူေတြလည္း မနည္းလွပါဘူး။ ဒီလုိအခါမ်ိဳးမွာေတာ့ အရွင္ သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ဟာ သံဃာေတာ္ေတြအဖုိ႔ ဖခင္ရင္းလုိ တစ္မ်ိဳး၊ ဆရာ ရင္းလုိတစ္သြယ္ အင္မတန္ ေလးစား ၾကည္ညိုဖြယ္ ေကာင္းလွပါတယ္။
သမၻာရင့္ ကြ်မ္းက်င္တဲ့ ရတနာကုန္သည္တစ္ဦးဟာ စံခ်ိန္မီ အရည္ အေသြး ျပည့္ ေက်ာက္မ်က္ေကာင္းကုိ ေတြ႔ရရင္ အင္မတန္ ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိး ထားတတ္သလုိ ပညာအရာမွာ အင္မတန္ ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိးထားတတ္သလုိ ပညာ အရာမွာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႔ရျပီး အဂၢသာ၀က ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ ဟာလည္း အၾကားအျမင္မ်ားျပီး ဉာဏ္ပညာ ထူးခြ်န္တဲ့ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္း ကုိ ဖူးေတြ႔ရရင္ လြန္စြာ အေရးထား ျမတ္ႏုိးေတာ္မူတတ္ပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္မွာ ဓမၼကထိကအရာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႔ ရေတာ္မူတဲ့ အရွင္ပုဏမေထရ္ ကုိေတြ႔ေတာ္မူတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က ၀ိသုဒၶိ ၇ ပါးကုိ ေမးေတာ္မူ ပါတယ္။ အရွင္ပုဏမေထရ္က အာဇာနည္ျမင္းကတဲ့ ရထား ၇ စီးနဲ႔ ဥပမာျပဳျပီး ျပည့္စုံရွင္းလင္းစြာ ျပန္လည္ေျဖၾကားေတာ္မူပါတယ္။ အရွင္ပုဏမေထရ္ရဲ့ အေျဖ စကားကုိ နာၾကားေတာ္မူရတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က ဒီလုိ ေမးတုိင္း အေျဖေကာင္းေပးႏုိင္တဲ့ ပညာရွင္ပုဂၢိဳလ္မ်ိဴးကုိ တစ္ေက်ာင္းထဲ အတူေနရုံမွ်နဲ႔ မေက်နပ္ႏုိင္ဘဲ ေမးလုိတဲ့ အခါတုိင္း မၾကာမတင္ မဆုိင္းမတြ အေျဖရႏုိင္ဖုိ႔ ဦးေခါင္းေပၚတင္ျပီး ေခါင္းခုနဲ႔ အျမဲရြက္ထားခ်င္တယ္လုိ႔ အမိန္႔ရွိေတာ္မူပါ တယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ရဲ႔ သီလ သမာဓိ ပညာ ဂုဏ္သိကၡာ ေတာင္ထြတ္ေတာ္ဟာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္မားေတာ္မူသေလာက္ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိ ႏိွမ္ခ်မႈ၊ စိတ္ေနသေဘာထားႀကီးျမတ္မႈ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းႀကီကလည္း အင္မတန္ က်ယ္ ၀န္း နက္ရႈိင္းေတာ္မူလွပါတယ္။
တစ္ေန႔မွာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ဟာ အမွတ္တမဲ့ သကၤန္းကုိင္ ေတာ္မူတဲ့ခါ သကၤန္းအစြန္းအနားက မညီမညာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါကုိ ရွင္သာမေဏျဖစ္စ ၇-ႏွစ္အရြယ္ ကုိရင္ငယ္ကေလးတစ္ပါးက ျမင္ေတြ႔သြားရာ "အရွင္ဘုရား သကၤန္းကုိ ညီညီညာညာ ၀တ္ရုံသင့္ပါတယ္ဘုရား"လုိ႔ လက္အုပ္ခ်ီျပီး ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ အဲဒီအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က မိမိသကၤန္း မညီမညာတာကုိ သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာမွာ ေကာင္းမြန္စြာ ျပင္၀တ္ျပီး ကုိရင္ထံ ျပန္လာကာ "ဒီေလာက္ဆုိ သင့္ေတာ္ပါျပီလား"လုိ႔ ဆရာအရာမွာထားျပီး တေလး တစား တုံ႔ျပန္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီျဖစ္ရပ္ကေလးကုိ အေျခခံကာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္က"ဒီေန႔မွာပဲ သာမေဏ ျဖစ္စ ၇-နွစ္အရြယ္ ကုိရင္ငယ္ကေလးက ဆုိဆုံးမလာသည့္ျဖစ္ေစ သူေတာ္ေကာင္း ေတြရဲ့ ဆုိဆုံးမမႈမွန္သမွ်ကုိ ဦးထိပ္တင္ျပီး ခံယူပါတယ္။ ကုိယ့္အမွားကုိ ေထာက္ျပျပီး ဆုံးမသြန္သင္တတ္သူဆရာကုိ ေရႊအုိးကုိ လက္ညွိဳးထုိး ညႊန္ျပ ေပးသူလုိ ျမတ္ႏုိးတန္ဖုိးထားျပီး ဆည္းကပ္ပါတယ္"လုိ႔ ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ကာ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ့ ႏွလုံးသားဆုိတာ ၀ါးရုံပင္ျမင့္ျမင့္ ႀကီးေတြလုိပဲ အထက္ကုိ ပုိျမင့္မားေလ ေအာက္ကုိ ပုိမုိညြတ္ကုိင္းေလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ႏွလုံးသားမ်ိဳး ရွိေတာ္မူခဲ့လုိ႔လည္း အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ ျမတ္ႀကီးဟာ ရွင္ပ႑ိတ၊ ရွင္သုခ၊ ရွင္တိႆ စတဲ့ ၇-ႏွစ္အရြယ္ သားတပည့္ ရဟႏၱာ ကုိရင္ငယ္ေလးေတြရဲ့ အင္မတန္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးအားကုိးထုိက္တဲ့ ဥပဇ်ၥယ္ ဆရာ ဖခင္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ေတာ္မူခဲ့တာပါ။
အရွင္သာရိပုတၱရာရဲ့ ႏွလုံးသား ပင္လယ္ျပင္ႀကီးဟာ ေမတၱာေရထုႀကီးနဲ႔ အတုိင္းအဆမရွိ က်ယ္ေျပာနက္ရႈိင္းေတာ္မူသလုိ သူတစ္ထူးရဲ့ ေက်းဇူးတရားကုိ သိေတာ္မူတတ္ျခင္းဆုိတဲ့ လိႈုင္းတံပုိးေတြကလည္း လြန္စြာႀကီးမားမ်ားျပားလွ ပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္က သာ၀တၳိျမိဳ႔မွာ "ရာဓ"အမည္ရတဲ့ ပုဏားအုိႀကီးတစ္ဦးဟာ အထီးက်န္မြဲ သူဆင္းရဲျဖစ္တာမုိ႔ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ ရဟန္းေတာ္ေတြကုိ မွီျပီး ေနထုိင္ရပါတယ္။ ပုဏားႀကီးက ရဟန္း၀တ္လုိေပမယ့္ ရဟန္းေတာ္ေတြက "အသက္အရြယ္ႀကီးျပီး ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြ ထိန္းသိမ္းႏုိင္မယ္ မထင္တာနဲ႔" စားစရာ၊ ေနစရာနဲ႔ ၀တ္စရာေတြ ေပးၾကေပမယ့္ ရဟန္းျပဳမေပးၾကဘူး၊ ရဟန္းျပဳ ခ်င္ေပမယ့္ ျပဳခြင့္မရတဲ့ ရာဓပုဏားႀကီးဟာ တစ္ေန႔တျခား ႀကုံလွီပိန္ခ်ံဳးလာ ပါတယ္။ တစ္ေန႔ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ ေတြ႔ေတာ္မူလုိ႔ ပုဏားႀကီးရဲ့ အျဖစ္ကုိ စုံစမ္း ေမးျမန္းသိေတာ္မူတဲ့အခါ သံဃာအားလုံးကုိ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲ စုေ၀းေစျပီး ရွင္ေတာ္ဘုရားက"ဘယ္သူဟာ ဒီရာဓပုဏားႀကီး ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်းဇူးကုိ အမွတ္ ရၾကသလဲ"လုိ႔ ေမးေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္က"တပည့္ေတာ္ ရာပုဏားႀကီးရဲ့ ေက်းဇူးကုိ သတိရပါေၾကာင္း"ေလွ်ာက္ထားေတာ္မူပါတယ္။ ရွင္ေတာ္ဘုရားက "ဘယ္လုိေက်းဇူးျပဳဖူးသလဲ"လုိ႔ ထပ္ဆင့္ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္က "တပည့္ေတာ္ တစ္ခ်ိန္က သူ့အိမ္ေရွ့မွာ ဆြမ္းခံရပ္ေတာ့ ဆြမ္း တစ္ဇြန္း ေလာင္းလွဴဖူးပါတယ္။ အဲဒီေက်းဇူးကုိ တပည့္ေတာ္ မေမ့ပါဘူးဘုရား" လုိ႔ ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားေတာ္မူပါတယ္။ "ေအး…. ခ်စ္သားလုိ ေက်းဇူးသိ တတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရွိပါလွ်က္ ဒီပုဏားႀကီး ဘာျဖစ္လုိ႔ ရဟန္းအျဖစ္ကုိ မရႏုိင္သ လဲ"လုိ႔ ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခြင့္ပန္ျပီး ရာဓပုဏားႀကီးကုိ ရဟန္းျပဳေပးေတာ္မူပါတယ္။
ရဟန္းျပဳေပးေတာ္မူျပီးေနာက္ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ဟာ ရာဓရဟန္းႀကီးကုိ ေနာက္ပါရဟန္းအျဖစ္ မိမိသြားေလရာကုိ ေခၚေဆာင္ေတာ္ မူကာ မိမိအတြက္ ရရွိတဲ့ ဆြမ္းေကာင္း ေနရာေကာင္းနဲ႔တကြ အဆုံးအမ ၾသ၀ါဒ ေတြကုိ မျပတ္ေပးသနားေတာ္မူျပီး ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူတာမုိ႔ မၾကာခင္မွာပဲ ရာဓပုဏားႀကီးဟာ ရဟန္းကိစၥျပီးလုိ႔ ဧတဒဂ္ရ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ "တစ္လုပ္စားဖူး သူ႔ေက်းဇူး"ဆုိတဲ့ ဥဒါန္းစကားေလးဟာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ရဲ႔ သူေတာ္ေကာင္းႏွလုံးသားက စတင္ေပါက္ဖြား လာခဲ့ရတာပါ။
သူတစ္ထူးရဲ့ ေက်းဇူးကို သိေတာ္မူတတ္ရာမွာ စံခ်ိန္တင္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ မိမိကုိ ေလာကုတၱရာအသိဉာဏ္ရေအာင္ ေက်းဇူးျပုေတာ္မူခဲ့တဲ့ အရွင္အႆဇိမေထရ္ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ ေန႔ညဥ့္မျပတ္ သတိရေတာ္မူတတ္တာမုိ႔ က်ိန္းစက္ေတာ္မူတဲ့အခါတုိင္း အရွင္အႆဇိမေထရ္ သီတင္းသုံးေတာ္မူရာ အရပ္ကုိ ရွိခုိးျပီး အရွင္ျမတ္ရွိေတာ္မူရာဘက္ကုိ ဦးေခါင္း ျပဳကာ တစ္ဘ၀တာလုံး သက္၀င္လႈပ္ရွားေနျပီး ေနာက္ဆုံး ပရိနိဗၺာန္၀င္စံကာနီး ၀မ္းေသြးသြန္တဲ့ ေ၀ဒနာေတြ ဖိစီးေနတဲ့ၾကားက မယ္ေတာ္ရူပသာရီ ပုေဏး မႀကီးရဲ့ ေမြးေက်းဇူးကုိ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္နဲ႔ အေက်အလည္ ေပးဆပ္ျပီးမွပဲ ရပ္တံ့သြားေတာ္မူပါတယ္။
သူတစ္ပါးကုိ မိမိက အရင္ဦးေအာာင္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း၊ သူတစ္ပါးတုိ႔ ျပဳခဲ့ ဖူးေသာ ေက်းဇူးကုိ တုံ႔ျပန္သိတတ္၊ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းဆုိတဲ့ ေရႊေရာင္လႊမ္းတဲ့ ဒီအက်င့္ျမတ္ေတြဟာ သူေတာ္ေကာင္းႏွလုံးသားဆုိတဲ့ ပတၱျမားရတနာကုိ ရႈမျငီးႏုိင္ေအာင္ ပုိမုိတင့္တယ္ေတာက္ပေစပါတယ္။
အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ ဉာဏ္ပညာအရာမွာ ဧတဒဂ္ရသ လုိ(အကယ္၍ ေပးအပ္ရုိးထုံးစံသာရွိမယ္ဆုိရင္)သည္းခံျခင္းအရာ မွာလည္း ဧတဒဂ္ရေတာ္မူႏုိင္ပါတယ္။ အမ်က္ေဒါသမရွိ၊ မာန္မာနကင္းေတာ္ မူတဲ့ေနရာ မွာ အရွင္ျမတ္ကုိ ဘယ္သူမွ လုိက္လုိ႔မမွီႏုိင္ပါဘူး။ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ ဟာ မဟာပထ၀ီေျမႀကီးပမာ သည္းခံႏုိင္သူျဖစ္သလုိ ေျခသုတ္ပုဆုိး ေျမြစြယ္ က်ိဳးနဲ႔ ဦးခ်ိဳက်ိဳးတဲ့ႏြားလားပမာ မာန္မာကင္းသူလည္း ျဖစ္ေတာ္မူပါတယ္။ ေတာင္းရမ္းစားသူ ဒြန္းစ႑ားရဲ့ သားတစ္ဦးလုိ မိမိကုိယ္ကုိ နွိပ္ခ်တဲ့ စိတ္ထား လည္း ရွိေတာ္မူပါတယ္။
အပူအရႈပ္နဲ႔ လူလုပ္ေနၾကတဲ့ အႏၶပုထုဇဥ္ေတြဟာ ေဘးဒုကၡအပူေတြ၊ ျပႆနာအရႈပ္ေတြကုိ ဖန္တီးျပီး အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ စြပ္စြဲရန္ လုပ္တတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘာမွမတုံျပန္ဘဲ သည္းခံတတ္သလုိ တစ္ခါတစ္ရံ က်ေတာ့ တည္ျငိမ္ရဲ၀ံ့စြာ ေျဖရွင္းတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက ဆုိရင္ ရွင္ေတာ္ဘုရားထံ မဟုတ္မတရား စြပ္စြဲတုိင္ၾကားခဲ့တဲ့ ရဟန္းငယ္တစ္ပါး ေၾကာင့္ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ဟာ သံဃပရိသတ္အလယ္မွာ မိမိရဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားနဲ႔ ကုိယ္က်င့္တရားကုိ ရဲရဲေတာက္ ထုတ္ေဖာ္ေလွ်ာက္ ထားခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ျမတ္ရဲ့ ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကုိ ၾကားနာရတဲ့အခါ ပုထုဇဥ္ ရဟန္းေတြဟာ မ်က္ရည္မဆည္ႏုိင္ျဖစ္ၾကရျပီး ၊ ရဟႏၱာအရွင္ျ္မတ္ေတြက ဓမၼ သံေ၀ဂ ရေတာ္မူၾကပကါတယ္။ မဟာပထ၀ီေျမႀကီးကေတာ့ မခံႏုိင္ေတာ့တဲ့ အဆုံး ၉-ႀကိမ္၊၉-ခါ တုန္လႈပ္ခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလုိ ဂုဏ္သတင္းပ်ံ့ေမႊးေတာ္မူတဲ့ မေထရ္ျမတ္ရဲ့ အေၾကာင္းကုိ အယူ၀ါဒ မတူသူ ပုဏားတစ္ဦးက ၾကားသိရတဲ့အခါ မယုံၾကည္တာမုိ႔ ဆြမ္းခံ၀င္ေနတဲ့ အရွင္ျမတ္ရဲ့ ေနာက္က လုိက္သြားျပီး အရွင္ျမတ္ရဲ့ ေက်ာကုန္းအလယ္ကုိ လက္၀ါးနဲ႔ ျပင္းထန္စြာ ရုိ္က္ႏွက္ပုတ္ခတ္ပါတယ္။ အရွင္သာရိပုတၱရာ ဟာ"ဘာျဖစ္တာလဲလုိ႔ေတာင္ လွည့္ၾကည့္ေတာ္မမူဘဲ ၾကြျမဲၾကြေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီအခါ ရုိက္ႏွက္လုိက္မိတဲ့ ပုဏားဟာ ေနာင္တတရားနဲ႔ ပူေလာင္လာျပီး" သည္းခံျခင္းဂုဏ္နဲ႔ ျပည့္စုံေတာ္မူတဲ့ အရွင္ျမတ္ဟာ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းပါေပ စြ" လုိ႔ ၾကည္ညုိေတာ္မူကာ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ရဲ့ ေျခေတာ္ရင္းမွာ ၀ပ္စင္းျပီး" အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္အား သည္းခံခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ"လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။
မေထရ္ျမတ္က "ဒါဟာ ဘာလဲ"လုိ႔ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါ "တပည့္ေတာ္ စပ္းသပ္လုိတာနဲ႔ အရွင္ဘုရားကုိ ရုိက္နွက္မိတာပါဘုရား"လုိ႔ ပုဏားက ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ "ရွိပါေစ၊ သင့္ကုိ ငါ သည္းခံပါတယ္"လုိ႔ အရွင္သာရိပုတၱ ရာက မိန္႔ၾကားေတာ္မူတဲ့အခါ ပုဏားဟာ အရွင္ျမတ္ကုိ ေနအိမ္သုိ႔ ရုိေသစြာ ပင့္ေဆာင္ျပီး ဆြမ္းလုပ္ေက်ြးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ တျခားလူေတြဟာ စိတ္ဆုိးျပီး "ဒီပုဏားဟာ အျပစ္မရွိတဲ့ ငါတုိ႔ရဲ႔အရွင္ျမတ္ကုိ ရုိက္တယ္၊ သူ႔ကုိ ဆုံးမရမယ္၊ ဒီေနရာမွာပဲ ေသေအာင္သတ္မယ္"လုိ႔ တုတ္ဓား စတာေတြကုိင္ျပီး ပုဏားရဲ့အိမ္တံခါး၀မွာ စုေ၀းေနၾကတယ္။
ဆြမ္းကိစၥျပီးတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ဟာ ပုဏားကုိ သပိတ္ အကုိင္ခုိင္းျပီး အိမ္က ထြက္ေတာ္မူလာတယ္။ လူအုပ္ကုိ ေတြ႔တာမုိ႔" ဒကာတုိ႔ အဲဒါက ဘာသေဘာလဲ"လုိ႔ ေမးျမန္းတဲ့အခါ "အရွင္ဘုရားကုိ ရုိက္ႏွက္တဲ့ ဒီပုဏားမုိက္ကုိ ဆုံးမေပးၾကမလုိ႔ပါဘုရား"လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားၾကတယ္။ "ဒကာတုိ႔ ဒီပုဏားက သင္တုိ႔ ရုိ္က္တာမဟုတ္ ငါ့ကုိရုိက္တာျဖစ္တယ္။ အခု ဒီပုဏားက ငါ့ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႔ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ျပီးျပီ။ သင္ဒကာတုိ႔ အိမ္ျပန္ၾက"လုိ႔ အရွင္သာရိပုတၱရာက တုိက္တြန္းျပီး ပုဏားကုိလည္း အိမ္ျပန္ေစကာ ေက်ာင္း ေတာ္ကုိ ျပန္ၾကြလာေတာ္မူပါတယ္။
သည္းခံျခင္းတရားနဲ႔ သူေတာ္ေကာင္းနွလုံးသားဆုိတာ " ေရကန္နဲ႔ၾကာ" လုိပါပဲ။ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အလွဆင္ေပးေနတဲ့ အရာေတြပါ။ သူေတာ္ ေကာင္းႏွလုံးသားဆုိတဲ့ ေအးျမၾကည္လင္တဲ့ ေမတၱာေရစင္ေၾကာင့္ တည္ျငိမ္ လွပတဲ့ ခႏၱီၾကာပန္းေတြ ပြင့္လန္းလာသလုိ၊ ခႏၱီၾကာ၀န္းေတြရဲ့ တည္ျငိမ္လွပမႈ အရွိန္အ၀ါေၾကာင့္လည္း သူေတာ္ေကာင္း ႏွလုံးသားဆုိတဲ့ ေရကန္ဟာ ပုိမုိထည္ ၀ါ က်က္သေရျဖာ လွပလာရပါတယ္။
ဉာဏ္ပညာကုိ ျမတ္ႏုိးျပီး အဆုံးအမတရားကုိ ဦးထိပ္ထားတတ္ေသာ၊ သူတစ္ထူးေက်းဇူးတရားကုိ သိမွတ္ေပးဆပ္တတ္ေသာ၊ အမ်က္မပါ မာနမရွိ ပကတိ သည္းခံတတ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းႏွလုံးသားပုိင္ရွင္ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ႀကီးဟာ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈-ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ ဖြားရာဇာတိ နာလကရြာမွာ ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
သက္ေတာ္(၈၀)၀ါေတာ္(၄၄)၀ါအတြင္း သတၱေလာကရဲ့ အက်ိုးစီးပြားကုိ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူရင္း မေထရ္ျမတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူအပ္တဲ့ တရားေတာ္ေတြဟာ နိကာယ္ငါးရပ္၊ ပိဋကတ္ေတာ္မွာ အင္မတန္မ်ားျပားေတာ္မူ လွပါတယ္။ ပဋိသမၻီဒါမဂ္ပါဠိေတာ္၊ မဟာနိေဒၵသပါဠိေတာ္၊ စူဠနိေဒၵသပါဠိေတာ္ ေတြဟာ က်မ္းစာအေနနဲ႔ ထင္ရွားျပီး သာရိပုတၱေထရ ဂါထာေတာ္ေတြဟာ "ကုိယ္တုိင္ေရး ေထရုပၸတၱိက်မ္းစာ"ျဖစ္သလုိ"တရားဟင္းေလးအုိးႀကီး"လုိ႔လည္း ဓမၼရသစုံလင္စြာ ပါ၀င္ေတာ္မူပါတယ္။
တစ္ခ်ိန္က ရွင္ေတာ္ဘုရားဟာ အနီးမွာရွိတဲ့ အရွင္အာနႏၵာကုိ "အာနႏၵာ သူတစ္ပါးေတြက သာရိပုတၱရာကုိ နွစ္သစ္ၾကည္ညုိၾကတယ္၊ သင္ကေကာ သာရိ ပုတၱရာကုိ ႏွစ္သစ္သေဘာက်ရဲ့လား"လုိ႔ ေမးေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီအခါ အရွင္ အာနႏၵာဟာ" ဒီေန႔ ဇမၺဴဒိပ္ကြ်န္းရဲ့ အလံတံခြန္သဖြယ္ျဖစ္တဲ့ သေျပပင္ႀကီးကုိ လႈပ္ခါျပရေတာ့မယ္၊ ဒါမွမဟုတတ္ တိမ္တုိက္ၾကားထဲက လျပည့္၀န္းႀကီးကုိ ထုတ္ေဆာင္ျပရေတာ့မယ္"ဆုိျပီး ၀မ္းသာရႊင္ျပစြာနဲ႔ အရွင္သာရိပုတၱရာရဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဂုဏ္ရည္ ၁၆ မ်ိဳးကုိ ထုတ္ေဖာ္ေလွ်ာက္ထားေတာ္မူပါတယ္။
ျပီးမွ နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ "ျမတ္စြာဘုရား၊ ေလာကမွာ လူဖ်င္းလူအ၊ စိတ္ယုတ္ မာရွိသူ၊ မုိက္လုံးႀကီးသူ၊ ရူးသြပ္ေနသူမဟုတ္ရင္ ဘယ္သူမဆုိ အရွင္သာရိ ပုတၱရာကုိ ႏွစ္သက္ၾကည္ညုိၾကၽမွာပါဘုရား"လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားလုိက္ပါတယ္။ စာေရးသူလည္း အရွင္အာနႏၵာရဲ့ တန္ဖုိးႀကီးေလးျမတ္လွတဲ့ ဒီမွတ္ခ်က္မိန္႔ခြန္း ေတာ္နဲပပဲ တုႏႈိင္း၍မမီတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းဂုဏ္ရည္ပုိင္ရွင္ ပညာအရာ ဧတဒဂ္ရ အဂၢသာ၀က မေထရ္ျမတ္္ႀကီးကုိ ေလးျမတ္ေကာ္ေရာ္ရွိခုိး ပူေဇာ္လုိက္ပါတယ္။
က်မ္းကုိး
၁။ အဂၤုတၳိဳရ္အ႒ကထာ (ပထမတြဲ)
၂။အပါဒါန္အ႒ကထာ(ပထမတြဲ)
၃။ ဓမၼပဒ အ႒ကထာ(ပ+ဒု)
၄။သံယုတ္ အ႒ကထာ(ဒုတိယတြဲ)
၅။ မူလပဏာသ အ႒ကထာ(ဆ႒မတြဲ)
၆။မဟာဗုဒၶ၀င္က်မ္း(ဆ႒မတြဲ)
ေတာ္၀င္ႏြယ္
အရွင္သာရိပုတၱရာ သုိ႔မဟုတ္ မုိးေလာက္ျမင့္မား၍ ေျမႀကီးလုိႏွိမ္ခ်သူ
Asian Sariputtara (အရွင္သာရိပုတၱရာ သုိ႔မဟုတ္ မုိးေလာက္ျမင့္မား၍ ေျမႀကီးလုိႏွိမ္ခ်သူ) by Dhamma Yanant (ေတာ္၀င္ႏြယ္)
အရွင္သာရိပုတၱရာ ႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ ဓမၼမွတ္စု
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ မရွိတဲ့ဘုရားကို ကိုးကြယ္ေနၾကတာလား?
“သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုရားသခင္ဆိုတာ အခုထိ ေကာင္းကင္ဘံုနန္းမွာ ရွိေနတယ္။ ၿပီးေတာ့
သူတို႔ဘုရားသခင္က ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္လာသူတိုင္းကို ရွိသမွ် အျပစ္ေတြလည္း ေဆးေၾကာ ဖယ္
ရွားေပးမယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ကင္းေ၀းေစမယ္။ ခ်မ္းသာသုခေတြနဲ႔ ျပည့္စံုေအာင္လည္း အစစ တာ၀န္ယူတယ္” ဆိုတဲ့ အာမခံခ်က္အျပည့္ရွိေၾကာင္းေတြကို သူတို႔ဘက္က ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာ
ျပၾကပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ သူတို႔က
“မင္းတို႔ ကိုးကြယ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားဆိုတာ လူကျဖစ္လာတဲ့ဘုရားျဖစ္လို႔ လူေတြလိုပဲ ေသသြားခဲ့ၿပီ။ အခု မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ မင္းတို႔ဟာ မရွိတဲ့ ဘုရားကို
ကိုးကြယ္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္မေနဘူးလား?။
တို႔ ဘုရားသခင္က တို႔အတြက္ လံုး၀အျပည့္အစံု တာ၀န္ယူၿပီး အာမခံခ်က္ေပးသလို မင္းတို႔ ဘုရားသခင္ကေကာ မင္းတို႔အတြက္ ဘယ္လိုတာ၀န္ယူသလဲ၊
ဘာေတြအာမခံခ်က္ ေပးသလဲ?။
ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ေမးလာတဲ့အခါ
မိမိရွင္းျပခဲ့တာကေတာ့=
လက္ ရွိ ကိုးကြယ္ေနၾကတဲ့ ဘာသာတရားေတြကို ခ်မွတ္တည္ေထာင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဦးစီးေခါင္း ေဆာင္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြအားလံုးထဲမွာ ဘယ္ေခတ္က၊ ဘယ္အရပ္မွာ၊ ဘယ္မိ ဘယ္ဖဖြားျမင္တယ္။ ငယ္နာမည္က ဘယ္လိုေခၚတယ္။ ဘယ္အရြယ္မွာ ဘုရားျဖစ္တယ္။
ဘယ္လိုတရားေတြကို
ဘယ္အရပ္ ဘယ္ေဒသမွာ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေဟာခဲ့တယ္” စတဲ့ ေသခ်ာေရရာတဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ သမိုင္းအေထာက္အထား ခိုင္ခိုင္လံုလံု ရွိတာဆိုလို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကိုးကြယ္
ေနတဲ့ “ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား” တစ္ဆူတည္းသာ ရွိတယ္ဆိုတာ ဒီေန႔ သိပၸံပညာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ကမၻာ့ပညာရွင္ေတြ အားလံုကလည္း အေလးထား သိမွတ္ထားၾကတာ အားလံုးအသိပါ။
ဗုဒၶဘုရား ပြင့္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ မဇၩိမေဒသ(အိႏၵိယ၊ နီေပါႏိုင္ငံေတြ) မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္
ေထာင္ေက်ာ္က အေသာကမင္းႀကီး ေရးထိုးစိုက္ထူခဲ့တဲ့ ဒီမွတ္တမ္း ေက်ာက္စာေတြ၊ ေက်ာက္တိုင္ႀကီးေတြကို ကမၻာ့ပညာရွင္ေတြ အားလံုတို႔ကလည္း အေလးထား အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္ဆိုတာ အားလံုးသိၾကမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ကမၻာမွာ အေရရာဆံုး၊ အခိုင္မာဆံုးအေထာက္အထားျပႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရားျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ပညာရွင္ကမွ မျငင္းဆန္ပါဘူး။
ေနာက္တခ်က္က
“ဗုဒၶျမတ္စြာ အခုဘယ္မွာရွိသလဲ?” ဆိုတဲ့ကိစၥပါ။ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ (၄၅) ၀ါတိတိ သက္ရွိထင္ရွားေနထိုင္ခဲ့ၿပီး တရားဓမၼေတြကိုလည္း မရပ္မနားလို႔ ဆိုရ
ေလာက္ေအာင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့တာပါ။
သက္ေတာ္ (၈၀) အရြယ္၊ ၀ါေတာ္ (၄၅) ၀ါ ျပည့္ၿပီးခ်ိန္မွာ ပရိနိဗၺာန္စံသြားပါတယ္။ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ခါနီးမွာ အလုပ္အေကၽြးျဖစ္တဲ့ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကို
ဘုရားရွင္ မိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့စကား ရွိပါတယ္။
“ ငါ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီ၊ ခႏၶာရုပ္ျဒပ္ႀကီး ကြယ္
ေပ်ာက္သြားၿပီဆိုတာနဲ႔ ကိုးကြယ္ရာမဲ့သြားၿပီ၊ ဘုရားမရွိေတာ့ဘူးလို႔ မမွတ္ယူပါႏွင့္၊ ငါ ဘုရားရွင္ (၄၅) ၀ါပတ္လံုး ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားပုဒ္စု(ဓမၼကၡႏၶာ)ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တို႔ဟာ ငါဘုရားရွင္ရဲ႕ ကိုယ္စားေတြပါပဲ၊ ဒီ တရားပုဒ္စုေတြ ထင္ရွားရွိေနသမွ် ငါဘုရား ထင္ရွားရွိေနတယ္လို႔ ခံယူၾကပါ ”
ဆိုတဲ့ မွာတမ္းစကားပါ။
ဒါေၾကာင့္ “ ျမတ္စြာဘုရား အခု ဘယ္မွာရွိသလဲ ” ဆိုရင္ ဓမၼကၡႏၶာ တရားေတာ္ေတြရွိတဲ့
ေနရာမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။
ဒါကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ မရွိေတာ့တဲ့ ဘုရားကို ကိုးကြယ္ေနၾကသူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ထင္ရွားတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ကိုယ္စား တရားေတာ္ေတြကို လိုက္နာက်င့္သံုးပူေဇာ္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အထူးသိမွတ္သင့္ပါတယ္။
ထပ္ၿပီးသတိေပးလိုတာကေတာ့
“ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ကိုးကြယ္ပသေရး ဘာသာတရား မဟုတ္ဘူး၊ လိုက္နာက်င့္သံုး
ပူေဇာ္ေရး ဘာသာတရားသာ ျဖစ္တယ္ ” ဆိုတာကို အေလးအနက္ နားလည္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
{ ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)၏
ဘယ္ေက်ာင္းေနမလဲ ေမာင္ေရခဲႏွင့္ အာခံတြင္းက ဖြားသူမ်ားမွ ေကာက္ႏုတ္ေရးသားပူေဇာ္ပါသည္။
သူတို႔ဘုရားသခင္က ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္လာသူတိုင္းကို ရွိသမွ် အျပစ္ေတြလည္း ေဆးေၾကာ ဖယ္
ရွားေပးမယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ကင္းေ၀းေစမယ္။ ခ်မ္းသာသုခေတြနဲ႔ ျပည့္စံုေအာင္လည္း အစစ တာ၀န္ယူတယ္” ဆိုတဲ့ အာမခံခ်က္အျပည့္ရွိေၾကာင္းေတြကို သူတို႔ဘက္က ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာ
ျပၾကပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ သူတို႔က
“မင္းတို႔ ကိုးကြယ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားဆိုတာ လူကျဖစ္လာတဲ့ဘုရားျဖစ္လို႔ လူေတြလိုပဲ ေသသြားခဲ့ၿပီ။ အခု မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ မင္းတို႔ဟာ မရွိတဲ့ ဘုရားကို
ကိုးကြယ္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္မေနဘူးလား?။
တို႔ ဘုရားသခင္က တို႔အတြက္ လံုး၀အျပည့္အစံု တာ၀န္ယူၿပီး အာမခံခ်က္ေပးသလို မင္းတို႔ ဘုရားသခင္ကေကာ မင္းတို႔အတြက္ ဘယ္လိုတာ၀န္ယူသလဲ၊
ဘာေတြအာမခံခ်က္ ေပးသလဲ?။
ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ေမးလာတဲ့အခါ
မိမိရွင္းျပခဲ့တာကေတာ့=
လက္ ရွိ ကိုးကြယ္ေနၾကတဲ့ ဘာသာတရားေတြကို ခ်မွတ္တည္ေထာင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဦးစီးေခါင္း ေဆာင္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြအားလံုးထဲမွာ ဘယ္ေခတ္က၊ ဘယ္အရပ္မွာ၊ ဘယ္မိ ဘယ္ဖဖြားျမင္တယ္။ ငယ္နာမည္က ဘယ္လိုေခၚတယ္။ ဘယ္အရြယ္မွာ ဘုရားျဖစ္တယ္။
ဘယ္လိုတရားေတြကို
ဘယ္အရပ္ ဘယ္ေဒသမွာ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေဟာခဲ့တယ္” စတဲ့ ေသခ်ာေရရာတဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ သမိုင္းအေထာက္အထား ခိုင္ခိုင္လံုလံု ရွိတာဆိုလို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကိုးကြယ္
ေနတဲ့ “ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား” တစ္ဆူတည္းသာ ရွိတယ္ဆိုတာ ဒီေန႔ သိပၸံပညာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ကမၻာ့ပညာရွင္ေတြ အားလံုကလည္း အေလးထား သိမွတ္ထားၾကတာ အားလံုးအသိပါ။
ဗုဒၶဘုရား ပြင့္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ မဇၩိမေဒသ(အိႏၵိယ၊ နီေပါႏိုင္ငံေတြ) မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္
ေထာင္ေက်ာ္က အေသာကမင္းႀကီး ေရးထိုးစိုက္ထူခဲ့တဲ့ ဒီမွတ္တမ္း ေက်ာက္စာေတြ၊ ေက်ာက္တိုင္ႀကီးေတြကို ကမၻာ့ပညာရွင္ေတြ အားလံုတို႔ကလည္း အေလးထား အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္ဆိုတာ အားလံုးသိၾကမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ကမၻာမွာ အေရရာဆံုး၊ အခိုင္မာဆံုးအေထာက္အထားျပႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရားျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ပညာရွင္ကမွ မျငင္းဆန္ပါဘူး။
ေနာက္တခ်က္က
“ဗုဒၶျမတ္စြာ အခုဘယ္မွာရွိသလဲ?” ဆိုတဲ့ကိစၥပါ။ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ (၄၅) ၀ါတိတိ သက္ရွိထင္ရွားေနထိုင္ခဲ့ၿပီး တရားဓမၼေတြကိုလည္း မရပ္မနားလို႔ ဆိုရ
ေလာက္ေအာင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့တာပါ။
သက္ေတာ္ (၈၀) အရြယ္၊ ၀ါေတာ္ (၄၅) ၀ါ ျပည့္ၿပီးခ်ိန္မွာ ပရိနိဗၺာန္စံသြားပါတယ္။ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ခါနီးမွာ အလုပ္အေကၽြးျဖစ္တဲ့ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကို
ဘုရားရွင္ မိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့စကား ရွိပါတယ္။
“ ငါ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီ၊ ခႏၶာရုပ္ျဒပ္ႀကီး ကြယ္
ေပ်ာက္သြားၿပီဆိုတာနဲ႔ ကိုးကြယ္ရာမဲ့သြားၿပီ၊ ဘုရားမရွိေတာ့ဘူးလို႔ မမွတ္ယူပါႏွင့္၊ ငါ ဘုရားရွင္ (၄၅) ၀ါပတ္လံုး ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားပုဒ္စု(ဓမၼကၡႏၶာ)ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တို႔ဟာ ငါဘုရားရွင္ရဲ႕ ကိုယ္စားေတြပါပဲ၊ ဒီ တရားပုဒ္စုေတြ ထင္ရွားရွိေနသမွ် ငါဘုရား ထင္ရွားရွိေနတယ္လို႔ ခံယူၾကပါ ”
ဆိုတဲ့ မွာတမ္းစကားပါ။
ဒါေၾကာင့္ “ ျမတ္စြာဘုရား အခု ဘယ္မွာရွိသလဲ ” ဆိုရင္ ဓမၼကၡႏၶာ တရားေတာ္ေတြရွိတဲ့
ေနရာမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။
ဒါကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ မရွိေတာ့တဲ့ ဘုရားကို ကိုးကြယ္ေနၾကသူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ထင္ရွားတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ကိုယ္စား တရားေတာ္ေတြကို လိုက္နာက်င့္သံုးပူေဇာ္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အထူးသိမွတ္သင့္ပါတယ္။
ထပ္ၿပီးသတိေပးလိုတာကေတာ့
“ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ကိုးကြယ္ပသေရး ဘာသာတရား မဟုတ္ဘူး၊ လိုက္နာက်င့္သံုး
ပူေဇာ္ေရး ဘာသာတရားသာ ျဖစ္တယ္ ” ဆိုတာကို အေလးအနက္ နားလည္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
{ ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)၏
ဘယ္ေက်ာင္းေနမလဲ ေမာင္ေရခဲႏွင့္ အာခံတြင္းက ဖြားသူမ်ားမွ ေကာက္ႏုတ္ေရးသားပူေဇာ္ပါသည္။
Mar 23, 2014
ျမန္မာ့ ပရိယတၱိသာသနာ
အရွင္တိေလာကာဘိ၀ံသ (အင္းစိန္၊႐ြာမ)
ဒုတိယပါေမာကၡခ်ဳပ္၊ ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တက
ျမန္မာႏုိငံသုိ႔ ဗုဒၶသာသနာ ေရာက္ရွိခဲ့ ပံုမ်ားကုိ သာသနာလကၤာရစာတမ္း စသည္တု႔ိ အဆုိအရ ဘုရားသက္ ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္ကပင္ ၂-ႀကိမ္ေရာက္ခဲ့ပုံႏွင့္ တတိယသဂၤါယနာ တင္ၿပီး ေနာက္ ၉-တိုင္း, ၉-ဌာန သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ရာ၌လည္း ၃-ဌာနပါ၀င္ေၾကာင္း သိရသည္။
ပထမ ၂-ႀကိမ္
၁။ သု၀ဏၰဘူမိတိုင္း၊ အသိတဥၨန ေပါကၡရ၀တီၿမဳိ႕သား တပုႆႏွင့္ ဘလႅိက ညီေနာင္တုိ႔သည္ လွည္း ၅၀၀-တုိ႔ျဖင့္ မဇၩိမ ေဒသသို႔ ကုန္ကူးသြားၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူၿပီး ၄၉-ရက္အလြန္ လင္းလြန္းပင္ရင္း ၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူခိုက္ ႀကံဳႀကိဳက္ေနသျဖင့္ သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ၾကသည္။ အသင့္ယူေဆာင္ လာေသာ ပ်ားမုန္႔ဆုပ္ႏွင့္ မုန္႔ႂကက္က်စ္တုိ႔ကုိ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၾကသည္။
ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားတရား ေတာ္ကုိ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သူ ဥပါသကာ အျဖစ္ ခံယူၾကသည္။ ထုိအခ်ိန္၌ သံဃာရတနာ မရွိေသး၊ ဗုဒၶ, ဓမၼ, သရဏဂံု ၂-ပါးကုိ ကိုးကြယ္သည့္ ေဒြ၀ါစိက သရဏဂုံသာ ျဖစ္ သည္။ လူသားထဲမွ ပထမဆံုး သရဏဂံု တည္သူမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားဆုိပါက တပုႆႏွင့္ ဘလ’ိက-တို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ဘုရားရွင္ထံမွ အၿမဲ ဆည္းကပ္ကုိးကြယ္စရာကုိ ေတာင္းခံၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရားက လက္ယာ လက္ေတာ္ျဖင့္ ဦးေခါင္းကုိ သံုးသပ္၍ လက္ေတာ္တြင္ ကပ္ၿငိပါလာေသာ ဆံေတာ္ ၈-ဆူကုိ သူတုိ႔အား ခ်ီးျမႇင့္ေပးသနားေတာ္ မူလုိက္သည္။
ထုိကုန္သည္ညီေနာင္တုိ႔လည္း မိမိတို႔ေနရာ အသိတဥၨန ေပါကၡရ၀တီၿမိဳ႕သုိ႔ ျပန္ေရာက္လာေသာအခါ မိမိတုိ႔ရရွိလာေသာ ဘုရားရွင္ဆံေတာ္မ်ားကုိ ဥကၠလာပမင္းႀကီးထံ အပ္ႏွံၾကသည္။ ဥကၠလာပမင္းႀကီးသည္ ဆံေတာ္ ၈-ဆူကုိ ေရႊၾကဳတ္ထဲ၌ ထည့္၍ ေစတီတည္ကာ ဌာပနာ ထားေလသည္။ ယင္းေစတီကား ယခု ဖူးေျမာ္ေနၾကရေသာ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီးပင္ျဖစ
ဤသုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ပထမဆံုး သာသနာေရာက္ျခင္းသည္ ဘုရားျဖစ္ၿပီး ၄၉-ရက္ေျမာက္ ၀ါဆုိလဆန္း ၅-ရက္ေန႔ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တပုႆသည္ ေသာတာပန္ ဥပါသကာ၊ ဘလ’ိကသည္ ရဟႏၲာသာ၀က ျဖစ္ေၾကာင္း သာသနာလကၤာရစာတမ္း၌ ဆုိသည္။
၂။ ဒုတိယအႀကိမ္ ဗုဒၶသာသနာ ေရာက္ရွိပုံကား-ျမတ္စြာဘုရာ
မဟာပုဏၰသည္ လက္ေထာက္ ကုန္သည္ႀကီးကုိ ေခၚ၍ ““ဤပစၥည္းဥစၥာမ်ားကုိ ညီျဖစ္သူ စူဠပုဏၰအား ေပးပါ””ဟု မွာၾကားၿပီး ျမတ္စြာဘုရား အထံေတာ္၌ ရဟန္းျပဳလိုက္ သည္။ ျမတ္စြာဘုရားထံမွ ကမၼ႒ာန္းေတာင္း ကာ ခြင့္ပန္၍ မိမိေနရာ အပရႏၲတိုင္းသုိ႔ ျပန္လာသည္။ ကမၼ႒ာန္းတရားကုိ အားထုတ္ရာ ၀ါတြင္း၌ပင္ ရဟႏၲာအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္သြား သည္။ ညီျဖစ္သူ စူဠပုဏၰသည္ စႏၵကူးေက်ာင္း ေဆာက္လုပ္ၿပီး ေနာင္ေတာ္ မဟာပုဏၰႏွင့္ တုိင္ပင္ကာ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ပင့္၍ လွဴဒါန္း ေလသည္။
ျမတ္္စြာဘုရားသည္ တပည့္သံဃာ ၄၉၉-ပါးႏွင့္တကြ ႂကလာေတာ္မူ၍ စႏၵကူး ေက်ာင္း၌ သီုတင္းသံုးေတာ္မူသည္။ ႂကလာ ခုိက္မွာပင္ ေျခေတာ္ရာမ်ား ခ်ထားခဲ့သျဖင့္ ယခုတုိင္ေအာင္ လူအမ်ား စက္ေတာ္ရာအျဖစ္ ကုိးကြယ္လ်က္ရွိၾကသည္။ ဤကား ဒုတိယ အႀကိမ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ဗုဒၶသာသနာ ေရာက္ျခင္း ပင္တည္း။
ထုိသုိ႔ ဘုရားလက္ထက္ေတာ္ကပင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ သာသနာေရာက္ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ပိဋကတ္ေတာ္ သင္ၾကားပုိ႔ခ်သည့္ ရဟန္း ေတာ္မ်ား မရွိသျဖင့္ သာသနာေတာ္မွာ ႏွစ္ကာလ ရွည္လ်ားစြာ တည္တံ့ျပန္႔ပြားမႈ မရွိခဲ့ေပ။
သာသနာ မကြယ္,မပဖို႔အတြက္ ျမတ္စြာဘုရား အဂၤုတၱဳိရ္၌ ေဟာထားခဲ့သည္ မ်ားကုိ ၀ိသုဒၶါ႐ုံဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
အဂၤုတၱဳိရ္လာ၊ သာသနာကြယ္ေၾကာင္း၊ တရားေပါင္းကား၊ ရဟန္းမ်ားတုိ႔၊ တရားမနာ၊ စာေပမသင္၊ ႏႈတ္တြင္မေဆာင္၊ သိေအာင္မျပဳ၊ ဓမၼာႏုဓမၼတ္၊ ပဋိပတ္ကြာ၊ ဤ ၅-ျဖာတည္း။
ထ၀ါ ထုိ႔ျပင္၊ စာသင္ပယ္ေလ်ာ၊ က်ယ္,မေဟာၾက၊ က်ယ္,မခ်ႏွင့္၊ က်ယ္စြာ, မအံ၊ မႀကံမစည္၊ ဤ ၅-မည္တည္း။
၀ါ တနည္းမွာ၊ အကၡရာပုဒ္ပ်က္၊ ေလ့က်က္သင္ၾက၊ ဒုဗၺစ မူ၊ စာခ်သူရွား၊ လာဘ္မ်ားေအာင္ဖန္၊ ခိုက္ရန္ကြဲျပား၊ ဤ ၅-ပါးသည္၊ ဘုရားသာသနာကြယ္အေၾကာင္း တည္း။
တတိယအႀကိမ္ သာသနာေရာက္ရွိပံု
၃။ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ေနာက္ ၂၃၅-ႏွစ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ တတိယသဂၤါယနာတင္ၿပီးေနာက္ ၉-တိုင္း, ၉-ဌာန သာသနာျပဳေစလႊတ္ရာတြင္-
(က) အရွင္ေယာနကဓမၼရကၡိတေထရ္ ဦးေဆာင္သည့္ အပရႏၲ တုိင္း သာသနာျပဳအဖြဲ႕၊
(ခ) အရွင္မဟာရကၡိတေထရ္ ဦး ေဆာင္သည့္ ေယာနကတိုင္း သာသနာျပဳအဖြဲ႕၊
(ဂ) အရွင္ေသာဏ, ဥတၱရေထရ္တို႔ ဦးေဆာင္သည့္ သု၀ဏၰဘူမိ သာသနာျပဳအဖြဲ႕၊
ဤသာသနာျပဳအဖြဲ႕ ၃-ဖြဲ႕သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ သက္ဆိုင္သည္ဟု ဆုိသည္။
အပရႏၲတုိင္းသည္ မင္းဘူးနယ္၊ ေက်ာင္းေတာ္ရာေဒသ ျဖစ္၍ ေယာနကတုိင္း သည္ ယြန္းျပည္နယ္ေခၚ ရွမ္းျပည္နယ္ ျဖစ္သည္။
သု၀ဏၰဘူမိတိုင္းသည္ သထံုျပည္ ျဖစ္သည္။
အဆုိပါ ၉-တုိင္း, ၉-ဌာနစာရင္းတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ၃-ဌာန ပါ၀င္သည္ဆုိေသာ္လည္း ျမန္မာ့သာသနာ၀င္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ စာအုပ္၊ စာတမ္း၊ မွတ္တမ္း အမ်ဳိးမ်ဳိးတြင္ အပရႏၲတုိင္း သာသနာျပဳ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အရွင္ေယာနကဓမၼရကၡိတ ေထရ္ႏွင့္ ေယာနကတိုင္းသာသနာျပဳအဖြဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ အရွင္မဟာရကၡိတေထရ္တုိ႔၏ ဆရာတပည့္ အဆက္အႏြယ္မ်ား မထင္ရွားေခ်။ သု၀ဏၰဘူမိတုိင္း သာသနာျပဳအဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ အရွင္ေသာဏႏွင့္ အရွင္ဥတၱရေထရ္တို႔၏ ဆရာ တပည့္ အဆက္အႏြယ္မ်ားသာ ထင္ရွားေလ သည္။
ပိဋကတ္သင္ၾကားေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပုဂံေခတ္မတုိင္မီက သိပ္မထင္ရွားခဲ့၊ ပုဂံေခတ္မွ စ၍ ေနာက္ပုိင္းေခတ္ အဆက္ဆက္ ယေန႔တုိင္ ေအာင္ ျမန္မာ့ပရိယတၱိအေျခအေနသည္ ကမၻာေက်ာ္ေလာက္ေအာင္ ထင္ရွားခဲ့သည္။
ပုဂံေခတ္ဦးပိုင္း
ရွင္ေသာဏ၊ ရွင္ဥတၱရမေထရ္တုိ႔၏ အဆက္အႏြယ္ျဖစ္သည့္ ရွင္အရဟံေထရ္သည္ ပုဂံျပည္သုိ႔ သြားေရာက္ သာသနာျပဳခ်ိန္မွစ၍ ဆရာျဖစ္သူ ရွင္အရဟံႏွင့္ ဒါယကာျဖစ္သူ အေနာ္ရထာမင္းတုိ႔ ဆရာ,ဒကာ လက္တြဲ ညီညီ သာသနာျပဳခဲ့သျဖင့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာ သည္ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုး ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခဲ့သည္။
ပုဂံသုိ႔ သာသနာေရာက္စအခါက ပိဋကတ္သင္ၾကားမႈ ပရိယတၱိသာသနာမရွိလွ်င္ သာသနာအရွည္မတည္ႏုိင္ ပရိယတၱိသာသနာ တည္တံ႔ေအာင္ ပိဋကတ္သင္ၾကားဖုိ႔ လုိအပ္သည္ဟု ရွင္အရဟံ၏ မိန္႔ၾကားခ်က္အရ ပိဋကတ္သင္ၾကားေရးကုိ အပတ္တကုတ္ ႀကဳိးစားၾကသည္။ ပိဋကတ္သင္ၾကားေရး၏ အေျခခံျဖစ္ေသာ ပါဠိသဒၵါက်မ္းဂန္ သင္ၾကား ေရးကုိလည္း အထူးေလ့လာ သင္ၾကားၾကသည္ ကုိ ေတြ႕ရသည္။
ပရိယတၱိသင္ၾကားေရး၌ ရဟန္း, သာမေဏမ်ားသာမက -
၁။ က်စြာမင္း-စေသာ ဘုရင္စာခ်, စာသင္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊
၂။ သံပ်င္မင္းသမီး-စေသာမင္းသမီ
၃။ သံပ်င္ အမတ္ -
စေသာ မင္းမႈထမ္း က်မ္းျပဳပုဂၢဳိလ္မ်ား မွစ၍ ထမင္းခ်က္, ေရခပ္, ထင္းေခြ, ယာလုပ္ ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားပါမက်န္ အလႊာ အသီးသီးတို႔ သာသနာတည္တံ့ေရး ေရွး႐ႈ၍ ပရိယတၱိစာေပ သင္ၾကားေနၾကသည္။
သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကား ပံုျပင္ တစ္ခု အဆိုအရ-
ပုဂံေခတ္ ကုန္ခါနီးေလာက္အခ်ိန္မွာ အင္း၀ဘက္မွ ကုိရင္တစ္ပါး ပုဂံသုိ႔ေရာက္လာ ရာ ေရတြင္း၌ ေရခပ္ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ႏွင့္ေတြ႕၍ -
အမ်ဳိးသမီးမ်ားက ““ကုိရင္၊ ဘယ္သြား မလုိ႔လဲ””ဟု ေမးသည္။
ကိုရင္က ပုဂံအမ်ဳိးသမီးမ်ား စာတတ္ ေၾကာင္း ၾကားဖူးသျဖင့္ ပညာစမ္းလုိေၾကာင္း စိတ္ကူးၿပီး-
““အဟံ ေပါကၠံ နဂရံ ဂစၦတိ”” ဟု ပါဠိဘာသာျဖင့္ ေျဖလိုက္သည္။
ကုိရင္ေျဖေသာ ပါဠိဘာသာ မွာအၿမီး, အေမာက္ မတည့္ေၾကာင္းကုိ အသိေပးလုိေသာ အမ်ဳိးသမီးက- ““ပ-မွာ နာမ၊ မဇ္-တုမွ၊ အမွ ဥတၱမာ၊ အဟံ ဂစၦတိ၊ သင့္ပါဠိ၊ ျပန္ၾကည့္ သင့္လွပါ။”” ဟူသည္ႏွင့္အညီ-
ကုိရင္-
၁။ နာမပေယာဂျဖစ္လွ်င္ ပထမပုရိသ္ျဖင့္ သံုးရသည္၊
၂။ တုမွေယာဂျဖစ္လွ်င္ မဇၩိမပုရိသ္ျဖင့္ သံုးရသည္၊
၃။ အမွေယာဂျဖစ္လွ်င္ ဥတၱမပုရိသ္ ျဖင့္ သံုးရသည္၊
အဟံ ဂစၦတိ-ဟူေသာ ကိုရင္၏ ပါဠိ ျပန္ၾကည့္ပါဦးဟု ေျပာေသာအခါ ကုိရင္ အရွက္ရသြားသည္။
တစ္ဖန္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က ““ကုိရင့္ ဘြဲ႕နာမည္ ဘယ္လုိေခၚပါသလဲ””လုိ႔ ေမးသည္။ ထိုအခါကုိရင္က ရွင္ေခမာ-ဟု ျပန္ေျဖသည္။
အျခားအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က ကုိရင့္ဘြ႕ဲကလည္း ဣတၳီေဇာတက အာ-ပစၥည္းႏွင့္ပါလားဟု ေျပာသည္။ အျခား အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က နင္ကလည္း သ်ာစ-သုတ္ကုိ ေထာက္ပါဦးဟု ေျပာျပန္သည္။
ဤသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ေျပာဆုိခ်က္ ကုိ ၾကည့္လွ်င္ ထမင္းခ်က္, ေရခပ္-စေသာ အိမ္မႈလုပ္ငန္း လုပ္ေနသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား သည္ပင္ ပရိယတၱိသင္ၾကားမႈ အဆင့္အတန္း မည္မွ်ျမင့္မားေၾကာင္း ေတြ႕ႏိုင္သည္။
အမ်ဳိးသမီးအခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ရာ၌လည္း-
တစ္ဦးက ညည္း ဘာစာေတြ ရသလဲ ဟုေမးသည္-
အျခားတစ္ဦးက ငါကေတာ့ေအ- အိမ္မႈကိစၥေတြ ႐ႈတ္တာနဲ႔ စာသိပ္မျပန္ႏုိင္လုိ႔ သၿဂဳိဟ္ ၉-ပုိင္းေလာက္ပဲ ရပါေတာ့တယ္ဟု ျပန္ေျပာသည္။
ဤသုိ႔ ေျပာၾကားၾကသည္ကုိ ၾကည့္ လွ်င္ သင္ၾကားထားေသာ စာေပမ်ားကုိ မည္မွ် တန္ဖုိးထား, ျမတ္ႏိုးေၾကာင္းကုိလည္း သိရသည္။
ပုဂံေခတ္မွစ၍ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္ မ်ား ဦးေဆာင္၍ သာသနာျပဳခဲ့သည္။ ယင္း စာသင္တုိက္မ်ား၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပုဂံေခတ္က စ၍ပင္ သဒၵနီတိ-စေသာ သဒၵါက်မ္းႀကီးမ်ား၊ ကာရိကာ, သဒၵတၳေဗဒစိႏၲာ-စေသာ သဒၵါငယ္ က်မ္းမ်ား၊ ဒီဃနိကာယ္နိသ်-စေသာ နိႆယ က်မ္းဂန္မ်ား စေသာ က်မ္းဂန္အမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔ကုိ
ဤကဲ့သုိ႔ ပုဂံေခတ္မွစ၍ ယေန႔ေခတ္ တုိင္ေအာင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ပိဋကတ္ က်မ္းဂန္သင္ၾကားမႈ အားေကာင္းခဲ့ျခင္း၊ စနစ္ က်နခဲ့ျခင္း၊ အားေပးမႈရွိျခင္းတုိ႔ေၾကာင္
တကၠသုိလ္ပညာေရး
ျမန္မာ့ပရိယတၱိအေျခအေနသည္ ကမၻာေက်ာ္ေလာက္ေအာင္ ထင္ရွားခဲ့ေသာ္ လည္း-
၁။ အေျခခံပရိယတၱိသင္ၾကားေရး၊
၂။ အထက္တန္း ပရိယတၱိသင္ၾကားေရး၊
ဤသို႔ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား ကြဲကြဲျပားျပား မထားဘဲ ၂-မ်ဳိးစလံုး ေရာေႏွာတာ၀န္ယူေနသည္က မ်ားသည္။ ေရွးေခတ္က-
၁။ ေက်းလက္ေတာရြာေက်ာင္းမ်ား၌ အေျခခံပရိယတၱိသင္ၾကားေရးကုိ
၂။ အလယ္အလတ္ စာသင္တုိက္ အေတာ္မ်ားမ်ား၌ အလယ္အလတ္အဆင့္ရွိ ပရိယတၱိသင္ၾကားေရးကုိ သင္ၾကားေပးၾက သည္၊
၃။ မႏၲေလး၊ ပခုကၠဴ စေသာ စာသင္တုိက္ႀကီးမ်ား၌ အထက္တန္း ပရိယတၱိသင္ၾကားေရးကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သင္ၾကားေပးၾကသည္။
ေဖာ္ျပပါ စာသင္တုိက္ ၃-မ်ဳိး၊ ၃-စားတြင္ နံပါတ္-၃ အမ်ဳိးအစားသည္ တကၠသုိလ္အဆင့္မီသည္ဟု ဆုိရသည္၊ မွန္ပါသည္ အဆုိပါ နံပါတ္-၃ အမ်ဳိးအစား စာသင္တုိက္မ်ား၌-
ပိဋကတ္ဆုိင္ရာ အဘိဓမၼာနည္း, သဒၵါနည္း, ဆန္းနည္း, အလကၤာနည္း, ေနတၱိနည္း, အတၳေယာဇနာနည္း, ဉာသ္ ေကာက္နည္း, ၀ါက်နည္း, သံ၀ဏၰနာနည္း, ၀ိနိစၦယနည္း, က်မ္းညႇိနည္း, က်မ္းျပဳနည္း စသည္တုိ႔ကုိ ပါရဂူေျမာက္ သင္ၾကားေပးသည္။
အဆုိပါ သင္ၾကားနည္းမ်ား ျပည့္စံု ေအာင္ သင္ၾကားၿပီးပါက စာတတ္အေက်ာ္မ်ား, စာခ်အေက်ာ္မ်ား, က်မ္းျပဳအေက်ာ္မ်ား, ျဖစ္သြားၾကသည္။ ပိဋကတ္ ၃-ပုံ၊ နိကာယ္ ၅-ရပ္၊ ဓမၼကၡႏၶာ ၈-ေသာင္း၄-ေထာင္ကို ထံုးလုိေခ်, ေရလုိေႏွာက္သြားႏုိင္ၾကသည္။
ယခုေခတ္၌ကား အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္အဆင့္မီ သင္ၾကားနည္းမ်ား တျဖည္းျဖည္း အားနည္းလာရသည္။ ဒါတြင္မက ကမၻာႏွင့္ ရင္ေပါင္တန္းႏုိင္ရန္ ေခတ္မီ သင္ၾကားနည္းမ်ား၊ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေလ့လာနည္းမ်ား၊ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ေလ့လာနည္းမ်ားႏွင့္ ဘာသႏၲရ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ားလည္း လုိအပ္လာ သည္။ ထုိလုိအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းႏုိင္ဖုိ႔ရန္ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လက္ရွိစာသင္တုိက္မ်ားျဖင့္ မလံု ေလာက္ေတာ့ေပ။
ထုိသည့္ လုိအပ္ခ်က္မ်ား ျဖည့္ဆည္း ေပးႏိုင္ရန္ အဆင့္မီတကၠသုိလ္မ်ား မရွိမျဖစ္ လုိအပ္လာေသာေၾကာင့္-
၁။ သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္းေရး၊
၂။ သာသနာေတာ္ တည္တံ့ေရး၊
၃။ သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားေရး-
ဟူေသာ အေရး ၃-ပါးကုိ တာ၀န္ယူ ေဆာင္ ရြက္ေနေသာ ႏုိင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယက အဖြဲ႕ႀကီးသည္ သာသနာေတာ္ျပန္႔ပြားေရး အတြက္ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ႀကီးမ
အရွင္တိေလာကာဘိ၀ံသ
(အင္းစိန္၊႐ြာမ)See More
နိဝါတမဂၤလာထြန္းကားေစခ်င္
နိ- နိမ့္က်ေသာအားျဖင့္၊ ဝါတ-ျဖစ္ျခင္း၊နိဝါတကို “ နီစမနတာ နိဝါတဝုတၱိတာ " ဟု အ႒ကထာဖြင့္၏၊၊
နီစမနတာ- နိမ့္ေသာစိတ္ရွိသူ၏ အျဖစ္၊ ကိုယ္ကိုနိမ့္ခ်ျခင္းမွာ စိတ္ ကို နွိမ့္ခ်ၿပီးမ ျဖစ္နိုင္၏၊ မာနရွိေသာ စ...ိတ္မွာ ျမင့္ေထာင္တတ္ေနရာ မာနကိုနွိမ္ထားျခင္းကို နိစမနတာ ဟုဆိုသည္၊၊ စိတ္ ကို နွိမ့္ခ်ထားလွ်င္ ကိုယ္ေရာ ႏႈတ္ပါ နွိမ္ၿပီးသာျဖစ္ေန၍ နိဝါတဝုတၱိတာ - ႏွိမ့္ခ်ေသာ ျဖစ္ပုံမ်ိဳး႐ွိသည္၏ အျဖစ္ဟု ဆိုသည္၊၊
နိဝါတ၏ ဆန့္က်င္ဘက္မွာ ထဒၶ ေတာင့္တင္းမာေက်ာေသာသူ၊၊ အတိမာန အလြန္ေထာင္လြားသူျဖစ္ရာ ထိုသူမ်ားကား အေျပာအဆိုလည္း ေမာက္မာတတ္၏၊ မိမိကိုယ္ကို ေျမွာက္ သူတပါးကို ႏွိမ္တတ္၏၊၊ အမ်ိဳး ပညာ ဥစၥာစေသာ ဂုဏ္အားျဖင့္ သူတပါးကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳတတ္၏၊၊ ကိုယ္အမူအရာလည္း ဘယ္သူမွ အေရးမစိုက္သကဲ့သို႔ ေထာင္ေထာင္ၾကြားၾကြားပင္ ၊ ထိုအမူအရာအားလုံးမွာ အမ်ားမုန္းဖြယ္ရာျဖစ္၍ အမဂၤလာသာ၊၊
နိဝါတရွိသူကားကိုယ္အမူအရာလည္း သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့စြာရွိေနသည့္အျပင္ အေျပာမွာလည္း သူတကာနားခ်မ္းသာ စိတ္ခ်မ္းသာဖြယ္ ေျပျပစ္လ်က္ရွိသည္၊ ထိုသူမွာ အမ်ားခ်စ္ျမတ္နိုးဖြယ္ရာ မဂၤလာျဖစ္ရသည္၊၊
အရွင္သာရိပုတၱရာ ၏ နိဝါတ
----------------------------
တေန့ေသာအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာ ၏ သကၤန္းဝတ္ပုံမညီမၫြတ္ျဖစ္ေနသည္ကိုျမင္ရေသာ ခုနွစ္အရြယ္ သာမေဏငယ္သည္ “ အရွင္ဘုရားသကၤန္းဝတ္ပုံ မညီပါတကား " ဟု ေလ်ာက္၏၊၊ အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ကိုရင္ေလးက ငါ့ကို ေျပာရေကာင္းလား" သေဘာထားေတာ္မမူဘဲ တစ္ေနရာသြားကာ သကၤန္းျပင္ဆင္ၿပီးလ်င္ ကိုရင္ထံျပန္လာ၍ ရပ္လ်က္ လက္အုပ္ခ်ီကာ သာ္ေလာက္ဆိုလ်ွင္ သင့္ေတာ္ပါၿပီလားဆရာ မိန္႔ၾကားၿပီးေနာက္ “ ထိုေန႔ျဖစ္ေသာ ခုနွစ္နွစ္အရြယ္ သာမေဏေလးကပင္ ဆုံးမလာလွ်င္ ထိုအဆုံးအမကို ဦးေခါင္းထက္မွာ ံံယူပါသည္ ဟု က်ဴးရင့္ေတာ္မူခဲ့သည္၊၊ တရားကို ေလးစားသူတိုင္း အရွင္ျမတ္ႀကီး၏ အၿမဲအားက် အတုယူခဲ့ရပါသည္၊၊ ယူဖြယ္လည္း ေကာင္းလွေပသည္၊၊ ( မိလိႏၵ ၃၈၊ သံ ႒ ၁၊ ၁၁၄၊ )
ယခုေခတ္ကာလမ်ား အထက္တန္းလြာသို႔ ေရာက္ေနေသာသူအမ်ားစုသည္ ေမာက္မာ ေထာင္လႊားတတ္ၾကကုန္၏၊၊ မျပည့္ေသာ အိုးေဘာင္ဘင္ခက္ဆိုသလို လူတစ္ေယာက္နွင့္ လူတစ္ေယာက္ကို ေအာကိမႀကိဳ႕နိုင္ျဖစ္ေနတတ္ၾကသည္၊၊ငါက စီနီယာ သူက ဂ်ဴနီယာ ဘာလုပ္စရာလိုလဲ သူအလိုရွိရင္လာလိမ့္မယ့္ ငါ ေတာ့ သြားစရာမလို၊၊ ငါက ဘာႀကီးကြ ငါ့အေဖက ငါ့အမ်ိဳးက ဘာညာကြ စသည္ျဖင့္မာန္မာေထာင္လြားေနတတ္ၾက၏၊၊ သည္လိုအေတြးမ်ိဳး ရွိတတ္ႀက၏၊၊ ယင့္သို႔ မျဖစ္သင့္ေပ၊၊ မာန္မာနေထာင္လြွားျခင္းေၾကာင့္ ကုသိုလ္မတိုးဘဲ အကုသိုလ္သာ ပို၍ တိုးေနေပမည္၊၊ စိတ္ထားတတ္ ျမတ္ဆိုသလို မိမိကိုယ္ကိုနွိမ္ခ်လိုက္လ်ွင္ ကုသိုလ္အျမတ္ေတြ ထြက္ေနမည္သာ၊၊
မိမိတို႔ အမ်ားစုဟာ စပါးပင္လို က်င့္ႀကံရမည္၊၊ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့ စပါးပင္ဟာ မိမိ စပါးပင္၌ အသီးမ်ား ၿပီးျပည့္စုံေအာင္ျမင္ေအာင္ သီးေသာ အခါ ငါ့မွာ အသီးေတြ ၿပီးျပည့္စုံေနပါ့လားလို႔ တစ္ေထာင္ေထာင္ လုပ္မေန၊ ေအာက္သို႔ အၿမဲ ၫႊန္ကိုင္း ေနသည္သာ၊၊
အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ႀကီးတို႔ကို စံနမူနာ အတုယူ၍ ႀကီးသူကို ရိုေသ ငယ္သူကို ေလးစားစြာ
ေပါင္းသင္ဆက္ဆံၾက၍ နိဝါတမဂၤလာတရားအစဥ္ထြန္းကားေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ျပဳလုပ္နိုင္ၾကပါေစ---
သတၱဝါမွန္သေရြ႕ တရားေတြ႕ ခ်မ္းေျမ႕သာယာရွိပါေစ........!See More
နီစမနတာ- နိမ့္ေသာစိတ္ရွိသူ၏ အျဖစ္၊ ကိုယ္ကိုနိမ့္ခ်ျခင္းမွာ စိတ္ ကို နွိမ့္ခ်ၿပီးမ ျဖစ္နိုင္၏၊ မာနရွိေသာ စ...ိတ္မွာ ျမင့္ေထာင္တတ္ေနရာ မာနကိုနွိမ္ထားျခင္းကို နိစမနတာ ဟုဆိုသည္၊၊ စိတ္ ကို နွိမ့္ခ်ထားလွ်င္ ကိုယ္ေရာ ႏႈတ္ပါ နွိမ္ၿပီးသာျဖစ္ေန၍ နိဝါတဝုတၱိတာ - ႏွိမ့္ခ်ေသာ ျဖစ္ပုံမ်ိဳး႐ွိသည္၏ အျဖစ္ဟု ဆိုသည္၊၊
နိဝါတ၏ ဆန့္က်င္ဘက္မွာ ထဒၶ ေတာင့္တင္းမာေက်ာေသာသူ၊၊ အတိမာန အလြန္ေထာင္လြားသူျဖစ္ရာ ထိုသူမ်ားကား အေျပာအဆိုလည္း ေမာက္မာတတ္၏၊ မိမိကိုယ္ကို ေျမွာက္ သူတပါးကို ႏွိမ္တတ္၏၊၊ အမ်ိဳး ပညာ ဥစၥာစေသာ ဂုဏ္အားျဖင့္ သူတပါးကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳတတ္၏၊၊ ကိုယ္အမူအရာလည္း ဘယ္သူမွ အေရးမစိုက္သကဲ့သို႔ ေထာင္ေထာင္ၾကြားၾကြားပင္ ၊ ထိုအမူအရာအားလုံးမွာ အမ်ားမုန္းဖြယ္ရာျဖစ္၍ အမဂၤလာသာ၊၊
နိဝါတရွိသူကားကိုယ္အမူအရာလည္း သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့စြာရွိေနသည့္အျပင္ အေျပာမွာလည္း သူတကာနားခ်မ္းသာ စိတ္ခ်မ္းသာဖြယ္ ေျပျပစ္လ်က္ရွိသည္၊ ထိုသူမွာ အမ်ားခ်စ္ျမတ္နိုးဖြယ္ရာ မဂၤလာျဖစ္ရသည္၊၊
အရွင္သာရိပုတၱရာ ၏ နိဝါတ
----------------------------
တေန့ေသာအခါ အရွင္သာရိပုတၱရာ ၏ သကၤန္းဝတ္ပုံမညီမၫြတ္ျဖစ္ေနသည္ကိုျမင္ရေသာ ခုနွစ္အရြယ္ သာမေဏငယ္သည္ “ အရွင္ဘုရားသကၤန္းဝတ္ပုံ မညီပါတကား " ဟု ေလ်ာက္၏၊၊ အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ကိုရင္ေလးက ငါ့ကို ေျပာရေကာင္းလား" သေဘာထားေတာ္မမူဘဲ တစ္ေနရာသြားကာ သကၤန္းျပင္ဆင္ၿပီးလ်င္ ကိုရင္ထံျပန္လာ၍ ရပ္လ်က္ လက္အုပ္ခ်ီကာ သာ္ေလာက္ဆိုလ်ွင္ သင့္ေတာ္ပါၿပီလားဆရာ မိန္႔ၾကားၿပီးေနာက္ “ ထိုေန႔ျဖစ္ေသာ ခုနွစ္နွစ္အရြယ္ သာမေဏေလးကပင္ ဆုံးမလာလွ်င္ ထိုအဆုံးအမကို ဦးေခါင္းထက္မွာ ံံယူပါသည္ ဟု က်ဴးရင့္ေတာ္မူခဲ့သည္၊၊ တရားကို ေလးစားသူတိုင္း အရွင္ျမတ္ႀကီး၏ အၿမဲအားက် အတုယူခဲ့ရပါသည္၊၊ ယူဖြယ္လည္း ေကာင္းလွေပသည္၊၊ ( မိလိႏၵ ၃၈၊ သံ ႒ ၁၊ ၁၁၄၊ )
ယခုေခတ္ကာလမ်ား အထက္တန္းလြာသို႔ ေရာက္ေနေသာသူအမ်ားစုသည္ ေမာက္မာ ေထာင္လႊားတတ္ၾကကုန္၏၊၊ မျပည့္ေသာ အိုးေဘာင္ဘင္ခက္ဆိုသလို လူတစ္ေယာက္နွင့္ လူတစ္ေယာက္ကို ေအာကိမႀကိဳ႕နိုင္ျဖစ္ေနတတ္ၾကသည္၊၊ငါက စီနီယာ သူက ဂ်ဴနီယာ ဘာလုပ္စရာလိုလဲ သူအလိုရွိရင္လာလိမ့္မယ့္ ငါ ေတာ့ သြားစရာမလို၊၊ ငါက ဘာႀကီးကြ ငါ့အေဖက ငါ့အမ်ိဳးက ဘာညာကြ စသည္ျဖင့္မာန္မာေထာင္လြားေနတတ္ၾက၏၊၊ သည္လိုအေတြးမ်ိဳး ရွိတတ္ႀက၏၊၊ ယင့္သို႔ မျဖစ္သင့္ေပ၊၊ မာန္မာနေထာင္လြွားျခင္းေၾကာင့္ ကုသိုလ္မတိုးဘဲ အကုသိုလ္သာ ပို၍ တိုးေနေပမည္၊၊ စိတ္ထားတတ္ ျမတ္ဆိုသလို မိမိကိုယ္ကိုနွိမ္ခ်လိုက္လ်ွင္ ကုသိုလ္အျမတ္ေတြ ထြက္ေနမည္သာ၊၊
မိမိတို႔ အမ်ားစုဟာ စပါးပင္လို က်င့္ႀကံရမည္၊၊ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့ စပါးပင္ဟာ မိမိ စပါးပင္၌ အသီးမ်ား ၿပီးျပည့္စုံေအာင္ျမင္ေအာင္ သီးေသာ အခါ ငါ့မွာ အသီးေတြ ၿပီးျပည့္စုံေနပါ့လားလို႔ တစ္ေထာင္ေထာင္ လုပ္မေန၊ ေအာက္သို႔ အၿမဲ ၫႊန္ကိုင္း ေနသည္သာ၊၊
အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္ႀကီးတို႔ကို စံနမူနာ အတုယူ၍ ႀကီးသူကို ရိုေသ ငယ္သူကို ေလးစားစြာ
ေပါင္းသင္ဆက္ဆံၾက၍ နိဝါတမဂၤလာတရားအစဥ္ထြန္းကားေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ျပဳလုပ္နိုင္ၾကပါေစ---
သတၱဝါမွန္သေရြ႕ တရားေတြ႕ ခ်မ္းေျမ႕သာယာရွိပါေစ........!See More
Mar 21, 2014
ပအို၀္း ရိုးရာအစဥ္အလာမ်ားနဲ႔ အမ်ိဳးသားလကၡဏာကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္။
ပအို၀္း ရိုးရာအစဥ္အလာမ်ားနဲ႔ အမ်ိဳးသားလကၡဏာကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္။
အမ်ိဳးသားလကၡဏာကို မပေပ်ာက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္မယ္ဆိုရင္ ပထမဦးဆံုး ပအို၀္းမ်ား ေနထိုင္ရာေဒသေတြမွာ ပအို၀္းမ်ားေန႔စဥ္ ဘ၀ေတြကို ထိေတြ႔၊ အက်ြမ္း၀င္ရွိေစမယ့္ ပအို၀္း ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ဆိုင္ရာ ပြဲေတြ၊ ရိုးရာအထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြ၊ အမ်ိဳးသားေန႔ေတြကို ႏွစ္စဥ္က်င္းပ လုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ပအို၀္း ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုးထမ္း ႏွင့္ ရိုးရာပြဲေတြ၊ ဘိုးဘြား အစဥ္အလာ၊ အေလ့အထေတြနဲ႔ မေ၀းကြားသြားေအာင္ လုပ္ေပးနိုင္ရင္ မိမိတို႔ရဲ႕ ပအို၀္းတိုင္းရင္း သားလကၡဏာကို ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။
ပအို၀္း ဘာသာစကား ႏွင့္ စာေပ မပေပ်ာက္ဖို႔အတြက္ တရား၀င္ျဖစ္ေစ၊ တရားမ၀င္ျဖစ္ေစ တက္ႏိုင္သည့္ဘက္မွ သင္ၾကားေပးနိုင္ပါတယ္။ ပအို၀္းေဒသရွိ အစိုးရ ေက်ာင္းေတြမွာ တရား၀င္ သင္ၾကားခြင့္ျပဳရင္လည္း ပိုျပီး ထိေရာက္ ေကာင္းမြန္ပါတယ္။
ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားမဆို ေဒသကြဲ၊ ဘာသာကြဲ၊ စကားသံေလယူေလသိမ္းကြဲ၊ လူတန္းစား ကြဲျပာ သည့္ျဖစ္ပါေစ ပအို၀္းမ်ားနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အခမ္းအနားေတြ၊ ပြဲေတြ၊ ေန႔ေတြမွာ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားမ်ား အားလံုး ပါ၀င္ပူးေပါင္း၊ လုပ္ေဆာင္လာေအာင္ ၀ိုင္း၀န္း ဆြဲေခၚသြားရပါမယ္။
လူငယ္မ်ားအတြက္ ပအို၀္းႏွင့္ဆိုင္တဲ့ သမိုင္းစာအုပ္ေတြ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာေရး၊ လူမႈေရးသင္တန္းေတြ၊ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ဘိုးဘြား အေမြအႏွစ္ ျပခန္းေတြကို ပအို၀္းေတြ ေနထိုင္ရာအရပ္ေဒသေတြမွာ ဖြင့္လွစ္ေပးႏိုင္ျခင္းျဖင့္လည္း မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ရိုးရာျမတ္ႏိုး ထိန္းသိမ္းခ်င္စိတ္၊ မိမိအမ်ိဳး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခ်င္စိတ္မ်ား ျဖစ္လာေစႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသား လကၡဏာ မပေပ်ာက္ေအာင္၊ အျခားလူမ်ိဳးမ်ား ၀ါးျမိဳသြားမႈ မခံရေအာင္၊ သို႔မဟုတ္ သီးသန္႔လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကို အျခားလူမ်ိဳးမ်ား၏ မ်ိဳးႏြယ္ခြဲဟု ထင္မွားမခံရေအာင္ မိမိတို႔ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားမ်ားဆိုင္ရာ ရိုးရာ အစဥ္အလာေတြကို တိုးတက္ ထြန္းကားလာေအာင္ အေျခခံအားျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
အမ်ိဳးသားလကၡဏာကို မပေပ်ာက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္မယ္ဆိုရင္ ပထမဦးဆံုး ပအို၀္းမ်ား ေနထိုင္ရာေဒသေတြမွာ ပအို၀္းမ်ားေန႔စဥ္ ဘ၀ေတြကို ထိေတြ႔၊ အက်ြမ္း၀င္ရွိေစမယ့္ ပအို၀္း ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ဆိုင္ရာ ပြဲေတြ၊ ရိုးရာအထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြ၊ အမ်ိဳးသားေန႔ေတြကို ႏွစ္စဥ္က်င္းပ လုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ပအို၀္း ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုးထမ္း ႏွင့္ ရိုးရာပြဲေတြ၊ ဘိုးဘြား အစဥ္အလာ၊ အေလ့အထေတြနဲ႔ မေ၀းကြားသြားေအာင္ လုပ္ေပးနိုင္ရင္ မိမိတို႔ရဲ႕ ပအို၀္းတိုင္းရင္း သားလကၡဏာကို ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။
ပအို၀္း ဘာသာစကား ႏွင့္ စာေပ မပေပ်ာက္ဖို႔အတြက္ တရား၀င္ျဖစ္ေစ၊ တရားမ၀င္ျဖစ္ေစ တက္ႏိုင္သည့္ဘက္မွ သင္ၾကားေပးနိုင္ပါတယ္။ ပအို၀္းေဒသရွိ အစိုးရ ေက်ာင္းေတြမွာ တရား၀င္ သင္ၾကားခြင့္ျပဳရင္လည္း ပိုျပီး ထိေရာက္ ေကာင္းမြန္ပါတယ္။
ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားမဆို ေဒသကြဲ၊ ဘာသာကြဲ၊ စကားသံေလယူေလသိမ္းကြဲ၊ လူတန္းစား ကြဲျပာ သည့္ျဖစ္ပါေစ ပအို၀္းမ်ားနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အခမ္းအနားေတြ၊ ပြဲေတြ၊ ေန႔ေတြမွာ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားမ်ား အားလံုး ပါ၀င္ပူးေပါင္း၊ လုပ္ေဆာင္လာေအာင္ ၀ိုင္း၀န္း ဆြဲေခၚသြားရပါမယ္။
လူငယ္မ်ားအတြက္ ပအို၀္းႏွင့္ဆိုင္တဲ့ သမိုင္းစာအုပ္ေတြ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာေရး၊ လူမႈေရးသင္တန္းေတြ၊ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ဘိုးဘြား အေမြအႏွစ္ ျပခန္းေတြကို ပအို၀္းေတြ ေနထိုင္ရာအရပ္ေဒသေတြမွာ ဖြင့္လွစ္ေပးႏိုင္ျခင္းျဖင့္လည္း မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ရိုးရာျမတ္ႏိုး ထိန္းသိမ္းခ်င္စိတ္၊ မိမိအမ်ိဳး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခ်င္စိတ္မ်ား ျဖစ္လာေစႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသား လကၡဏာ မပေပ်ာက္ေအာင္၊ အျခားလူမ်ိဳးမ်ား ၀ါးျမိဳသြားမႈ မခံရေအာင္၊ သို႔မဟုတ္ သီးသန္႔လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကို အျခားလူမ်ိဳးမ်ား၏ မ်ိဳးႏြယ္ခြဲဟု ထင္မွားမခံရေအာင္ မိမိတို႔ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားမ်ားဆိုင္ရာ ရိုးရာ အစဥ္အလာေတြကို တိုးတက္ ထြန္းကားလာေအာင္ အေျခခံအားျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
Mar 17, 2014
အခ်စ္ဆံုး
မလႅိကာဟာ သာ၀တၳိျမိဳ႔က ဆင္းရဲတဲ့ ပန္းသည္ရဲ႔ သမီးျဖစ္ပါတယ္။ တေန႔မွာ ေစ်းကမုန္႔၀ယ္လာျပီး ပန္းျခံကို သြားမယ္လို႔ဆိုကာ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းခုလတ္မွာ ရဟန္းအေပါင္း ျခံရံလာတဲ့ဘုရားရွင္ ဆြမ္းခံ၀င္လာတာကို ေတြ႔ရလို႔ ၾကည္ညိဳစိတ္ေပါက္ျပီး မုန္႔ကိုဘုရားရွင္ထံ ကပ္လွဴခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားရွင္က မုန္႔လွဴတဲ့ေနရာမွာထိုင္ဖို႔ အရိပ္အေရာင္ျပလို႔ အရွင္အာနႏၵာက သကၤန္းခင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားရွင္က အဲဒီေနရာမွာ ထိုင္ျပီး မုန္႔ကို ဘုဥ္းေပးရင္းနဲ႔ ျပံဳေတာ္မူပါတယ္။ အရွင္အာနႏၵာက-ျမတ္စြာဘုရား ဒီဒါနရဲ႔အက်ိဳးဟာ ဘယ္လိုျဖစ္လာပါမလဲဘုရား-လို႔ ေလွ်ာက္ထားလိုက္ပါတယ္။
အာနႏၵာ-ဒီဒကာမေလးဟာ ဒီေန႔ ငါဘုရားကို ပထမဆံုး မုန္႔စားဖြယ္လွဴတယ္။ ဒီေန႔ပဲ ေကာသလမင္းရဲ႔ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီး ျဖစ္လိမ့္မယ္-လို႔ ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီေန႔မွာပဲ ေကာသလမင္းဟာ ကာသိရြာမွာ တူေတာ္အဇာတသတ္မင္းနဲ႔ စစ္တိုက္ရာက ရႈံးလို႔ထြက္ေျပးလာျပီး ျမိဳ႔ကို၀င္တဲ့အခါမွာ စစ္တပ္ေတြရဲ႔အလာကို ေစာင့္မယ္လို႔ေတြးျပီး ပန္းျခံထဲ၀င္သြားပါတယ္။ မလႅိကာက ေကာသလဘုရင္ကို ဂရုစိုက္ျပဳစုေပးတဲ့အတြက္ ဘုရင္ႀကီးက သေဘာက်သြားျပီး နန္းေတာ္ထဲကိုေခၚကာ မိဖုရားေခါင္ႀကီးရာထူး ေပးခဲ့ပါတယ္။
တေန႔မွာ ေကာသလမင္းက ငါဟာ မလႅိကာကို မိဖုရားေခါင္ႀကီးရာထူး ေပးထားတယ္။ မလႅိကာ သင္ဟာ ဘယ္သူ႔ကိုခ်စ္သလဲ-လို႔ ေမးရင္ေတာ့ အရွင္မင္းႀကီးကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ေျပာမွာပဲ-လို႔ အပိုင္တြက္ျပီး မလႅိကာကို ဒီေမးခြန္းကို ေမးခဲ့ပါတယ္။
မလႅိကာ-ဒီေလာကမွာ သင့္ကိုယ္ထက္ပိုျပီး ဘယ္သူ႔ကို ခ်စ္ပါသလဲ၊
အရွင္မင္းႀကီး- ကိုယ့္ကိုထက္ပိုျပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ် မခ်စ္ပါ၊
မလႅိကာဟာ ဘုရားရွင္နဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြကို အျမဲဆည္းကပ္ ျပဳစုေနတဲ့ ပညာရွိသူေလးတဦး ျဖစ္တာမို႔ သူ႔ရင္ထဲက ရွိတဲ့အတိုင္း အမွန္အတိုင္း ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မလႅိကာက ရွင္ဘုရင္ႀကီးကို သူ႔နည္းတူ ျပန္ေမးတဲ့အခါမွာလည္း ရွင္ဘုရင္ႀကီးက သူေတာင္ဒီလိုေျဖေသးတာ ဆိုျပီး မလႅိကာေျဖတဲ့အတိုင္း ထပ္တူထပ္မွ် ေျဖခဲ့ပါတယ္။
ရွင္ဘုရင္ႀကီးဟာ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီလိုေတြးေနခဲ့တယ္။
ငါဟာ ရွင္ဘုရင္၊ ငါလိုလူက ငါ့ကိုယ္ငါသာ အခ်စ္ဆံုးလို႔ေျဖတာဟာ မွန္ေသးတယ္၊ မလႅိကာကေတာ့ ငါေကာက္ယူလို႔ေအာက္ေျခကေန မိဖုရားေခါင္ႀကီးျဖစ္လာပါလ်က္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ အခ်စ္ဆံုးလို႔ေျဖတာဟာ အင္မတန္ရိုင္းျပတာပဲ-လို႔ ေတြးမိသတဲ့။
ျပီးေတာ့ မေနႏိုင္တာနဲ႔ပဲ မလႅိကာ-သင္ဟာ ရတနာသံုးပါးကို အခ်စ္ဆံုးမဟုတ္ဘူးလား-လို႔ ထပ္ေမးျပန္တယ္။ ဒီအခါမွာ မလႅိကာက အရွင္မင္းႀကီး-ကၽြန္မဟာ ရတနာသံုးပါးကိုလည္း နတ္ျပည္ခ်မ္းသာ၊ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ လိုခ်င္လို႔ ခ်စ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအက်ိဳးအတြက္ေၾကာင့္ ခ်စ္တာမို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္-လို႔ ထပ္ေျဖျပန္သတဲ့။
မလႅိကာရဲ႔ အယူအဆက ဒီလိုျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာရွိတဲ့ သတၱ၀ါအားလံုးဟာ ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္သာ သူတပါးကို ခ်စ္ၾကျခင္းပါ။ မိဘဟာလည္း သားသမီးကို ငါတို႔ႀကီးလာရင္ ငါတို႔ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾက လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီးခ်စ္တယ္။
ဇနီးေမာင္ႏွံအခ်င္းခ်င္းမွာလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ခ်စ္တယ္။
ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြ အခ်င္းခ်င္းလည္း အကိ်ဳးကိုယ္စီနဲ႔ ခ်စ္ၾကျခင္းပါပဲ။ ဒီလိုကိုယ့္အက်ိဳးကိုသာ ၾကည့္ျပီး ေလာကသတၱ၀ါေတြဟာ သူတပါးကို ခ်စ္ၾကတယ္-လို႔ ယူဆျခင္းပါပဲ။
ေနာက္ေတာ့ ေကာသလမင္းဟာ ပညာရွိမႈ၊ ကၽြမ္းက်င္မႈ လိမၼာမႈတို႔ကို နားလည္ခံစားမိသြားျပီး ဒီကိစၥကို ဘုရားရွင္ဆီေလွ်ာက္ထားဦးမွပဲ၊ ဘုရားရွင္ေျဖတဲ့အတိုင္း မွတ္သားမယ္လို႔ေတြးျပီး ဘုရားရွင္ဆီ ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါမွာ ဘုရားရွင္က ေအာက္ပါအတိုင္း ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ခဲ့ပါတယ္။
အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာကို စိတ္နဲ႔သြားျပီး အစြမ္းကုန္ ရွာၾကည့္ပါ။
ဘယ္ေနရာမွာမွ ကိုယ့္ထက္ပိုျပီးခ်စ္တဲ့ သူကို မေတြ႔ႏိုင္ပါ။
သတၱ၀ါတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိသာ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ စာနာမႈ ထားၾကရပါမယ္။
( သာမေဏေက်ာ္ )
ဥဒါန ပါဠိ ၅-ေသာဏ၀ဂ္၊ ပိယတရသုတၱ။
အာနႏၵာ-ဒီဒကာမေလးဟာ ဒီေန႔ ငါဘုရားကို ပထမဆံုး မုန္႔စားဖြယ္လွဴတယ္။ ဒီေန႔ပဲ ေကာသလမင္းရဲ႔ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီး ျဖစ္လိမ့္မယ္-လို႔ ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီေန႔မွာပဲ ေကာသလမင္းဟာ ကာသိရြာမွာ တူေတာ္အဇာတသတ္မင္းနဲ႔ စစ္တိုက္ရာက ရႈံးလို႔ထြက္ေျပးလာျပီး ျမိဳ႔ကို၀င္တဲ့အခါမွာ စစ္တပ္ေတြရဲ႔အလာကို ေစာင့္မယ္လို႔ေတြးျပီး ပန္းျခံထဲ၀င္သြားပါတယ္။ မလႅိကာက ေကာသလဘုရင္ကို ဂရုစိုက္ျပဳစုေပးတဲ့အတြက္ ဘုရင္ႀကီးက သေဘာက်သြားျပီး နန္းေတာ္ထဲကိုေခၚကာ မိဖုရားေခါင္ႀကီးရာထူး ေပးခဲ့ပါတယ္။
တေန႔မွာ ေကာသလမင္းက ငါဟာ မလႅိကာကို မိဖုရားေခါင္ႀကီးရာထူး ေပးထားတယ္။ မလႅိကာ သင္ဟာ ဘယ္သူ႔ကိုခ်စ္သလဲ-လို႔ ေမးရင္ေတာ့ အရွင္မင္းႀကီးကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ေျပာမွာပဲ-လို႔ အပိုင္တြက္ျပီး မလႅိကာကို ဒီေမးခြန္းကို ေမးခဲ့ပါတယ္။
မလႅိကာ-ဒီေလာကမွာ သင့္ကိုယ္ထက္ပိုျပီး ဘယ္သူ႔ကို ခ်စ္ပါသလဲ၊
အရွင္မင္းႀကီး- ကိုယ့္ကိုထက္ပိုျပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ် မခ်စ္ပါ၊
မလႅိကာဟာ ဘုရားရွင္နဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြကို အျမဲဆည္းကပ္ ျပဳစုေနတဲ့ ပညာရွိသူေလးတဦး ျဖစ္တာမို႔ သူ႔ရင္ထဲက ရွိတဲ့အတိုင္း အမွန္အတိုင္း ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မလႅိကာက ရွင္ဘုရင္ႀကီးကို သူ႔နည္းတူ ျပန္ေမးတဲ့အခါမွာလည္း ရွင္ဘုရင္ႀကီးက သူေတာင္ဒီလိုေျဖေသးတာ ဆိုျပီး မလႅိကာေျဖတဲ့အတိုင္း ထပ္တူထပ္မွ် ေျဖခဲ့ပါတယ္။
ရွင္ဘုရင္ႀကီးဟာ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီလိုေတြးေနခဲ့တယ္။
ငါဟာ ရွင္ဘုရင္၊ ငါလိုလူက ငါ့ကိုယ္ငါသာ အခ်စ္ဆံုးလို႔ေျဖတာဟာ မွန္ေသးတယ္၊ မလႅိကာကေတာ့ ငါေကာက္ယူလို႔ေအာက္ေျခကေန မိဖုရားေခါင္ႀကီးျဖစ္လာပါလ်က္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ အခ်စ္ဆံုးလို႔ေျဖတာဟာ အင္မတန္ရိုင္းျပတာပဲ-လို႔ ေတြးမိသတဲ့။
ျပီးေတာ့ မေနႏိုင္တာနဲ႔ပဲ မလႅိကာ-သင္ဟာ ရတနာသံုးပါးကို အခ်စ္ဆံုးမဟုတ္ဘူးလား-လို႔ ထပ္ေမးျပန္တယ္။ ဒီအခါမွာ မလႅိကာက အရွင္မင္းႀကီး-ကၽြန္မဟာ ရတနာသံုးပါးကိုလည္း နတ္ျပည္ခ်မ္းသာ၊ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ လိုခ်င္လို႔ ခ်စ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအက်ိဳးအတြက္ေၾကာင့္ ခ်စ္တာမို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္-လို႔ ထပ္ေျဖျပန္သတဲ့။
မလႅိကာရဲ႔ အယူအဆက ဒီလိုျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာရွိတဲ့ သတၱ၀ါအားလံုးဟာ ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္သာ သူတပါးကို ခ်စ္ၾကျခင္းပါ။ မိဘဟာလည္း သားသမီးကို ငါတို႔ႀကီးလာရင္ ငါတို႔ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾက လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီးခ်စ္တယ္။
ဇနီးေမာင္ႏွံအခ်င္းခ်င္းမွာလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ခ်စ္တယ္။
ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြ အခ်င္းခ်င္းလည္း အကိ်ဳးကိုယ္စီနဲ႔ ခ်စ္ၾကျခင္းပါပဲ။ ဒီလိုကိုယ့္အက်ိဳးကိုသာ ၾကည့္ျပီး ေလာကသတၱ၀ါေတြဟာ သူတပါးကို ခ်စ္ၾကတယ္-လို႔ ယူဆျခင္းပါပဲ။
ေနာက္ေတာ့ ေကာသလမင္းဟာ ပညာရွိမႈ၊ ကၽြမ္းက်င္မႈ လိမၼာမႈတို႔ကို နားလည္ခံစားမိသြားျပီး ဒီကိစၥကို ဘုရားရွင္ဆီေလွ်ာက္ထားဦးမွပဲ၊ ဘုရားရွင္ေျဖတဲ့အတိုင္း မွတ္သားမယ္လို႔ေတြးျပီး ဘုရားရွင္ဆီ ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါမွာ ဘုရားရွင္က ေအာက္ပါအတိုင္း ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ခဲ့ပါတယ္။
အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာကို စိတ္နဲ႔သြားျပီး အစြမ္းကုန္ ရွာၾကည့္ပါ။
ဘယ္ေနရာမွာမွ ကိုယ့္ထက္ပိုျပီးခ်စ္တဲ့ သူကို မေတြ႔ႏိုင္ပါ။
သတၱ၀ါတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိသာ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ စာနာမႈ ထားၾကရပါမယ္။
( သာမေဏေက်ာ္ )
ဥဒါန ပါဠိ ၅-ေသာဏ၀ဂ္၊ ပိယတရသုတၱ။
ေရႊထက္ရွားေသာ သက္ရွိမ်ား
မိတ္ေဆြ ေလးမ်ိဳးရွိတဲ့အထဲမွာ
အတၳကၡာယီ မိတ္ေဆြဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ျမန္မာလုိေျပာရရင္ ေတာ့ အက်ိဳးရွိေအာင္ ေျပာျပတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြလုိ႔ေခၚပါတယ္။
အ...ဲဒီမိတ္ေဆြျဖစ္ဖုိ႔ အဂၤါေလးပါးနဲ႔ ျပည့္စုံရပါတယ္။
အဂၤါေလးပါးဆုိတာက…
၁။ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္လုပ္ေနရင္ တားျမစ္ေျပာျပေပးရပါတယ္။
၂။ ေကာင္းမွႈကုသိုလ္လုပ္ေအာင္ တုိက္တြန္းေျပာျပေပးရပါတယ္။
၃။ မၾကားဖူးတဲ့ တရားစကားကုိ ေျပာျပေပးရပါတယ္။
၄။ ခ်မ္းသာေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ နတ္ျပည္လမ္း၊ မဂ္ ဖုိလ္ နိဗၺာန္လမ္းကုိညႊန္ၾကား ေျပာျပ ေပးရပါတယ္။ ဒီေလးမ်ိဳးပါ။
ကုိယ္က ဒီအဂၤါေလးခ်က္ကုိ အာရုံျပဳဳျပီး ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကုိ တားသင့္တာကုိ တားၿပီး တုိက္တြန္းသင့္တာကုိ တုိက္တြန္းရမွာပါ။
တရားစကားေတြကုိ ေျပာျပေပးရမွာ ျဖစ္သလုိ နတ္ျပည္ မဂ္ဖိုိလ္
ရေၾကာင္း ေတြကုိလည္း ညႊန္ၾကားေျပာျပ ေပးရမွာပါပဲ။
ကုိယ္တားတာ တုိက္တြန္းတာေတြကုိ သူမႀကိဳက္ေပမယ့္ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ သူကုိယ့္မိတ္ေဆြ ဆုိးက်ိဳးမျဖစ္ဖုိ႔ သူႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ တားရ၊ တုိက္တြန္း ရမွာပါ။
ဒါမွအတၳကၡာယီ မိတ္ေဆြ ပီသမွာပါ။
ဆရာေတာ္အရွင္ရေဝႏြယ္(အင္းမ)
ၿမတ္ဗုဒၶ ၏ ဓမၼ စာစုမ်ား
ေငြရွိရင္ ေရႊဝယ္လုိ ့ရတယ္။
အဲဒီဝယ္ထားတဲ ့ေရႊကုိ ခရီးစရိတ္လုပ္ျပီး
လုိက္ရွာရင္ေတာင္ မိတ္ေဆြေကာင္းရွာေတြ ့ ဖုိ ့က
ခက္ပါတယ္။
သတိျပဳရမွာက မိမိ္အေနနဲ ့ မိတ္ေဆြေကာင္းလုိခ်င္ရင္
မိမိလည္း အျခားသူမ်ားအတြက္လည္း
မိမိက မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ ့
စိတ္ဓါတ္အဂၤါရပ္ေတြနဲ ့ကုိက္ညီေနဖုိ ့လုိအပ္ေၾကာင္း
မွန္ကန္ေသာႏွလုံးသြင္းမႈရွိရပါမယ္။
အတၳကၡာယီ မိတ္ေဆြဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ျမန္မာလုိေျပာရရင္ ေတာ့ အက်ိဳးရွိေအာင္ ေျပာျပတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြလုိ႔ေခၚပါတယ္။
အ...ဲဒီမိတ္ေဆြျဖစ္ဖုိ႔ အဂၤါေလးပါးနဲ႔ ျပည့္စုံရပါတယ္။
အဂၤါေလးပါးဆုိတာက…
၁။ မေကာင္းမွဳ အကုသိုလ္လုပ္ေနရင္ တားျမစ္ေျပာျပေပးရပါတယ္။
၂။ ေကာင္းမွႈကုသိုလ္လုပ္ေအာင္ တုိက္တြန္းေျပာျပေပးရပါတယ္။
၃။ မၾကားဖူးတဲ့ တရားစကားကုိ ေျပာျပေပးရပါတယ္။
၄။ ခ်မ္းသာေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ နတ္ျပည္လမ္း၊ မဂ္ ဖုိလ္ နိဗၺာန္လမ္းကုိညႊန္ၾကား ေျပာျပ ေပးရပါတယ္။ ဒီေလးမ်ိဳးပါ။
ကုိယ္က ဒီအဂၤါေလးခ်က္ကုိ အာရုံျပဳဳျပီး ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကုိ တားသင့္တာကုိ တားၿပီး တုိက္တြန္းသင့္တာကုိ တုိက္တြန္းရမွာပါ။
တရားစကားေတြကုိ ေျပာျပေပးရမွာ ျဖစ္သလုိ နတ္ျပည္ မဂ္ဖိုိလ္
ရေၾကာင္း ေတြကုိလည္း ညႊန္ၾကားေျပာျပ ေပးရမွာပါပဲ။
ကုိယ္တားတာ တုိက္တြန္းတာေတြကုိ သူမႀကိဳက္ေပမယ့္ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ သူကုိယ့္မိတ္ေဆြ ဆုိးက်ိဳးမျဖစ္ဖုိ႔ သူႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ တားရ၊ တုိက္တြန္း ရမွာပါ။
ဒါမွအတၳကၡာယီ မိတ္ေဆြ ပီသမွာပါ။
ဆရာေတာ္အရွင္ရေဝႏြယ္(အင္းမ)
ၿမတ္ဗုဒၶ ၏ ဓမၼ စာစုမ်ား
ေငြရွိရင္ ေရႊဝယ္လုိ ့ရတယ္။
အဲဒီဝယ္ထားတဲ ့ေရႊကုိ ခရီးစရိတ္လုပ္ျပီး
လုိက္ရွာရင္ေတာင္ မိတ္ေဆြေကာင္းရွာေတြ ့ ဖုိ ့က
ခက္ပါတယ္။
သတိျပဳရမွာက မိမိ္အေနနဲ ့ မိတ္ေဆြေကာင္းလုိခ်င္ရင္
မိမိလည္း အျခားသူမ်ားအတြက္လည္း
မိမိက မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ ့
စိတ္ဓါတ္အဂၤါရပ္ေတြနဲ ့ကုိက္ညီေနဖုိ ့လုိအပ္ေၾကာင္း
မွန္ကန္ေသာႏွလုံးသြင္းမႈရွိရပါမယ္။
Subscribe to:
Posts (Atom)