Living together ႏွင့္ ကာေမသုမိစၧာစာရ ။

Living together ဆုိတဲ့ စကားကုိ “လက္မထပ္ဘဲ အတူေနျခင္း”လုိ႔ အဓိပၸါယ္ နားလည္ ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီအေလ့ အက်င့္ဟာ အေနာက္တုိင္းမွ ဆင္းသက္လာတဲ့ အေလ့အက်င့္ လုိ႔လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ သူတုိ႔ အဆုိအရ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္ဘက္ အျဖစ္ တစ္ဘ၀လုံး အတူ လက္တဲြ သြားရမယ့္ အေရးမွာ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ မသိဘဲ ဘုမသိ ဘမသိ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ထာ၀ရ ေနထုိင္သြားတာထက္ စာရင္ တရား၀င္ လက္မထပ္ခင္ ႏွစ္ဦး သေဘာတူ အတူ ေနထုိင္ၿပီးမွ တရား၀င္ လက္ထပ္တာက အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ျပႆနာ အျဖစ္နည္းၿပီး ေရရွည္ မွာလည္း သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အတြက္ လက္မထပ္ခင္ အတူေနတဲ့ living together ပုံစံကုိ က်င့္သုံးျခင္း ၿဖစ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေနာက္တုိင္းက လူအေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ဒီစနစ္ကုိ က်င့္သုံး ေနၾကၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိ သားသမီး တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ရမွ လက္ထပ္တာေတာင္ ရွိပါေသးတယ္။

အေနာက္တုိင္းသား ေေတြရဲ႕ အဆုိအရ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔ ထင္ရတဲ့ ဒီစနစ္ဟာ အေနာက္တုိင္း ကေနၿပီး အေရွ႕တုိင္းအထိ ျပန္႔ႏွံ႔ လာေနပါတယ္။ ဥေရာပတုိက္၊ အေမရိကတုိက္ မွသည္ အာရွတုိက္၊ အဲဒီကမွ တစ္ဆင့္ အခုေတာ့ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ႏုိင္ငံမ်ားကုိပါ ျပန္႔ႏွံ႔ လာေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔စနစ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေနေပမယ့္ ဒီစနစ္ဟာ အာရွတုိက္ ယဥ္ေက်းမႈ. နဲ႔ေတာ့ ဆန္႔က်င ္ေနပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ ကုိးကြယ္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြ အေနနဲ႔ ကေတာ့ ဒါဟာ အမတန္ ေျပာင္းျပန္္ ျဖစ္ေနတဲ့ စနစ္ ္ျဖစ္ေန ပါတယ္။ လက္မထပ္ဘဲ အတူေနတဲ့ စနစ္နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာမွာ လာတဲ့ ကာေမသု မိစၧာစာရနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ ေနပါေတာ့တယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ေန႔စဥ္ ခါး၀တ္ပုဆုိးလုိ ၿမဲၿမံ ေနရမယ့္ ငါးပါးသီလ ထဲမွာ ကာေမသု မိစၧာစာရ သိကၡာပုဒ္လည္း တစ္ခု အပါအ၀င္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကာမဂုဏ္ မ်ားမွာ ေဖာ္လဲြ ေဖာက္ျပန္ ျပဳက်င့္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီသိကၡာပုဒ္ဟာ တစ္လင္ တစ္မယား စနစ္ကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကာမဂုဏ္ မွီ၀ဲတာကုိ ေရွာင္ႏုိင္ရင္ ေကာင္းေပမယ့္ မေရွာင္ ႏုိင္ရင္ေတာ့ ကုိယ့္အိမ္သူ သက္ထား၊ ကုိယ့္လင္ေယာက်္ား နဲ႔ပဲ မွီ၀ဲ ေနထုိင္ ႏုိင္ေၾကာင္း ခြင့္ျပဳ ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ မွန္သမွ် ကာမဂုဏ္ ကိစၥမွာ ကုိယ့္လင္ေယာက်ာ္း၊ ကုိယ့္ဇနီးမယားက လဲြၿပီး က်န္တဲ့ ဘယ္သူ႔ အေပၚမွာကုိမွ ဘယ္လုိ အေၾကာင္း ျပခ်က္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မေဖာက္ျပန္ ရဘူးလုိ႔ တားျမစ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီကာေမသု မိစၧာစာရ သိကၡာပုဒ္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္ မ်ားကုိ ရည္ညြန္းပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အိမ္ေထာင္သည္ အမ်ိဳးသား/ ေယာက္်ားမ်ား အတြက္ ပုိၿပီး တားၿမစ္ ၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသား/ ေယာက်္ားမ်ား အတြက္ ကာေမသုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မသြားလာအပ္တဲ့ မိန္းမ (၂၀)ရွိေၾကာင္း ပါရာဇိကဏ္ အ႒ကထာမွာ ဖြင့္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီ ၂၀က

(၁) အမိ ေေစာင့္ေရွာက္တဲ့ မိန္းမ၊
(၂) အဘ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ မိန္းမ၊
(၃) အမိ အဘ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ မိန္းမ၊
(၄) ေမာင္ႀကီး ေမာင္ငယ္ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ မိန္းမ၊
(၅) အစ္မ ညီမ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ မိန္းမ၊
(၆) ေဆြမ်ဳိး ေေစာင့္ေရွာက္တဲ့ မိန္းမ၊
(၇) အႏြယ္တူ ေစာင့္ ေရွာက္တဲ့ မိန္းမ၊
(၈) တရား က်င့္သံုးဖက္ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ မိန္းမ။

ဒီ မိန္းမ ရွစ္မ်ဳိးက ကာမပိုင္မရွိတဲ့ အပ်ဳိစင္ မိန္းမမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး

(၉) ေစ့စပ္ ေၾကာင္းလမ္းၿပီး မိန္းမ၊
(၁၀) လက္မထပ္ရန္ မင္းအမိန္႔အာဏာျဖင့္ တားျမစ္ထားတဲ့ မိန္းမ၊
(၁၁) ဥစၥာျဖင့္ ၀ယ္ထားတဲ့ မိန္းမ၊
(၁၂) ေယာက်ၤား တစ္ဦးဦးနဲ႔ အလိုတူ၍ အတူူေနတဲ့ မိန္းမ၊
(၁၃) စည္းစိမ္ ေပးၿပီး မယား ျပဳလုပ္ထားတဲ့ မိန္းမ၊
(၁၄) အ၀တ္ ပုဆိုးေပးၿပီး မယားျပဳ ထားတဲ့ မိန္းမ၊
(၁၅) ေရႊခြက္မွာ လက္စံုခ်ၿပီး ေယာကၤ်ားနဲ႔ ထိမ္းျမား လက္ထပ္ထားတဲ့ မိန္းမ၊
(၁၆) ေခါင္းရြက္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ရတဲ့ မိန္းမကို ေခါင္းမရြက္ေစဘဲ သိမ္းယူထားတဲ့ မိန္းမ၊
(၁၇) ကၽြန္လည္းျဖစ္ မယားလည္းျဖစ္တဲ့ မိန္းမ၊
(၁၈) အမႈလုပ္လည္းျဖစ္ မယားလည္းျဖစ္တဲ့ မိန္းမ၊
(၁၉) စစ္ေျမမွ ေဆာင္ခဲ့တဲ့ သံု႔ပန္းမိန္းမ၊
(၂၀) တစ္ဦးဦးရဲ႕ ေခတၱမယား ျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းမ

ဒီမိန္းမ(၁၂)ဦးကေတာ့ ကာမပိုင္ ေယာကၤ်ားရွိတဲ့ မိန္းမ မ်ားျဖစ္ပါတယ္။

ကာမပိုင္ မရွိတဲ့ ပထမ မိန္းမ ရွစ္ေယာက္ ကေတာ့ တစ္ျခား ေယာကၤ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံမႈ ျပဳေပမယ့္ သူ႔ကာမကို သူသာ ပိုင္တဲ့အတြက္ ကာေမသု မိစၧာ မထိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေယာကၤ်ားမွာေတာ့ ( မသြားလာ ထိုက္ေသာ မိန္းမ) အဂမနီယ ျဖစ္တဲ့ မိန္းမကို က်ဴးလြန္တဲ့ အတြက္ ကာေမသု မိစၧာရ ထိုက္ပါတယ္။

ကာမပိုင္ရွိတဲ႔ မိန္းမ(၁၂)ေယာက္က ကာမပိုင္မွ တစ္ပါး တစ္ျခား ေယာကၤ်ားနဲ႔ က်ဴးလြန္မိရင္ ကာေမသု ထိုက္သလို က်ဴးလြန္တဲ့ ေယာကၤ်ားမွာလည္း ထိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလုိ သြားလာရာမွာ ကာေမသု မိစၧာစာရ ထုိက္တဲ့အဂၤါရပ္ ေတြနဲ႔ျပည့္စုံမွ ထုိက္တယ္ ဆုိတာကုိေတာ့ သတိျပဳႏုိင္ပါတယ္္။

အဲဒီအဂၤါရပ္ေတြက
(၁) မသြားလာ ထိုက္ေသာ မိန္းမ ( အဂမနီယ) မိန္းမျဖစ္ျခင္း။
(၂) မွီ၀ဲ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံ လုိသည္႔ စိတ္ရွိျခင္း။
(၃) မွီ၀ဲမူ. ကို လုံုလ ျပဳျခင္း။
(၄) မဂ္အခ်င္းခ်င္း ထည့္သြင္းးတာကို သာယာျခင္း (မွီ၀ဲ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံရာ၌ သာယာျခင္း) တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအဂၤါေလးခ်က္နဲ႔ ညီရင္ ကာေမသု မိစၧာစာရ ထိုက္ၿပီး၊ ေလးပါး အနက္က တစ္ပါးပါး ခြ်တ္ယြင္းေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မထိုက္ပါဘူး။ ဒါက စာေပမွာ လာတဲ့ ကာေမသု မိစၧာစာရနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဖြင့္ဆုိခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအဖြင့္ေတြအရ ျပည္ပကုိေရာက္ၿပီး အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အဆင္ေျပေစဖုိ႔ living together သေဘာနဲ႔ ေနေနၾကသူမ်ား အထူး သတိျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြ ရွိပါတယ္။ ေယာက်္ားေလး ေတြေရာ မိန္ကေလး ေတြေရာ အတူတူ ေနၾကရာမွာ အထက္ပါ ကာေမသုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဖြင့္ဆုိခ်က္ေတြကုိ သတိျပဳၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး တရား၀င္ ကာမပုိင္ရွိတဲ့ ေယာက္်ားမ်ား၊ မိန္းမမ်ားဟာ ျပည္ပေရာက္ၿပီး မသိမသာ အတူတူ ေနေနၾက တာေတြ ရွိႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေယာက္်ားက တရား၀င္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ကာမပုိင္ ရွိသလုိ၊ တစ္ခါတစ္ေလ မိန္းကေလးကလည္း တရား၀င္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကာမပုိင္ ရွိေနတာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသိဆုံး ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကုိယ့္ရဲ႕ living together ဟာ ကာေမသု မိစၧာစာရ လြတ္မလြတ္ အထူးဆင္ျခင္ သင့္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အမိျမန္မာျပည္ ကေန အျပင္ ေရာက္ေနတဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ျပည္ပကုိ ေရာက္သြားတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္တည္း အကုန္လုံး လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ကုိ ေနပစ္ လုိက္တာေတြ ေတြ႕ျမင္ၾကား သိေနရ ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ျပည္ပမွာ ရပ္တည္ေရး အဆင္မေျပတာ၊ အဆင္ေျပ ေပမယ့္လည္း ကုိယ္က်င့္ သီလပုိင္းကုိ ဂ႐ုမစုိက္ လုိတာ၊ အေနာက္တုိင္း စနစ္ကုိ အတုယူ အားက်ေနတာ စတာ ေတြေၾကာင့္ ကာမပုိင္ ရွိသူေတြေရာ၊ မရွိသူေတြပါ၊ မိဘ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ စတဲ့ အုပ္ထိန္းသူ ရွိသူေတြေရာ မရွိသူေတြပါ living together အျဖစ္နဲ႔ ေနေနၾကတာ ၾကားသိရ ျပန္ပါတယ္။ ဒီလုိ အတူ ေနတာေတြဟာ ကာေမသု မိစၧာစာရ အဂၤါေတြနဲ႔ ျငိမၿငိ၊ ကာေမသုကံ ေျမာက္မေျမာက္ သတိျပဳ ဆင္ျခင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကာမဂုဏ္ကိစၥကုိ အေလးေပးေလ့ မရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ သေဘာအရ ဘယ္လုိအ ေၾကာင္းမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လက္မထပ္ဘဲ အတူေနတဲ့ အေလ့ဟာ ကာေမသု မိစၧာစာရကံ ထုိက္ေစဖုိ႔ အေၾကာင္း အေတာ္မ်ားတယ္ ဆုိတာ သတိျပဳဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ျဖစ္ဖုိ႔လည္း လြယ္ကူပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သူမ်ား အထူးသတိ ျပဳသင့္ပါတယ္။ ေယာက္်ားသားမ်ား အေနနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကုိယ့္ဇနီးနဲ႔ အတူ ကာမဂုဏ္ မွီ၀ဲမႈဟာ ကာေမသု မိစၧာစာရ ကံမျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ျခား အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးဦးနဲ႔ သြားလာ ေပ်ာ္ပါးမယ္ဆုိရင္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ကာေမသု မိစၧာစာရက ံလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တရား၀င္ သေဘာအရ ကုိယ္လုပ္ ေကၽြးႏုိင္လုိ႔ ဇနီးအမ်ားႀကီး ယူထားတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဒါဟာ ကံမေျမာက္ျပန္ပါဘူး။ က်န္တဲ့ သေဘာေတြနဲ႔ဆုိ ဘယ္လုိမွ ကာေမသုကံ မလြတ္ႏုိင္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီး မ်ားလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ကုိယ့္ လင္ေယာက်္ား ကလဲြၿပီး က်န္တဲ့ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ကာမ ဂုဏ္ေဖာက္ျပန္တာ ကာေမသု မိစၧာစာရကံ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယေန႔ ေခတ္စားေနတဲ့ living together စနစ္ဟာ ဗုဒၶဘာသာ ႐ႈေထာင့္အရ ကာေမသု မိစၧာစာရကံ ျဖစ္ဖုိ႔ လြယ္တယ္လုိ႔ ဆုိျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆုိလုိတာက လက္မထပ္ဘဲ အတူေနၾက တာေတြဟာ အေနာက္ တုိင္းသားမ်ားရဲ႕ သေဘာအရ ေရရွည္ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပေရး အတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစတယ္လုိ႔ ဆုိေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာ သေဘာအရ ဒါဟာ အကုသုိလ္ အျပစ္ျဖစ္တဲ့ ကာေမသု မိစၧာ စာရကံ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လက္မထပ္ခင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ အတူတူေနၿပီး အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပေအာင္ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္း လက္ထပ္တဲ့ အခါက်ေတာ့လည္း အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ မေျပတာေတြက အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဓိကကေတာ့ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ ခ်င္းရဲ႕ ကုိယ့္က်င့္တရား ေကာင္းမြန္ ထိမ္းသိမ္းေရးက အဓိက က်ပါတယ္။ ခုမ ွေတြ႕ၾကေပမယ့္လည္း ေတာ္တဲ့သူက ေတာ္ေနမွာျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္က်င့္တရား ေကာင္းသူက ေကာင္းေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္းဟာ သူေတာ္ေကာင္း ပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ အတူ အသိပညာ၊ အေတြ႕အႀကဳံ နည္းပါးကာ ဘာသာတရား အဆုံးအမမ်ား အေပၚ အေလးထားေလ့ မရွိၾကတဲ့ ျပည္ပေရာက္ တစ္ခ်ိဳ.ေသာ ျမန္မာမ်ား အေနနဲ႔ သူမ်ားေယာင္လုိ႔ ေယာင္၊ အေမွာင္ေတာင္မွန္း ေျမာက္မွန္းမသိ မျဖစ္ရ ေလေအာင္ သူမ်ား living together ဆုိၿပီး ကုိယ္ကပါ လုိက္ၿပီး living together မလုပ္မိၾကဖုိ႔၊ ခဏတာ အေပ်ာ္၊ ခဏတာ အဆင္ေျပမႈ. ေတြနဲ႔ ဘ၀သံသရာ ဒုကၡ ျဖစ္ေစမယ့္ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္ေတြမွာ လုိက္ၿပီး မလုပ္မိၾကဖုိ႔ အထူး လုိအပ္တယ္ ဆုိတာ သတိျပဳၾကရင္း living togetherနဲ႔ ကာေမသု မိစၧာစာရကုိ ေသခ်ာစဥ္းစား ဆင္ျခင္ကာ အတူေနရာမွ ကာေမသုအျဖစ္ မေရာက္မိ ၾကေစဖုိ႔ ေစတနာ စကားနဲ႔ အသိေပး ေျပာၾကား လုိက္ရပါေၾကာင္း…


စာေရးသူ = အရွင္၀ိစိတၱ (မနာပဒါယီ) ။ အခ်ိန္ 1:07 PM

သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ။ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ )

သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ ဘာလဲလို.ေမးရင္ စာမွာ ဒီလို ဖြင့္ၿပ ထားပါတယ္။ သုခံ ဒုကၡံ သဟ အာယႏိၱ ဥပစၦႏီၱတိ သဟာယေကာ၊ အဓိပၸါယ္ ကေတာ့ ခ်မ္းသား ဆင္းရဲ ကုိ အတူတကြ ခံစား တတ္ေသာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္း ပါတဲ့၊ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ပါဠိက သဟာယ ကပါ။

မၾကာေသးခင္က မိမိတို. ရိပ္သာကုိ သံုးဆယ္စြန္းစြန္း ဆရာ၀န္ ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။
တစ္ေယာက္က တရား ရိပ္သာ၀င္ဖို.၊ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အေဖာ္ အာမခံအၿဖစ္ လိုက္လာတာပါ။ အေဖာ္ အာမခံ အၿဖစ္ လိုက္လာတဲ ့ဆရာ၀န္က ေက်ာင္းတိုက္နဲ့ ဆက္စပ္ ေနသလို တရား ရိပ္သာ၀င္မဲ့ ဆရာ၀န္ကလည္း ဆရာေတာ္ အရွင္ ဆႏၵာဓိကနဲ့ ဆက္စပ္ ေနၿပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ မိမိလည္း ထိုက္သင့္ သေလာက္ ကူညီယံုေပါ့ ။ ကူညီတယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း ထူးၿပီး မကူညီမိပါဘူး၊ နႈတ္အားၿဖင့္ ေၿပာရံုပါ။

မိမိ စိတ္၀င္စား တာက အေဖာ္အၿဖစ္ လိုက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ ကိုပါ။ ဆရာ၀န္က ေရာက္တဲ့ ေန.မွာ သူ.သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ အတြက္ ကုိယ္တိုင္ အိပ္ရာခင္းေပး၊ ကုိယ္တိုင္ ၿခင္ေထာင္ ေထာင္ေပး၊ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကုိ သင့္ေတာ္ သလို ထားေပးရင္း သူ.သူငယ္ခ်င္းကုိ အားေပး စကားေတြ တြင္တြင္ ေၿပာေနၿပန္ပါတယ္။ ၿပန္ခါနီးေတာ့ မိမိကုိလည္း သူ.သူငယ္ခ်င္းက တစ္ခါမွ တရားရိပ္သာ မ၀င္ဖူးေသးလို. ဂရုစိုက္ဖို. မွာေနၿပန္ပါတယ္။ တရားရိပ္သာ ၀င္ေနတဲ့ တၿခားရက္ေတြ မွာလည္း မၾကာခဏ လာၿပီး လိုအပ္တာေတြ လုပ္ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ သူရည္းစားေတာင္ ဒီေလာက္ ဂရုစိုက္ ပါမလားလို. ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေတြးလိုက္ မိပါေသးတယ္။

သူတို. နွစ္ေယာက္ရဲ့ ကံသံုးပါး အမူအယာေလးေတြဟာ ၿမင္ေနရသူ မိမိအတြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ ဖြင့္ဟေနသလို ခံစားရပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း အေဖာ္ အၿဖစ္ လိုက္ပို.တဲ့ ဆရာ၀န္ကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည္ညို သြားမိပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ တရားအား မထုတ္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိ ရိပ္သာေရာက္ေအာင္ ပို.ေပး ႏိုင္တာဟာ နည္းတ။ဲ့ သံေယာဇဥ္ နည္းတဲ့ အသိဥဏ္မွ မဟုတ္တာ။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ဒါမ်ိဳးမွ တၿခား ပစၥည္းေတြနဲ့ ခ်ီးေၿမွာက္တာထက္ ဓမၼနဲ့ ခ်ီးေၿမွာက္တာဟာ အေကာင္းဆံုး ခ်ီးေၿမွာက္မူ.ပါ။ အဲဒီ ဆရာ၀န္ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ကံသံုးပါး အမူအယာ ေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ညို ရင္း အခု ေၿပာၿပမယ့္ ၀တၳဳေလးက အေတြးထဲ ေပၚလာတာပါ။

ၿဖစ္စဥ္ႏွစ္ခု ကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ႏႈိင္းယွဥ္ ရေအာင္ ပံုသဏၭန္ခ်င္းလဲ မတူပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ၿဖစ္စဥ္ ႏွစ္ခုလံုးက သူငယ္ခ်င္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ ဖြင့္ၿပေနလို.ပါ။ ကႆပ ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က ဃဋိကာရ လို. အမည္ရတဲ့ အိုးထိန္းသည္ တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ဃဋိကာရ ရဲ့ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းက ေဇာတိပါလ ပါ။ ဃဋိကာရ ကဇာတ္နိမ့္ အမ်ိဳး၊ ေဇာတိပါလ က ဇာတ္ၿမင့္ အမ်ိဳး၊ ဒါေပမဲ့ သူတို.နွစ္ေယာက္ အေတာ္ ခ်စ္ၾကတယ္လို. ဆိုပါတယ္။

တစ္ေန.ေတာ့ ဃဋိကာရ က ေဇာတိပါလ ကို ကႆပ ဘုရားရွင္ကုိ သြားဖူးဖို. ေခၚပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေဇာတိပါလက ဘယ္လိုၿပန္ေၿပာ သလဲဆိုေတာ့ “ဦးၿပည္း ရဟန္းယုတ္ကုိ ဖူးလို. ဘာအက်ိဳးရွိမွာလဲ” လို. ၿပန္ေၿပာပါတယ္။ ေဇာတိပါလရဲ့. စကားသံ ထဲမွာ ဇာတ္ၿမင့္ ဆိုတဲ့ မာနသံက အထင္းသား ေပၚေနပါတယ္။ ဃဋိကာရ သံုးၾကိမ္ သံုးခါ ေခၚပါတယ္။ ေဇာတိပါလ သံုးၾကိမ္ သံုးခါ ၿငင္းပါတယ္။

ေဇာတိပါလ ရဲ့ ၿငင္းသံ အဆံုးမွာ ဃဋိကာရက ေရခ်ိဳးဖို. ၿမစ္ဆိပ္ကုိ ေခၚၿပန္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာေတာ့ ေဇာတိပါလ မၿငင္းပါဘူး။ ဃဋိကာရ ေနာက္ကို ေၿဖာင္ေၿဖာင့္တန္းတန္း လိုက္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဃဋိကာရ က ေဇာတိပါလ ကိုပရိယာယ္ နဲ့ေခၚတာပါ။ ဘာၿဖစ္လို. လဲဆုိေတာ့ ၿမစ္ဆိပ္နဲ့ ၿမတ္စြာဘုရား ေက်ာင္းေတာ္ နဲ့ နီးလို.ပါ။ ဃဋိကာရက ၿမစ္ဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ဘုရားရွင္ဆီ သြားဖူးဖို. ထပ္ေခၚ ၿပန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဇာတိပါလ ကၿငင္းၿမဲပါပဲ။ ဒီေတာ့ ဃဋိကာရက ေဇာတိပါလရဲ့ ခါးပံုစကုိ ကုိင္ၿပီး ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ နဲ့ေခၚၿပန္ပါတယ္။ ေဇာတိပါလ ကေတာ့ ေရွးနည္း အတိုင္း ၿငင္းၿမဲပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဃဋိကာရက ဘာလုပ္လုိက္သလဲ ဆိုေတာ့ ေဇာတိပါလရဲ့. ဆံပင္ကုိ ကိုင္ထဲ. ၿပီး ၿမတ္စြာဘုရားဆီ လိုက္ခဲ့ဖို. တိုက္တြန္း လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေဇာတိပါလ လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ထိပ္လန္. တုန္လႈပ္သြားပါတယ္။ ေဇာတိပါလက ဇာတ္ၿမင့္ ဃဋိကာရက ဇာတ္နိမ့္ ။ ဇာတ္ၿမင့္သူက ဇာတ္နိမ္.သူရဲ့ ဆံပင္ကုိ ကုိင္ခဲ့ရင္ သူတို.ေခတ္ ဥပေဒအရ ေသဒဏ္ပါ။

ဒီေတာ့ ေဇာတိပါလ က ဘယ္လို စဥ္းစားသလဲဆိုေတာ့ “သူငယ္ခ်င္း ဃဋိကာရဟာ ေသဒဏ္ကုိ မမူ.ဘဲ ငါရဲ့ ဆံပင္ကုိ ကုိင္ၿပီး သူ.ဆရာ ဘုရားရွင္ဆီ လိုက္ခဲ့ဖို. ေခၚတယ္။ ဒီအၿပဳ အမူဟာ ငါအေပၚ အေတာ္ခ်စ္လို. ၿဖစ္မယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အက်ိဳးကုိ လိုလားလို. ၿဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ သူ.ေစတနာ ကုိ အသိအမွတ္ၿပဳတဲ့ အေနနဲ့ လိုက္သြားမွ” စဥ္းစားပါသတဲ့ ။
ၿပီးေတာ့.. “သူငယ္ခ်င္း ဃဋိကာရ….. ဆံပင္ကုိင္တဲ့ အထိေတာင္ သင့္ဆရာကုိ ဖူးၿမင္ေစလို သလား” လို. ၿပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။ ဃဋိကာရ ကလည္း “ ဟုတ္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္” လို.ေၿပာၿပီး ေဇာတိပါလကုိ ဘုရားရွင္ဆီ ပို.ေပးဖို. စီစဥ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေၿပာခ်င္တာက ေဇာတိပါလရဲ့ အေတြးပါ၊ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတဲ့ အသိကို ေမ့ၿပီး ဇာတ္နိမ့္ ဇာတ္ၿမင့္ ဥပေဒဆီ ကုိသာ ေတြးလိုက္ရင္ ပြဲက တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ ေၿပာင္းၿပီး အက်ည္းတန္ သြားနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို. တစ္ေတြဟာ တကယ့္ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ၿဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ပြဲက အက်ည္းတန္ မသြားပဲ အလွပဆံုး ပြဲေလးတစ္ပြဲ ၿဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဘာၿဖစ္လို.လဲဆုိေတာ့ ေဇာတိပါလက ၿမတ္စြာဘုရားဆီ ေရာက္သြားခဲ့လို့ပါ။

ၿပီးေတာ့ ပုိၿပီး အံ့ၾသ ဖို. ေကာင္းတာက ဇတ္ေပါင္းခန္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿမတ္စြာဘုရားဆီ သြားဖို. အေၾကာက္ အကန္ၿငင္း ေနခဲ့တဲ့ ေဇာတိပါလဟာ တၿခားသူ ဟုတ္ရိုးလား၊ မိမိတို.ရဲ့ ေဂါတမ ဘုရားအေလာင္း ၿဖစ္လို. ေနတာပါပဲ။

ဘာပဲေၿပာေၿပာ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ဂမၻီရ ေယာင္ေယာင္၊ ဓတ္ ေယာင္ေယာင္ ၊ နတ္ ေယာင္ေယာင္ ေတာလိုလို ေတာင္လိုလို ဆရာဆီေရာက္ၿပီး ဘာသာေရး လမ္းေၾကာင္းေခ်ာ္ ေနလို. တည့္မတ္ေပးရတဲ့ အေရး အင္တင္တင္ လုပ္ေနခဲ့ ရင္ေတာ့
ဃဋိကာရ ထံုး ႏွလံုးမူၿပီး နားရင္း အုပ္သင့္ရင္ အုပ္ပစ္လိုက္ ဖို.ပါပဲေလ။

ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ)

က်မ္းကုိး
မဇိၥ်မ ပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ - ဃဋိကာရသုတ္
အင္တာဗ်ဴး ဂ်ာနယ္
၂၅-၁၂- ၂၀၀၂

အကုသိုလ္ ၿဖစ္သြားေသာ အခ်စ္ ။(ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ)

အခ်စ္ဟာ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္ကုိ ေက်းဇူးၿပဳသလို ဆိုးၾကိဳး ဆိုးပစ္ အတြက္လည္း ေက်းဇူး ၿပဳတတ္ၿပန္ပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လို့ လဲဆုိေတာ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ အကုသိုလ္ ၿပဳၿဖစ္သြားလို့ပါ။ ဒါကုိလည္း ပ႒ာန္းကပဲ ၿပထားပါတယ္။
အကုသေလာဓေမၼာ အကုသလႆ ဓမၼႆ ဥပနိႆယ ပစၥေယန ပစၥေယာ။

အကုသိုလ္က အကုသိုလ္ ကုိ ၿပန္ေက်းဇူး ၿပဳပါတယ္တဲ့။ ဘယ္လိုၿပဳတာလဲ ဆိုေတာ့

အခ်စ္ဆိုတဲ့ ရာဂကုိ အမွီၿပဳၿပီး အခ်စ္အတြက္ သူတစ္ပါး အသက္ကုိ သတ္မယ္။ သူတစ္ပါး ဥစၥာကုိခိုးမယ္။ လိမ္ေၿပာမယ္။ ကုန္းတိုက္စကား ကုိေၿပာမယ္၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားကုိ ေၿပာမယ္ စသည္ေတြ ၿပဳမိမယ္။ ေၿပာမိမယ္ ဆိုရင္ အခ်စ္ကေန ကုသိုလ္ မၿဖစ္ပဲ အကုသိုလ္ ၿဖစ္သြားတာပါ။

ေပၚလြင္ေအာင္ နည္းနည္းခ်ဲ့ ေၿပာရင္ ကိုယ့္ရဲ့ ဇနီး မယား စားဖို့ ေသာက္ဖို့ ၀တ္ဖို့ ေနဖို့ ထိုင္ဖို့ စီးဖို့ အတြက္ သူတစ္ပါး အသက္ သတ္မယ္။ မသမာတဲ့ နည္းနဲ့ စီးပြားရွာမယ္၊ လာဘ္စားမယ္၊ ေအာက္စိုက္ရွာမယ္၊ လိမ္ေၿပာမယ္ ဆိုရင္၊ အခ်စ္ေၾကာင့္ အကုသိုလ္ ၿဖစ္ သြားတာပါ။ ႒ာန ဆိုင္ရာေတြမွာ ေငြအလြဲ သံုးစားလုပ္လို. ေထာင္က် သြားတာေတြ၊ အလုပ္ၿပဳတ္ သြားတာေတြ ၾကားရ သိရဖူးမွာပါ။
လာဘ္စားတယ္၊ ေအာက္စိုက္ရွာတယ္၊ ေငြအလြဲ သံုးစားလုပ္တယ္ ဆိုတာေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္တစ္ဦး တစ္ေယာက္တည္း စားဖို့ ေသာက္ဖို့ ဘယ္သူမွ မလုပ္ၾကပါဘူး။ ကုိယ့္ခ်စ္သူ ဇနီးမယားအတြက္ လုပ္ၿဖစ္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ တကယ္ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ ရင္ အကုသိုလ္ ၿပဳရေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ခံစားေတာ့ ကုိယ္ခ်စ္ရတဲ့ သူေတြ ေလာကအၿပစ္ သံသရာအၿပစ္ ခံရေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ ၊ကုိယ့္ဘက္က အရူံးခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ရာဂက ပူး၀င္ထားတာ ဆုိေတာ့ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ ကို ခြဲမသိႏိုင္ ေတာ့ပါဘူး။ ခ်စ္ခ်စ္ အတြက္ဆို ဘာပဲလုပ္ရ လုပ္ရ၊ သူတစ္ပါး အသက္ပဲ သတ္ရသတ္ရ၊ သူတစ္ပါး ဥစၥာပဲ ခိုးရ ခိုးရ လုပ္ေတာ့မွာပါ။ အဓိက ကေတာ့ အခ်စ္အတြက္ အၿပစ္ေတြ လုပ္ၿဖစ္သြားၾကတာပါ။

ဒါနဲ့ ပတ္သက္ၿပီး အေတြးထဲမွာ ငါ့ရာ့ငါးဆယ္ ဇာတ္ေတာ္ထဲက ပုပၹရတၱဇတ္ ကေလးကို သြားသတိရမိ လုိက္ပါတယ္။
တစ္ခါတုန္းက ဇာရာဏသီ ၿပည္မွာ ၿဗဟၼဒတ္မင္း မင္းၿပဳေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ဘုရား အေလာင္း ေတာ္ဟာ အာကာသစိုး နတ္ၿဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ၿမိဳ့ကုိ နတ္ၿမိဳ့ တစ္ၿမိဳ့လို တန္ဆာ ဆင္ရင္ၿပီး တန္ေဆာင္မုန္းလ နကၡတ္ပြဲ သဘင္ က်င္းပ ေနၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ၿမိဳ.သူၿမိဳ.သား ေတြလည္း အေကာင္းဆံုး အ၀တ္အစား ေတြ၀တ္ၿပီး ပြဲသဘင္မွာ လွည့္လည္ ေပ်ာ္ပါး ေနၾကပါတယ္။

အဲဒီၿမိဳ့မွာ ဆင္းရဲသား လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ရွိေနပါတယ္။ သူတို့မွာ အ၀တ္ၿဖဴ တစ္စံုပဲ ရွိပါတယ္။ ေယာက်္ား လုပ္သူက အ၀တ္ၿဖဴ ေလးကုိ ကုိယ္တိုင္ေလ်ာ္ၿပီး ေခါက္ထားေပးပါတယ္။ အၿပင္မွာ လူအမ်ား ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ့ ေပ်ာ္ပါးေနတာ ၿမင္ေတာ့ မိန္းမ လုပ္သူက ေယာက်ာ္း လုပ္သူကုိ စကားစ ပါတယ္။

“ ေမာင္ရယ္၊ ၀တ္ပန္းဆိုး အ၀တ္ကုိ ၀တ္ၿပီး ေမာင့္ လည္ပင္းကုိ ဖက္ၿပီး လည္ခ်င္တယ္ “

“အို..မိန္းမကလည္း ငါတို့မွာ ၀တ္ပန္းဆိုး အ၀တ္မွ မရွိဘဲ အ၀တ္ၿဖဴ ပဲရွိတာ၊ ရွိတဲ့ အ၀တ္ၿဖဴ ၀တ္ၿပီး လည္ၾကတာေပါ့ “

“၀တ္ပန္းဆုိး အ၀တ္မွ မ၀တ္ရရင္ ပြဲလည္း မသြားေတာ့ဘူး။ ရွင္ပဲ အၿခား မိန္းမ တစ္ေယာက္ကုိ ေခၚၿပီးသြားေပေတာ့ “
မိန္းမလုပ္သူက အဲဒီလို ေၿပာလိုက္ေတာ့ ေယာက်ာ္းလုပ္သူက ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဆင္းရဲ သြားရပါတယ္။ “မိန္းမရယ္ ငါ့ကုိ စိတ္ဆင္းရဲ ေအာင္ မလုပ္ပါနဲ့ ငါတို့မွာ ၀တ္ပန္းဆိုး အ၀တ္မွ မရွိဘဲ ဘယ္ကရမွာလဲ”

“ဘုရင္စိုက္ထားတဲ့ ၀တ္ပန္းပင္ေတြ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီ စိုက္ခင္းထဲက သြားခူုးေပါ့။ “

“အဲဒီဘုရင္ရဲ့ ၀တ္ပန္းစိုက္ခင္းက ဘီလူးေစာင့္တဲ့ ေရကန္လိုပဲ အေစာင့္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဘယ္လိုလုပ္ သြားခူးမွာလဲ “

“အို..ညမွာ သြားခူးရင္ ဘယ္သူမွ မၿမင္ပါဘူး”

ဒီလိုနဲ့ သူဆင္းရဲ ေယာက်ာ္းလည္း မိန္းမလုပ္သူ ၀တ္ဖို့ ဘုရင့္ ၀တ္ပန္းစိုက္ခင္းထဲကုိ သြားရပါေတာ့တယ္။ တစ္ခါမွလည္း မခိုးဘူးေတာ့ စိုက္ခင္းထဲ ေရာက္တာနဲ့ မိပါေလေရာ။ မိေတာ့ ဘုရင္ဆီပို့ ဘုရင္က တံက်င္လ်ိဳ သတ္ဖို့ အမိန္.ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်ီးေတြက သူဆင္းရဲ ရဲ့မ်က္လံုးကုိ ၀ိုင္းၿပီး ထိုးဆိတ္ၾကပါတယ္။

သူဆင္းရဲ ငမိုက္သားကေတာ့ တံက်င္လ်ိဳ ထားတဲ့ ဒဏ္ရာ၊ က်ီးထိုးထားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကုိ အာရံု မၿပဳႏိုင္ပဲ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ မိန္းမကို သတိရၿပီး “ င့ါ မိန္းမေတာ့ ၀တ္ပန္းဆိုး အ၀တ္ကေလး ၀တ္ၿပီး ငါ့လည္ပင္းကုိ ဖက္ၿပီး ပြဲသဘင္မွာ မလည္ရေတာ့ဘူး” လို.ေတြးၿပီး စိတ္ဆင္းရဲ ေနပါသတဲ့ ။

ၿပီးေတာ့ ဂါထာ တပုဒ္နဲ့ စကားေၿပာပါတယ္။ “ က်ီးထိုး ေနတဲ့ ဒဏ္ရာ၊ တံက်င္လ်ိဳ ထားတဲ့ ဒဏ္ရာက ငါ့အတြက္ မဆင္းရဲပါဘူး၊
၀တ္ပန္းဆိုး အ၀တ္နဲ့ ေမာင္ႏွံစုံ လည္ခ်င္တဲ့ မိန္းမအတြက္ အလြဲၾကီး လြဲသြားတာက ပိုခံစားရပါတယ္”

သူဆင္းရဲ ေယာက်ာ္းလည္း အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ မိန္းမကို အာရံုၿပဳၿပီး ေသသြားပါတယ္။ ေသေတာ့ ငရဲ က်သြား ရပါေတာ့တယ္။
ဒါကေတာ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ အကုသိုလ္ ၿပဳၿဖစ္ရင္း ငရဲက် သြားရတာပါ။ ငရဲမွာ အခ်စ္ေၾကာင့္ က်ေနတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိေနမလဲ မသိဘူး ။ ကုိယ္ က မသိရ လို့ရယ္ပါ ။ ငရဲ ေရာက္ကာမွ ေနာင္တ ရလုိ့ လည္း အပိုပါပဲ။

အခ်စ္မွာ အသိဥဏ္ ရွိတဲ့ အခ်စ္ရယ္၊ အသိဥဏ္ မရွိတဲ့ အခ်စ္ရယ္ ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ အသိဥဏ္ ရွိတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ့ ခ်စ္ၾကတဲ့ သူေတြ ကေတာ့ မိန္းမက ေယာက်ာ္းကုိ ကုသိုလ္ ၿပဳဖို့ တုိက္တြန္းပါတယ္။ ေယာက်ာ္းကလည္း မိန္းမကုိ ကုသိုလ္ၿပဳဖို. ၿပန္တိုက္တြန္း ပါတယ္။ ေယာက်ာ္း ၿဖစ္သူက တစ္ခါတစ္ေလ မသမာတဲ့ နည္းနဲ့ စီးပြား ရွာခ်င္ဦးေတာ့ မိန္းမၿဖစ္သူက အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေၿပာၿပၿပီး တားၿမစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ ကုသိုလ္ေတြကို စိတ္တူကုိယ္တူ ၿပဴၿပီး ဘ၀ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ၿဖတ္သန္း ေနၾကပါတယ္။ အသိဥဏ္ ရွိတဲ့ အခ်စ္နဲ့ ခ်စ္ၾကတဲ့ အတြက္ သူတို.ဘ၀ဟာ သိပ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္း ေနပါတယ္။ ဘ၀ရဲ့ အဓိကေတြထဲမွာ ၿငိမ္း ခ်မ္းဖို.ကလည္း အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုအေနနဲ့ ပါပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေနရင္ ဘ၀က ေနေပ်ာ္ပါတယ္။

အသိဥဏ္မဲ့ တဲ့ အခ်စ္နဲ့ ခ်စ္ၾကတဲ့ သူေတြကေတာ့ မိန္းမက ေယာက်္ား ၿဖစ္သူကုိ အကုသိုလ္ၿပဳဖို့ တိုက္တြန္းပါတယ္။ ေယာက်ာ္း ၿဖစ္သူကလည္း ဘာမွစဥ္းစား မေနေတာ့ဘဲ အကုသိုလ္ကုိ ၿပဳတတ္ပါတယ္။ ကုိယ္ၿပဳမူ ေနတာေတြကုိလည္း အကုသိုလ္ ရယ္လို့ မသိပါ ဘူး။ ဒီအတြက္ သူ့တို.ဘ၀မွာ မၿငိမ္းခ်မ္းမူ့က ကပ္ကပ္ ေနတတ္ပါတယ္။

အခ်စ္ေၾကာင့္ အကုသိုလ္ ၿပဳၾကတဲ့ ေနရာမွာ ပညာတတ္တာ မတတ္တာနဲ့လည္း မဆိုင္ပါဘူး။ အသက္ၾကီးတာ ငယ္တာနဲ့လည္း မဆိုင္ ပါဘူး။ ရာထူး႒ာနႏၱရ ၾကီးတာ မၾကီးတာနဲ့လည္း မဆိုင္ပါဘူး။ အသိဥဏ္ ရွိတာ၊ မရွိတာနဲ့ ပဲဆိုင္ပါတယ္။ အသိဥဏ္ရွိတဲ့ သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အခ်စ္အတြက္ အကုသိုလ္ မၿပဳပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လို့ လဲဆုိ အကုသိုလ္ရဲ့ အက်ိဳးအၿပစ္ကုိ သိေနလို.ပါ။

ခ်စ္တာခ်င္း တူေပမဲ့ အသိဥဏ္ ကြာသြားေတာ့ အၿပဳအမူ ပိုင္းလည္း ကြာသြားေတာ့တာပါ။ အၿပဳအမူ ပိုင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳး အက်ိဳးဆက္ေတြက ရွိေနတာဆိုေတာ့ ကုိယ့္ အၿပဳ အမူကုိ အထူး သတိထားရမွာပါ။ ဘ၀မွာ အသိဥဏ္ရွိတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ့ ခ်စ္ၿဖစ္ဖို့ သိပ္အေရးၾကီး ပါတယ္။ သံသရာ အဆက္ဆက္ ခ်စ္ရမဲ့ ဘ၀ေတြက အမ်ားၾကီး ရွိခ်င္ရွိ ေနဦးမွာပါ။ အထံုဆိုတာ ပါတတ္တာ ဆိုေတာ့ ဒီဘ၀ အသိဥဏ္ ရွိတဲ့ အခ်စ္နဲ့ ခ်စ္ၿဖစ္ရင္ အဲဒီ အသိဥဏ္ရွိတဲ့ အခ်စ္နဲ့ ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္က ေနာက္ဘ၀ ေနာက္ဘ၀ေတြထိ လိုက္သြားတတ္ပါတယ္။ ေနာက္ဘ၀ေတြထိ လိုက္တတ္တဲ့ အထံုေလးကုိလည္း ကုိယ္က အာရံုၿပဳထားရပါမယ္။

ဘာပဲေၿပာေၿပာ အသိဥဏ္ မဲ့တဲ့ အခ်စ္နဲ့ မခ်စ္မိဖို့နဲ့ အခ်စ္အတြက္ အကုသိုလ္ေတြ မၿပဳလိုက္မိဖို့ ပါပဲေလ။

ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ)

အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ ၁၁.၉.၂၀၀၆
အခ်စ္ႏွင့္ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ထုတ္ႏုတ္ ပူေဇာ္ ဓမၼဒါန ၿပဳပါသည္။ Shwe Mandalay

အခ်စ္မွာ အျပစ္မရွိပါ

စာရွဳသူတို႔ေတာ့ ထင္မွာပဲ.. ဒီ ဖိုးသား ကေတာ့ ဘာသာေရး ဘေလာ့လည္း ေရးေသး အခ်စ္ အေၾကာင္း ေတြလည္း ေျပာေသးလို႔။ ထင္ခ်င္သလို ထင္ႏိုင္ပါသည္။ ျပႆနာ မရွိပါ။ ဆရာေတာ္ အရွင္ ဆႏၵာဓိက တို႔၊ ဆရာေတာ္ အရွင္ ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ) တို႔ကို အားက်ပါသည္။ အခ်စ္ အေၾကာင္းမွ တရား လမ္းေၾကာင္း ေပၚသို႔ ဆြဲေခၚ သြားတတ္၍ ျဖစ္ပါသည္။ ဥပမာ အားျဖင့္ ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာ ဓိက၏ *အခ်စ္ကံ ေခေပမယ့္ အႏွစ္က်န္ ေစရမယ္*၊ ဆရာေတာ္ ရေ၀ႏြယ္၏ *အခ်စ္ႏွင့္ ၀ိပႆနာ* ဟူသည့္ စာအုပ္မ်ိဳးကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာ က်ပါသည္။

ျဖစ္သင့္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ဤေလာကီ လူသားတိုင္း အခ်စ္ႏွင့္ မကင္းႏိုင္ ၾကပါ။ ခ်စ္ပံု ခ်စ္နည္းေတြ ကြာေကာင္း ကြာႏိုင္ ေသာ္လည္း လူတိုင္း ခ်စ္တတ္ ၾကသည္။ အမိအဖ၊ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္း၊ ေရာင္းရင္း သူငယ္ခ်င္း ကဲ့သို႔ လူအခ်င္း ခ်င္းလည္း ခ်စ္ၾကသည္။ ေၾကာင္ကေလးေတြ၊ ေခြးကေလးေတြ ကဲ့သို႔ေသာ သတၱ၀ါေတြ အေပၚမွာလည္း ခ်စ္သည္။ ခ်စ္နည္း ခ်စ္ဟန္ ေတြကလည္း မ်ိဳးစံုပါသည္။

ဤသို႔ ခ်စ္သည္ကား ကၽြန္ေတာ္ မေျပာလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်စ္တတ္ ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလို သည္ကား…

လူသားတို႔သည္ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ သူႏွင့္ အတူေနရ၊ ေပါင္းဖက္ ရေသာအခါ ရရွိလာသည့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရသကိုေတာ့ ၾကိဳက္ၾကသည္။ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ သူႏွင့္ အတူတကြ မေနရေသာ အခါမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ကို ခြဲခြါ သြားေသာ အခါမ်ိဳးတြင္ မပူေဆြး မ၀မ္းနည္း မေၾကကြဲသူ ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ရွားမည္ ထင္ပါသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ ၀မ္းနည္း၊ ေတြ႔ဆံု ၾကံဳကြဲ ဤသည္မွာ ေလာကနိယာမ၊ ျဖစ္ျမဲ ဓမၼာတာပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ဤသည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မေျပာလိုပါ။ သို႔ေသာ္ ဤသို႔ အခ်စ္ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ထိေတြ႔ ခံစား လာၾကရင္းျဖင့္ ကုိယ့္စိတ္ႏွင့္ မကိုက္သည့္ အခါ မ်ိဳးတြင္ အခ်စ္ကို ေ၀ဖန္ လာၾကသည္။ အခ်စ္ ၀င္ရာမွ အျပစ္ ျမင္လာၾကသည္။ အျပစ္တင္ လာၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစား ၾကည့္မိသည္။ အခ်စ္မွာ အျပစ္ ရွိပါသလား.. ဟူ၍။ ထားပါ။ ဤသည္ကို အရင္ မေျပာခင္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ သူမ်ား အေၾကာင္း နည္းနည္း ေျပာခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့ကိုလည္း ခ်စ္သည္။ အေဖ့ကို လည္းခ်စ္သည္။ ေၾကာင္ေလး ေတြ၊ ေခြးေလးေတြ ကဲ့သို႔ေသာ သတၱ၀ါ ေတြကိုလည္း ခ်စ္သည္။ အြန္ေစာ ကဲ့သို႔ အေခ်ာ အလွေလးေတြ ျမင္လ်င္လည္း ခ်စ္သည္။ အမ်ိဳးသမီး ေတြကိုလည္း ခ်စ္သည္။ အမ်ိဳးသားေတြ ကိုလည္း ခ်စ္သည္။ (တစ္မ်ိဳး မထင္ပါႏွင့္ဦး၊ ထပ္ရွင္း ပါမည္။) ခ်စ္စရာ ေကာင္းေသာ အရာေလးမ်ား ျမင္လ်င္လည္း ခ်စ္ပါသည္။

အခ်စ္မွာ အျပစ္ရွိ သလား ဟူသည့္ ေမးခြန္း၏ အေျဖကို အေမးေလး ေတြႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့္ ခ်င္ပါသည္။ စာရွဳသူမ်ား ယင္း ေမးခြန္းေလး မ်ားကို ဖတ္ရင္း အေျဖကို အနည္းငယ္ စဥ္းစားၾကည့္ ေစခ်င္ပါသည္။

၁) အေဖ အေမကို ခ်စ္ေသာ အခ်စ္တြင္အျပစ္ ရွိပါသလား။

၂) သတၱ၀ါေတြကို ခ်စ္ေသာ အခ်စ္တြင္အျပစ္ ရွိပါသလား။

၃) ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္ကို ခ်စ္ေသာ အခ်စ္တြင္ အျပစ္ ရွိပါသလား။

၄) လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ေသာ အခ်စ္တြင္ အျပစ္ ရွိပါသလား။

ေမးခြန္းေတြ ကေတာ့ ေမးခ်င္လွ်င္ ေမးခ်င္ သေလာက္ ထြက္လာ ပါဦးမည္။ ဒီေလာက္ကိုပဲ အရင္ဆံုး စဥ္းစား ဆင္ျခင္ရင္း အေျဖ ညႇိၾကည့္ ရေအာင္။

နံပါတ္ တစ္ကို မေျဖခင္ ေနာက္ထပ္ အေမးတစ္ခု ေမးခ်င္ ပါေသးသည္။ သင္သည္ ယခု မိဘႏွင့္ အေ၀း တစ္ေနရာတြင္ ေရာက္ရွိေနပါက သင့္မိတို႔အား လြမ္းဆြတ္ သတိရေန မည္လားဆိုလွ်င္ သင္မည္သို႔ အေျဖ ေပးမည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖရလွ်င္ေတာ့ မိဘတို႔အား သတိ ရသင့္ပါသည္။ သတိ ရရပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိရပါသည္။ သို႔ေသာ္ စြဲလမ္းမႈ ကင္းေသာ၊ တမ္းတမႈ မပါေသာ ခ်စ္ျခင္း မ်ိဳးျဖင့္ သတိရျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သင့္ပါသည္။ ျဖစ္လည္း ျဖစ္ရပါမည္။ အဘယ္ ေၾကာင့္ပါနည္း။

ဤေနရာတြင္ ဘာသာေရး အသိ အနည္းငယ္ ရွိၿပီး သူမ်ား အဖို႔ အခ်စ္တြင္ အျပစ္ မရွိေၾကာင္း ရိပ္ဖမ္း သံဖမ္း သိေလာက္ၿပီ ထင္ပါသည္။ ထပ္ရွင္း ပါဦးမည္။

ကၽြန္ေတာ္၏ အေမသည္ တစ္ဦး တည္းေသာ သားျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ပါသည္။ မ်က္ေစ့ ေအာက္မွ အေပ်ာက္ မခံခ်င္ ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ယခုလို အမိေျမႏွင့္ အေ၀း တစ္ေနရာ ေရာက္ေန ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အသံအား ေန႔စဥ္ မျပတ္ ၾကားခ်င္ ေနပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရုပ္ရည္ကိုလည္း ေန႔စဥ္ နီးပါး ျမင္ခ်င္ ေနပါလိမ့္မည္။ စားေကာင္း ေသာက္ေကာင္းမ်ား စားရေသာ အခါတြင္လည္း ေကၽြးခ်င္ ေနပါလိမ့္မည္။ ဤသည္ကို မိဘ ေမတၱာဟု ဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းပါ။ သို႔ေသာ္…

ကၽြန္ေတာ့္ အေမအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ သားကို ခ်စ္ေသာ အခ်စ္တြင္ ေတြ႔ခ်င္ ျမင္ခ်င္ေသာ၊ အသံၾကား ခ်င္ေသာ တဏွာ စြဲလမ္းမႈမ်ား ေရာျပြမ္း ေနပါသည္။ ဤေနရာတြင္ တဏွာ ဟူ၍ စကားလံုး ၾကီးသြားသည္ဟု စာရွဳသူတို႔ ထင္ေကာင္း ထင္ႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အဆင္း၊ အသံ၊ အန႔ံ၊ အရသာ၊ ေတြ႔ထိ စရာ၊ ၾကံေတြးစရာ တို႔ အေပၚ ႏွစ္သက္ျခင္း ကို တဏွာဟု ဆိုထားေလရာ ကၽြန္ေတာ့္အား အေမ ျမင္ခ်င္ ေတြ႔ခ်င္ေနမႈ၊ ကၽြန္ေတာ္က အေမ့အား ေတြ႔ခ်င္ ျမင္ခ်င္ေနမႈ ဤသည္တို႔သည္ တဏွာပင္ ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ သံုးႏႈန္း လိုက္ပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ စြဲလမ္းမႈ မကင္းေသာ ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အား ခ်စ္ေန ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဤသို႔ ဆိုလွ်င္ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚခ်စ္ေသာ အခ်စ္သည္ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိပါ။ အခ်စ္မွာ ရာႏႈန္းျပည့္ အျပစ္ မရွိပါ။ ထိုအခ်စ္ အေပၚ စိုးမိုး ထားသည့္၊ အေရာင္ျခယ္ ထားသည့္ စြဲလမ္းမႈ တြင္သာ အျပစ္ ရွိပါသည္။ ဤတြင္ နံပါတ္တစ္ အေျဖ ေျပလည္ ေလာက္ပါၿပီ။ နံပါတ္ ႏွစ္ သတၱ၀ါ ေတြအေပၚ ခ်စ္ျခင္း တြင္လည္း အျပစ္မရွိေၾကာင္း နံပါတ္တစ္ကို ၾကည့္၍ လံုေလာက္ၿပီ ထင္ပါသည္။

နံပါတ္ သံုးႏွင့္ နံပါတ္ေလး လိင္တူ လိင္ကြဲ ခ်စ္ျခင္းတြင္လည္း အခ်စ္မွာ အျပစ္ မရွိေၾကာင္း၊ စြဲလမ္းမႈ တြင္သာ အျပစ္ရွိေၾကာင္း ေပၚလြင္ေလာက္ ပါၿပီ။ လိင္တူ လိင္ကြဲ ခ်စ္ျခင္းဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆိုခဲ့၍ အဓိပၸါယ္ေကာက္ လြဲႏိုင္ပါသည္။ အနည္းငယ္ ထပ္ရွင္းပါမည္။

ကၽြန္ေတာ္က လိင္တူ ျဖစ္ေသာ အေဖ့ကို ခ်စ္သည္။ ျပႆနာ မရွိ။ ေမာင္လွက လိင္တူ ျဖစ္ေသာ သူ႔အစ္ကိုကို ခ်စ္သည္။ ဒါလည္း ျပႆနာ မရွိ။ ကၽြန္ေတာ္က ကို၀င္းျမင့္ကို ခ်စ္သည္။ ကို၀ိမုတၱိ သုခကို ခ်စ္သည္။ ကိုဥပါ သကာကို ခ်စ္သည္။ ဤေနရာ တြင္လည္း တကယ္တန္း ေသေသ ခ်ာခ်ာ စဥ္းစားလွ်င္ ျပႆနာ မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ ျငားလည္း ခ်စ္သည္ ဆုိေသာ စကားလံုး၏ ေရွ႕တြင္ ၾကိယာ ၀ိေသသနပုဒ္ တစ္ခု ထပ္ေပါင္းဖို႔ လိုလာပါၿပီ။ အဘယ္ကဲ့သို႔ ခ်စ္သနည္း ဆိုသည့္ ၾကိယာပုဒ္။

ထုိသူ သံုးေယာက္ လံုးအား ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကို သဖြယ္ ခ်စ္ပါသည္။ မိတ္ေဆြ ကဲ့သုိ႔ တန္ဖိုးထား ခ်စ္ခင္ပါသည္။ သြန္သင္ ဆံုးမ လမ္းညႊန္ ျပသေသာ ဆရာေတြ လိုလည္း ခ်စ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်းဇူးတရား၊ သြန္သင္ ဆံုးမခဲ့မႈ တို႔အား သတိရ မိတိုင္း၊ ထိုသူတို႔အား ျမင္ခ်င္ ေတြ႔ခ်င္ ေနေသာ စြဲလမ္းမႈ ကင္းေပ်ာက္ေအာင္၊ တမ္းတမႈ မပါသည့္ ခ်စ္ျခင္း မ်ိဳးျဖင့္ ခ်စ္တတ္ ေအာင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အားထုတ္ ရပါသည္။ ဘာေၾကာင့္ လည္းဟု ေမးလာလွ်င္ အေျဖ အဆင္သင့္ ရွိပါသည္။ ယင္း အေျဖမွာ *ကၽြန္ေတာ္သည္ ပုထုဇဥ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္*။ သည္တြင္လည္း လိင္တူ ခ်စ္ျခင္း ျပႆနာ ေျပလည္သလို အခ်စ္မွာ အျပစ္ မရွိေၾကာင္းလည္း ေပၚလြင္ ပါၿပီ။ မစြဲ လမ္းေသာ ခ်စ္ျခင္း ျဖစ္ဖို႔သာ လိုပါသည္။

ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္တို႔အား ခ်စ္ျခင္းဟူေသာ နံပါတ္ ေလးတြင္လည္း.. ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့ပါသည္။ အြန္ေစာကဲ့သို႔ ခ်စ္စရာ ေလးမ်ား ျမင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စြဲလမ္းမႈ တဏွာ ပါမပါ ကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္သာ အသိဆံုး ျဖစ္ပါ၍ ထည့္မေရး ေတာ့ပါ။ စာရွဳသူလည္း ေယာက္်ား ေလးျဖစ္လွ်င္ ထုိသို႔ ခ်စ္စရာ ေကာင္းေသာ မိန္းမပ်ိဳေလး မ်ားအား ျမင္ပါက ခ်စ္မိ သြားႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိသို႔ ခ်စ္မိသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ လိုခ်င္ တပ္မက္သည့္ ေလာဘ၊ လိုခ်င္တာ မရ၍ အလို မက်သည့္ ေဒါသမ်ား ေရာယွက္ လာပါက အခ်စ္ကို အျပစ္ မတင္ပါႏွင့္။ အခ်စ္မွာ အျပစ္ မရွိပါ။ ထိုအခ်စ္ကို အသံုးခ်၍ ျဖစ္တည္ ေနေသာ စြဲလမ္းမႈ တဏွာ၊ ဥပါဒါန္ တို႔ အေပၚတြင္သာ အျပစ္ ရွိပါသည္။

ခ်စ္စရာ ေလးမ်ား ျမင္၍ ခ်စ္ျခင္းသည္ အျပစ္ မရွိေၾကာင္း၊ ထို အရာေလး မ်ားကို စြဲလမ္းေနေသာ တဏွာ၊ ဥပါဒါန္ အေပၚတြင္သာ အျပစ္ ရွိေၾကာင္း ကိုလည္း ဘုန္းဘုန္း ဦးေကာသလႅ တရား တစ္ပုဒ္မွာ ေဟာၾကား ဖူးပါသည္။ ထိုတရားထဲမွာပင္ ထင္ပါသည္။ ဘုန္းဘုန္းက သံုးစြဲ ဟူသည့္ စကား လံုးေလးအား ခဲြျခား ျပသြားခဲ့ပါသည္။ သံုး ေတာ့သံုးပါ၊ မစြဲပါႏွင့္.. ဟူ၍။

မွန္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔တေတြသည္ လူ သတၱ၀ါ၊ အသံုးက်မည့္ အရာေတြ အေပၚ ခ်စ္ခင္မႈ၊ တပ္မက္မႈ၊ စြဲလမ္းမႈတို႔ ျဖင့္ အသံုးခ်ေန၊ အသံုးျပဳ ေနၾကသည္။ ထိုသို႔ သံုးေနရင္းမွလည္း စြဲလမ္း သြားတတ္ ၾကပါသည္။

ဥပမာ ေဆာင္ပါဦးမည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္သည္ http://sonesiyar.blogspot.com/ (အျဖဴေရာင္ ေမတၱာ) ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ဘာသာေရး ဆန္ဆန္ ေရးခဲ့သည္မွာ ၇-လ ေက်ာ္ခဲ့ ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ ေလးအား ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ပါသည္။ တန္ဖိုး ထားပါသည္။ ထိုသို႔ တန္ဖိုးထား ခ်စ္ခင္ရာမွ ထိုဘေလာ့ ေလးအား တစ္ေန႔ တစ္ေခါက္မွ မျမင္ရလွ်င္ မေန ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ စြဲလမ္း ေနမိ ပါသည္။ ဤသည္ ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ သိသိၾကီးႏွင့္ ထိုစြဲလမ္းမႈ အသိသည္ ပုထုဇဥ္ ပီပီ ေဖ်ာက္ရ ခက္ေနပါသည္။ ေဖ်ာက္ရ ပါဦးမည္။ ထိုသို႔ ဘေလာ့ ေလးအား စြဲလမ္း ခ်စ္ခင္ရာတြင္ အခ်စ္မွာ အျပစ္ မရွိေၾကာင္း ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း သေဘာ ေပါက္ပါသည္။

စာရွဳသူတို႔လည္း အခ်စ္မွာ အျပစ္ မရွိေၾကာင္း သေဘာ ေပါက္ေလာက္ ၿပီဟု ယံုၾကည္ ပါသည္။ ထို႔ျပင္ ကၽြန္ေတာ့္လို ခ်စ္ရာမွ စြဲလမ္းမႈ ဘက္သို႔ ကူးသြား သူမ်ားလည္း ရွိမည္မွာ ေျမၾကီး လက္ခတ္ မလြဲပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြသည္ ထိုကဲ့သို႔ အခ်စ္မွ တဆင့္ စြဲလမ္းလာ မႈတို႔အား တေျဖးေျဖးႏွင့္ ေပ်ာက္ေအာင္ ေဖ်ာက္ရပါမည္။ ျပတ္ေအာင္ ပယ္သတ္ ရပါမည္။

ကၽြန္ေတာ္က ဤကဲ့သို႔ ပယ္သတ္ ရမည္ ေျပာ၍ စာရွဳသူတို႔က ပယ္သတ္ဖို႔ ခက္သည္ဟု ဆိုေကာင္း ဆိုႏိုင္ ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းပါ။ ဘ၀ အဆက္ဆက္မွ အထံု ပါလာေသာ ထို စြဲလမ္းမႈသည္ ေပ်ာက္ေအာင္ ေဖ်ာက္ဖို႔ ပယ္သတ္ဖို႔ေတာ့ အက်င့္ မရွိေသး သူမ်ား အဖို႔ ေတာ္ေတာ္ ခက္ပါမည္။ သို႔ေသာ္ သံသရာ လည္ေၾကာင္း ျဖစ္ေသာ ထုိ စြဲလမ္းမႈအား ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြ ခက္ခက္ ႏွင့္ပင္ တေျဖးေျဖး ပယ္သတ္ သြားရပါမည္။ မျဖစ္ႏိုင္သည့္ ၾကားကပင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သြား ရပါမည္။ ကို၀င္းျမင့္က ကၽြန္ေတာ့္အား “မျဖစ္ႏိုင္သည့္ ၾကားက ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာလည္း အရည္အခ်င္း တစ္ရပ္ပဲ” ဟူ၍လည္း ေျပာဖူးပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုေလွ်ာက္ေရး၊ ဒီေလွ်ာက္ေရးႏွင့္ မ်ားသြားၿပီ ထင္ပါသည္။ အခ်စ္မွာ အျပစ္ မရွိေၾကာင္း၊ စြဲလမ္းမႈ တြင္သာ အျပစ္ ရွိေၾကာင္းလည္း ေပၚလြင္ ေလာက္ပါၿပီ။ ထို စြဲလမ္း တမ္းတမႈအား ပယ္သတ္ျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ဆရာေတာ္ ဦးေကာသလႅ၏ ဆံုးမစကား တစ္ခြန္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ေရးသားမႈအား အဆံုးသတ္ပါမည္။ http://mmmathematics.blogspot.com

ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ တာဝန္

စာေရးသူသည္ ႏုိင္ငံကုိခ်စ္သလုိ သာသနာေတာ္ကုိခ်စ္သည္။ စာေရးသူကဲ့သုိ႔ပင္ ႏုိင္ငံႏွင့္ သာသနာကုိ ခ်စ္သူေတြ ဒုႏွင့္ေဒး ရွိေနပါလိမ့္မည္။ သုိ ့ရာတြင္ ႏုိင္ငံခ်စ္သူက ''ဒုိ ့ကႏုိင္ငံကုိခ်စ္သည္ေဟ့'' ဟု လက္သီး လက္ေမာင္းတန္းေအာ္ေန႐ုံႏွင့္ မၿပီးသလုိ သာသနာကုိခ်စ္လွပါသည္၊ ျမတ္ႏုိးလွပါသည္ဟု တဖြဖြ ဆီမန္းမန္းေန႐ုံႏွင့္ မျဖစ္ပါ။ တကယ္ခ်စ္ရာေရာက္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ၾကဘုိ႔ လုံးဝလုိအပ္ပါသည္။ သာသနာရိပ္တြင္ ခုိလွဳံေနၾကေသာ သာသနာ့ဝန္ထမ္းမ်ားအဖုိ႔ ပုိ၍အလုပ္လုပ္ၾကရမည္မွာ အထူးပင္ ေျပာေနရန္ မရွိပါ။
ယေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံၾကည့္လွ်င္ အလြန္ပင္ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။ အားရေက်နပ္ဖြယ္ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ လူတုိင္းပင္အလုပ္ကုိ ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိး လုပ္ကုိင္ေနၾကေသာေၾကာင့္တည္း။ ၾကည့္ ပါဦး။ ႏုိင္ငံအစုိးရသည္ ႀကီးေလးျမင့္ျမတ္ေသာ တာဝန္ႀကီးမ်ားကုိ ခ်မွတ္လွ်က္ ဦးေဆာင္မႈေပးေနသည္။ ပညာရွင္ႀကီးမ်ားက သုေတသနစာတမ္းႀကီးမ်ား ျပဳစုတင္ျပၾကသည္။ ေဒါက္တာမ်ားကလည္း အစြမ္းကုန္ ျပဳစုကုသေပးလ်က္ ေဆးဘက္ဆုိင္ရာလုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ တက္ၾကြစြာ ျဖည့္တင္းေပးေနသည္။
ယေန႔လူငယ္ကေလးမ်ားကား ေက်းရြာမ်ားသုိ႔ အႏွံ႔ ဆင္းကာ လုပ္အားေပးလ်က္၊ ခို္င္မာလာေသာ ယုံၾကည္ခ်က္ျဖင့္ ဇြဲသတၲိျပင္းထန္ေသာ လူငယ္တုိ႔သည္ လုပ္အားေပးစခန္းတြင္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား အား အျပည့္ မာန္အျပည့္ အားမာန္အျပည့္ျဖင့္ ေရွ႔သုိ႔ခ်ီေနသည္။ မည္မွ် ႏွစ္ေထာင္း အားရဖြယ္ ေကာင္းလွ ပါသနည္း။

''တာဝန္ကုိယ္စီ-ရွိသင့္သည္၊ ရွိလဲ-ရွိၾကသည္'' ဟူေသာ ေတးသံသည္ ယေန႔ ႏုိင္ငံသူႏုိင္ငံသားတုိ႔ ၏ ေၾကြးေၾကာ္သံပင္ျဖစ္သည္။ ဤမွ် အသိစိတ္တုိ႔ျဖင့္ တာဝန္ေတြထမ္းေဆာင္ေနၾကခ်ိန္ဝယ္ သာသနာ့ ဝန္ထမ္းတုိ႔ သည္ မည္သည့္အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြကုိ ျပဳလုပ္ကုိင္တြယ္ ေနၾကပါသနည္း။ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ မည္သုိ႔ေသာအုံၾကြမႈျဖင့္ တာစူေနပါသနည္း။ ႏုိင္ငံကုိခ်စ္လွ်င္ သာသနာကုိခ်စ္လွ်င္ မိမိတုိ႔ စြမ္းႏုိင္ရာေနရာမွ အလုပ္ကုိ လုပ္ရေပမည္။
''ထီးထမ္း-လမ္းေလွ်ာက္''ဟူေသာ ေဝါဟာရသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ဤေဝါဟာရႀကီးကုိ ဖယ္ထုတ္ပစ္ရန္မွာ ယေန႔သာသနာ့ဝန္ထမ္းတုိ႔၏တာဝန္ မျဖစ္သင့္ပါသေလာ။ ဤကမၻာေလာကႀကီးသည္ အခ်ိန္တုိင္းမိနစ္တုိင္း ေျပာင္းလြဲေနသည္ဆုိေသာအခ်က္ကုိ ေမ့ထား၍မျဖစ္ေပ။
''ဒီခရီး-ဒီထီးႏွင့္ေတာ္သည္၊ ဒီအရပ္-ဒီဖိနပ္ႏွင့္ေတာ္သည္''ဆုိသကဲ့သို႔ ေခတ္ႏွင့္အံဝင္ေအာင္ မီးစင္ၾကည့္ကႏုိင္မွသာ ေခတၲညဴ-ကာလညဴ (အခ်ိန္ႏွင့္အေျခအေနကုိ စနစ္တက်သုံးစဲြတတ္သူ) ျဖစ္ရေပ မည္။ ျဖစ္လုိရာျဖစ္ဘဝျဖင့္ ေရစုန္ေမ်ာထားပါလွ်င္ တာဝန္မဲ့သူ ေရသာခုိ အေခ်ာင္စီးသမားေတြ သာ ျဖစ္ရခ်ိမ့္မည္။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔သည္ ျမင့္ျမတ္ေသာလုပ္ငန္းႀကီးမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ေနရန္အတြက္သာ အသက္ရွင္ ေနသင့္ၾကေပ၏။
ျမတ္ဗုဒၶ၏လမ္းစဥ္ကုိ အကဲခပ္ၾကည့္လွ်င္လည္း (၁) မိမိေကာင္းစား(ဘုရားျဖစ္)ေရး (၂)မိမိအမ်ိဳးသားမ်ား ေကာင္းစားေရး (၃) ကမၻာသူကမၻာသားတုိ႔၏ ေကာင္းစားေရး ဟူေသာ အေရးႀကီး(၃)ပါးကုိ ဆုပ္ကုိင္ႀကိဳးပမ္းထမ္း ရြက္ခဲ့ေၾကာင္း ေတြ ့ရေပမည္။
ကြၽႏု္ပ္တုိ႔သည္ ရာဇဝင္သိ႐ုံႏွင့္ မၿပီးပါ။ ရာဇဝင္သစ္ကုိဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရွိရေပမည္။ ယေန႔ လုပ္သား ျပည္သူ ျပည္သားတုိ႔သည္ အေတြးသစ္အျမင္သစ္တုိ႔ျဖင့္ သမုိင္းတေခတ္ကုိမွတ္တုိင္ထူေနသည္ဟု ႐ုိးသားစြာပင္ ျမင္ေနမိပါသည္။ သာသနာ့ဝန္ထမ္းတုိ႔အေနျဖင့္ေကာ သမုိင္းတေခတ္ကုိ ဆန္းသစ္လာ ေစထုိက္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ မိမိတုိ႔၏ ႀကိဳးပမ္းမႈကသာ ရက္ေရာေသာေစတနာႏွင့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ လုပ္ငန္းျဖစ္ပါေစ၊ လူတုိင္းဝုိင္း၍ ေကာင္းခ်ီးေပးေပလိမ့္မည္၊ ႀကိဳဆုိေနၾကလိမ့္မည္။ ေစတနာမွန္ႏွင့္ အလုပ္ကုိ ႐ုိးသားစြာ လုပ္လုိသူအတြက္ ေနရာေတြမ်ားစြားပင္ရွိပါသည္။
အခ်ိဳ႕မွာ ေလာကီေလာကုတၲရာစြယ္စုံအရည္အခ်င္းတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စုံပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အနစ္နာခံ လိုစိတ္ႏွင့္ ဇြဲလုံ ့လ ဝီရိယမရွိျခင္း၊ ထင္ေပၚေက်ာေဇာမႈႏွင့္ ဂုဏ္လာဘ္ကုိ ေမွ်ာ္ကုိးျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ၄င္းတုိ႔ ၏ အရည္အေသြးတုိ႔မွာ ေသးသိမ္ေမွးမိွန္၍ ေနၾကရေလေတာ့သည္။
အခ်ိဳ႕ေဒသမ်ိဳးတြင္ကား ပရိယတၲိအေျခခံ ည့ံဖ်င္းလွေသာပုဂၢဳိလ္တုိ႔က ထင္သလို ခ်ယ္လွယ္၍ ေနရာ ''ဘုရားကားေအာက္-ေမ်ာက္ကားအထက္'' ဆုိသကဲ့သို႔ပင္ မဖြယ္မရာႏုိင္လြန္းလွေတာ့သည္။ ဤအေျခမ်ိဳးကား လက္ပုိက္ၾကည့္ေနၾကရန္ မဟုတ္ေပ။ သပိတ္တန္းမေရာက္မွီ ယပ္တန္းက ရပ္ေစ သင့္ၾကေပသည္။
ပထမကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္ၿပီးေနာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ကရက္တခုသုိ႔ တက္ေရာက္ပါရန္ ဘာသာေရး ဆုိင္ရာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔က ကမၻာေက်ာ္ သိပၸံဆရာႀကီး ''အယ္လ္ဘက္အိုင္စတုိင္း''အား ဖိတ္ၾကားသည္။ ထုိ႔သုိ႔ ဖိတ္ၾကားရာတြင္ သိပၸံဆရာႀကီး အုိင္စတုိင္းက ''အကယ္၍ ကြၽႏ္ုပ္သာ စကားေျပာခြင့္ရမည္ဆုိလွ်င္ ကြၽႏ္ုပ္တုိ႔ လူ႔သမုိင္း၌ စစ္ႏွင့္ က်ဴးေက်ာ္တုိက္ခုိက္မႈမ်ားအတြက္ လူေတြထက္ ဘုန္းႀကီးေတြဟာ ပုိၿပီးတာဝန္ရွိခဲ့တယ္လို႔ ေျပာမိမွာဘဲ''ဟု ေရးသား ျပန္ၾကားခဲ့ဘူးသည္။ ယေန႔ႏုိင္ငံသည္ အဖက္ဖက္မွ ႏုိးၾကြေနခ်ိန္တြင္ သာသနာ့ဝန္ထမ္းတုိ႔ကား ''ေညာင္ပင္ကုန္းမွာ အိပ္ေပ်ာ္လို႔ေကာင္းတုန္း'' ပင္ရွိေသးသည္ ဆုိပါလွ်င္ မည္မွ် တာဝန္မဲ႔ရာက်ခ်ိမ္႔မည္နည္း။
''ဓမၼာစရိယဘြဲ႔'' ရ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိ တႏွစ္လွ်င္ ဖ်န္းမွ်ႏႈန္း (၃ဝဝ)ခန္႔ေမြးထုတ္ေပးေနပါ၏။ ေတာ္လွန္ေရး အစုိးရတက္ၿပီးေနာက္ ''ဘြဲ႔'' ရသူမ်ားပင္ (ဤႏႈန္းေရျဖင့္တြက္ေသာ္) -၂ဝဝဝ-ေက်ာ္ေနေခ်ၿပီ။ ဤဘြဲ ့ရပုဂိၢဳလ္ မ်ားသည္ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသနည္း။ အခ်ိဳ႔ မွာ ဓမၼာစရိယဘြဲ႔ရလုိက္မွပင္ ပုိ၍မ်က္စိလည္ကုန္ေတာ့သည္။ ေရွ႔ဆက္၍ စာဘဲသင္ရမလား၊ ေက်ာင္းဘဲထုိင္ရေတာ့မလား၊ အတန္းစာ ဘက္ဘဲ ကူးရေတာ့မလား၊ ေယာင္ဝါးဝါးျဖစ္ကုန္ေတာ႔သည္။
အခ်ိဳ႔လည္းစာေပမ်ားပုိ႔ခ်ေပးေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႔လည္း(အရည္အခ်င္းည့ံ၍) မပုိ႔ခ်ႏုိင္ၾက။ အခ်ိဳ႔ကား အတန္းစာဘက္မ်က္စိေရာက္သြားၾက၏။ အခ်ိဳ႔မူ ဆယ္တန္းတာ႐ုိးကုိ မခုန္ေက်ာ္ႏုိင္၊ တဖုတ္ဖုတ္က် ရင္းျဖင့္ အေမာဆုိ႔ကုန္သည္။ ဆယ္တန္းတာ႐ုိး ခုန္ေက်ာ္ႏုိင္သူအခ်ဳိ႔လည္း ''လူျပန္ေတာ္ဘဝ''ျဖင့္ တကၠသုိလ္ပရိဝုဏ္ အတြင္းသုိ႔ ခုန္ဆင္းလုိက္ၾကေတာ့သည္။
ဤသို႔ျဖစ္ရာတြင္ သူတုိ႔တေတြကုိ အျပစ္ဖုိ႔ရန္လည္း မသင့္ပါေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ လူသားတုိင္းတုိ႔၏စိတ္တြင္ အၿမဲတမ္း ''ဆာေလာင္မႈ'' ရွိေနေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ မွန္ပါသည္။ အာဟာရဆာေလာင္မြတ္သိပ္ သူသည္ တစုံတခု စားေသာက္ဖြယ္ကေလးကုိ ထဲ့ လိုက္ရမွ မြတ္သိပ္မႈ ေပ်ာက္သည္။ ထုိ႔အတူ စိတ္၏ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္မႈကုိလည္း ျဖည့္တင္းေပးမွသာ ေျပလည္ႏုိင္သည္။ အနာႏွင့္ေဆးတည့္ေအာင္ မေကြၽးႏုိင္လွ်င္ကား နိဂုံးခ်ဳပ္ရၿမဲပင္မဟုတ္ပါေလာ။
စာေရးသူ၏ ကုိယ္ေတြ႔ခံစားရမႈေလးကုိ သာဓကျပဳ၍ေဖာ္ျပပါဦးမည္။ စားေရးသူေနခဲ့ရေသာ စာသင္တုိက္သည္ ႏုိင္ငံ၌နာမည္ေက်ာ္မ်ားတြင္ ပါဝင္သည္။ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ဘက္တြင္ စည္းကမ္းႀကီး သေလာက္ စာေပသင္ၾကားေရးတြင္ စနစ္ႀကီးမားသည္။ အျမန္တတ္ေျမာက္လြယ္သည္။ စာေမးပြဲေအာင္ ႏုိင္ေရးထက္ ပါဠိပိဋကတ္စာေပ ထူးခြၽန္တတ္ေျမာက္ေရးကုိ ဦးစားေပးသည္။ ဦးတည္ထားသည္။ စာေမးပြဲ မ်ားကုိ မလုိလဲလုိလဲသေဘာမ်ိဳးျဖင့္ ေနာင္အလုပ္လုပ္လုိသည့္အခါ ''ေနာက္ၿမီးဆြဲေလးတပ္ရန္'' ေလာက္သာ ရည္ၫႊန္းသည္။
ဤမွ်အဖက္ဖက္ကျပည့္စုံေသာ တုိက္ႀကီးတြင္စာေရးသူမွာ ပိဋကတ္မ်ားအေတာ္အတန္ ေပါက္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ စာတတ္လည္းျမန္ပါသည္။ မွန္ပါ၏။ လူၾကည္ၫုိ နတ္ၾကည္ၫုိေလာက္ေသာ ေနးနည္း ထုိင္နည္းမ်ားကုိ ရရွိခဲ့သည္ဆုိလည္းမမွားပါ။ ဤသို႔ျဖင့္ တေ႐ြ႔ေရြ႔ႏွင့္ လွမ္းခဲ့ရာတြင္ ဓမၼာစရိယဟူေသာ ေနာက္ၿမီးဆြဲေလးကုိလည္း ခ်ိတ္ႏုိင္ခဲ့ပါၿပီ။ (အမွန္အားျဖင့္ ထုိေနာက္ၿမီးဆဲြေလး မခ်ိတ္ႏုိင္မွီကပင္ တတုိက္လုံး၏ အသိအမွတ္ျပဳ စာခ် ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။) သို႔ရာတြင္ဘဲြ႔ရစာခ်ဘဝျဖင့္ မတင္းတိမ္ေသးပါ။ စိတ္တြင္ဆာေလာင္မႈပုိးက ရြရြထုိးလာပါသည္။ တဆင့္တက္၍ ဘာသႏၲရတုိ႔ကုိ ေလ့လာခ်င္ပါ၏။ ဟိႏၵီ-သကၠတ-အဂၤလိပ္ တမ်ိဳးမ်ိဳးေလ့လာရင္း စာေပေလးပုိ႔ခ်ေနခ်င္ပါ၏။ ဟိႏၵီႏွင့္ သကၠတကုိ ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ ပုိ ့ခ်ႏုိင္၏။ အဂၤလိပ္စာအတြက္ဆုိလွ်င္ ဆရာေတာ္၏ ငယ္ေမြးျခံေပါက္ ဝိဇၨာဘဲြ ့ရတပည့္တဦး ရွိေနသျဖင့္အခက္အခဲမရွိႏုိင္ေပ။
သုိ႔ေသာ္ ဤဘာသာရပ္မ်ားကုိေလ့လာခြင့္မရ။ အခြင့္မျပဳ။ ဓမၼာစရိယႏွင့္ပင္ ခရီးလမ္းဆုံးသုိ႔ ေရာက္သြား သလုိျဖစ္ရ၏။ ''ေလွာ္ေကာင္းတုန္း တက္က်ိဳး'' ရသလိုသာတည္း။ စာေရးသူ၏စိတ္ ဆာေလာင္မႈမွာ ႀကိမ္မီးအုံးသို႔ တေငြ႔ေငြ႔အုံၾကြ၍သာ တက္လာခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆုံးငါ့ဝမ္းပူဆာ မေနသာ ဘဝျဖင့္ ေရစုန္ေမ်ာေတာ့သည္။ သာသနာ႔က်က္သေရေဆာင္မိခင္တုိက္ႀကီးမွာကား အဖက္ဖက္မွ ျပည့္စုံခန္႔ညားေနပါလွ်က္ စာသင္ငယ္တုိ႔၏ စိတ္ဆာေလာင္မႈကုိ အဆုံးစြန္ျဖည့္တင္းမေပးႏုိင္သျဖင့္ အာဇာနည္ သားေကာင္းတုိ႔မွ ဆုံးရႈံးရေတာ့သည္။
ဓမၼာစရိယဘြဲ႔ရၿပီးေနာက္မွ လူျပန္ေတာ္ဘဝေရာက္ကာ တကၠသုိလ္မွ ဝိဇၨာသိပၸံဘြဲ႔တုိ႔ကုိ ရယူ၍ ႏုိင္ငံ၏ တာဝန္တုိ႔ကုိ ထမ္းရြက္ေနသူေတြပင္ မနည္းလွေတာ့ေပ၊ မည္သုိ႔ဆုိေစ။ စာေရးသူကဲ့သို႔ပင္ ေယာင္လယ္လယ္ ဓမၼာစရိယတုိ ့၏ စိတၱဇနာႀကီးကုိ ကုသႏိုင္ရန္ ''ဘာသႏၲရသံဃတကၠသုိလ္ႀကီး''တခု ဘြားဘြားႀကီး ေပၚေပါက္လာရန္ကား လုံးဝလုိအပ္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း လယ္ျပင္ဆင္သြားသလို ထင္ရွားေန ေတာ့သည္။
အုိ---ပညာရွင္တုိ႔ ႏုိးၾကားၾကေလာ့၊ စုေပါင္းၾကိဳးစားၾကေလာ့၊ တဦးေကာင္း-တေယာက္ေကာင္း တကုိယ္ေတာ္ဝါဒသည္ ဆိတ္သုဥ္းခဲ့ၿပီ၊ စည္း႐ုိးျခားလုိက္လွ်င္ ရန္ျဖစ္ခ်င္ေသာ၊ တရြာႏွစ္ေက်ာင္းရွိလွ်င္ ေနာင္ဂ်ိန္ခ်ခ်င္ေသာ ညဥ္ဆိုးမ်ားကုိ ဖယ္ထုတ္ၾကေလာ့၊ ''ညီၫြတ္ျခင္းသည္ အင္းအား''သည္ ယေန႔ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖစ္သည္။ ''ဘာရွိမွ ျဖစ္မည္၊ ညာရွိမွျဖစ္မည္''ဟု ဆင္ေျခဆင္လက္ တက္ေနရန္မလို၊ ကုိယ္ထူကုိယ္ထ စနစ္ျဖင့္လုပ္လွ်င္မုခ်ရႏုိင္သည္သာျဖစ္သည္။ ယုံၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္စြာျဖင့္ တကယ့္ဇြဲလုံ႔ လတုိ ့ျဖင့္ လုပ္ရန္သာ လုိေပသည္။
တကၠသုိလ္မွေမြးထုတ္လုိက္ေသာ ဘြဲ႔ရပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ႏုိင္ငံ၏တာဝန္ကုိ မိမိတုိ႔ႏုိင္သမွ် ထမ္းေဆာင္ၾကသည္။ ႏုိင္ငံ၌ ထူးခြၽန္ေသာသားေကာင္းမ်ားလည္း ေပၚထြက္လာတတ္သည္။ ဤကဲ့သို႔ ''ဘာသႏၲရ သံဃ တကၠသုိလ္ႀကီး'' တခုမွ သာသနာ့ဝန္းထမ္းတုိ႔ကုိ စနစ္တက်ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္လွ်င္ သာသနာလည္းက်က္သေရရွိ၊ ႏုိင္ငံလည္းအက်ိဳးမ်ားရမည္သာျဖစ္သည္။ ကြၽႏ္ုပ္တုိ႔သည္ အေရအတြက္ ထက္ အရည္အေသြးေတာက္ေျပာင္ေရးကုိ ဦးစားေပးႀကိဳးပမ္းသင့္ေပသည္။ အေရအတြက္မည္မွ်ပင္ မ်ားေစ၊ သာသနာ့ဂုဏ္ေရာက္မထြန္းေျပာင္ေစဘူးဆုိလွ်င္ အခ်ည္းႏွီးပင္မဟုတ္ပါေလာ။
ဂႏၳဓုရ (စာေပပရိယတၱိ သင္အံေလ့က်က္အားထုတ္ျခင္း)၊ ဝိပႆနာဓုရ (တရားဘာဝနာ ပြားမ်ားအား ထုတ္ျခင္း)၊ ဟူေသာ သာသနာ့ဝန္ထမ္းတုိ႔၏ တာဝန္ပုိင္းႀကီးႏွစ္ရပ္ကုိ ေက်ာခုိင္း၍ ထင္ရာ ရမ္းသူေတြကုိ ဖယ္ထုတ္ ပစ္ရမည္မွာ ယေန ့သာသနာ့ဝန္ထမ္းေကာင္းတုိ႔၏ အဓိကတဝန္ပင္ျဖစ္သည္။ စာႀကီးေပႀကီးမ်ားကုိ ရြတ္ေျပာရလွ်င္ ''ပုေရ အဓေမၼာ ဒိဗၺတိ-မသူေတာ္တုိ႔၏အင္အား မသူေတာ္တုိ႔၏ တရားက မလႊမ္းမုိးမီ ႀကိဳးစားရမည္'' ဟူလုိ။
ထုိကဲ့သုိ႔သာသနာေတာ္ဝယ္ ႐ုပ္ပ်က္ေနသူေတြကုိ တေျဖးေျဖးခ်င္း ဖဲ့ထုတ္ပစ္ႏုိင္ရန္မွာ ပရိယတၱိ-ပဋိပတိၱ အရည္မွီေသာ ဇဲြရွိေသာ ရဲစြမ္းသတၱိထက္ျမက္ေသာ သာသနာ့ဝန္ထမ္းေကာင္းတုိ႔ကုိ မ်ားစြာ လိုအပ္လွေပသည္။ အႏွီဝန္ထမ္ေကာင္းတုိ႔ကို စနစ္တက်ေမြးထုတ္ႏုိင္ရန္ ''ဘာသႏၲရသံဃ တကၠသုိလ္ႀကီး'' ကား ဝင့္ဝင့္ၾကြားၾကြား မားမားထီးထီးရွိသင႔္ေပၿပီ။ ''ေယာင္လယ္လယ္ ဓမၼာစရိယ'' တုိ႔ကုိ ထိန္းသိမ္း၍ သူတုိ႔၏ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ႏွင့္ အစြမ္းသတိၱတို႔ကုိ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ရေအာင္ျပဳလုပ္ေပးေရး၌ ဤကဲ့သုိ႔ေသာ ဘာသႏၲရတကၠသုိလ္ႀကီးမ်ားကသာ အေထာက္အကူျဖစ္ေစမည္မွာ မုခ်ျဖစ္သည္။
ထုိ႔ေၾကာင္႔ အခုိင္အမာ ပိဋကတ္ႀကီးမ်ားကုိ ေခတ္မွီစြာသင္ၾကားႏိုင္ရန္၊ ဟိႏၵီ-သကၠတ-အဂၤလိပ္ စေသာ ဘာသႏၲရတုိ႔ကုိ ေလ့လာခြင့္ရရန္၊ ဗုဒၶ၏အေမြအႏွစ္တုိ႔ကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျဖန္႔ျဖဴးႏုိင္ရန္ ''သီးျခားသံဃာ့ တကၠသုိလ္ႀကီး'' တခု ေပၚထြက္လာေရးအတြက္ ေလာကီ-ေလာကုတ္စြယ္စုံရေသာ သာသနာ့ဝန္ထမ္းေကာင္းတုိ႔ သည္ ေစတနာေရွ႕ထား၍ ကုိယ့္အားကိုယ္ကုိး စနစ္ျဖင့္ စုေပါင္း ထူေထာင္ၾကပါရန္ ေလးနက္စြာ တင္ျပတုိက္ တြန္းလုိက္ရပါသတည္း။ ။

အရွင္မေဟာသဓ ပ႑ိတ
၁၆-၉-၇ဝ
ဓမၼဗ်ဴဟာ (အတြဲ ၉၊ အမွတ္ ၂) ''ဓမၼာစရိယ-မင္းရွိန္''အမည္ျဖင့္ ေရးသားခဲ့သည္။

ရဟန္းျပဳျခင္းႏွင့္စပ္ဆိုင္ေသာေမးခြန္း

ေမး။ ။
၁။ ရဟန္းျပဳခ်င္သူသည္ ဆြံ႕အေနပါက၊ စကားမပီပါက ရဟန္းျပဳ၍ရပါသလား အရွင္ဘုရား (စကားမပီသည့္အတြက္ ပရိတ္ေတြကအစ ရြတ္ဖတ္ရာတြင္ မပီပါအရွင္ဘုရား)

၂။ ရဟန္းျပဳခ်င္ေသာလူတစ္ေယာက္တြင္ B ပိုးေတြ႔ရွိေနရာ ထိုသူကို B ပိုးေတြ႔ရွိေသာေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳခြင့္ဆံုးရႈံးပါသလား အရွင္ဘုရား။ B ပိုးေရာဂါရွိသူသည္ B ပိုးေၾကာင့္ ေသခ်င္မွလဲ ေသပါတယ္အရွင္ဘုရား...။ B ပိုးေၾကာင့္ မေသပါေသာ္လည္း B ပိုးသည္ တစ္သက္လံုး ထိုသူ၏ေသြးထဲတြင္ရွိေနႏိုင္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား။ B ပိုးေတြ႔ထားသူမွာ ရိုးရိုးက်န္းမာေရးေဆးစစ္ရာတြင္ ေဆးစစ္ခ်က္အရ အသည္းကအစ အားလံုးေကာင္းေနပါတယ္ အရွင္ဘုရား။ B ပိုးရွိသူမွာ B ပိုးသာရွိတာပါ။ အတြင္းကလီစာေတြကို ဘာမွမထိခိုက္ေသးပါ အရွင္ဘုရား။ (ေဆးစစ္ခ်က္တြင္ အသည္း၊ႏွလံုး ေတြကအစ အားလံုး A ၾကီးပဲ ထြက္လာပါတယ္ အရွင္ဘုရား)။ B ပိုးရွိသူမွာ သူမ်ားတစ္ကာေတြကဲ့သို႔ အိပ္ႏိုင္စားႏိုင္ပါတယ္(သူမ်ားထက္ ပိုစားႏိုင္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား)။ က်န္းမာေနသည့္ လူတစ္ေယာက္အတိုင္းပါပဲ အရွင္ဘုရား။ သူ႔ကိုယ္သူ B ပိုးရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္လို႔ ေတာင္မွတ္ယူထားတာမဟုတ္ပါဘူး အရွင္ဘုရား... အရွင္းဆံုးကေတာ့ စဥ္းကို မစဥ္းစားတာပါအရွင္ဘုရား။ ထိုကဲ့သို႔ေသာလူမ်ိဳးသည္ ေရာဂါပိုးရွိေသာေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳခြင့္ ဆံုးရႈံးပါသလား အရွင္ဘုရား။

၃။ ရဟန္းျပဳခ်င္သူသည္ မိဘကခြင့္ျပဳမွ ရဟန္းခံလို႔ရပါတယ္လို႔ တပည့္ေတာ္ သိထားပါတယ္အရွင္ဘုရား... ဒါေပမယ့္ မိသားစုကိုလုပ္ေကၽြးေနသူမွာ အမျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိဘက သေဘာတူပါေသာ္လည္း အမ သေဘာမတူပါက ရဟန္းျပဳခြင့္ ဆံုးရႈံးပါသလား အရွင္ဘုရား။

တပည့္ေတာ္ကို ေက်းဇူးျပဳျပီး ျပန္လည္ေျဖၾကားေပးပါလို႔ ေလွ်ာ္ထားအပ္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား..။


အေျဖ။ ။
ဒကာၾကီးအေမးကို မေျဖခင္ ပါဠိေတာ္မွာ လာရွိတဲ့ ရဟန္းမခံသင့္တဲ့ အျပစ္ သို႔မဟုတ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို ေျပာျပပါရေစ။ ရဟန္းခံတယ္ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာမွာ အလြန္ကို အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စည္းကမ္းခ်က္(ဥပေဒ)ေတြက သိပ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒကာၾကီးအေမးနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတဲ့ အခ်ိဳ႕အခ်က္အလက္ေတြကို ၿခံဳငံုမိေအာင္ ေအာက္ပါသတ္မွတ္ခ်က္ေလးေတြကို အရင္ေျပာျပရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရဟန္းခံေပးတဲ့ေနရာမွာ ေအာက္ပါ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိတဲ့ ရဟန္းေလာင္းကို ရဟန္းခံမေပးသင့္ပါဘူး။ (ရဟန္းခံမေပးသင့္ဆိုတာ ရဟန္းခံလွ်င္ ရဟန္းမျဖစ္ဟု မဆိုလိုပါ။)။ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိသူကို အပိုင္း (၂) ပိုင္းခဲြျခားၿပီး ေျပာပါမယ္။

ပထမအပိုင္းအေနနဲ႔…
၁။ ႏူနာ၊ အိုင္းအမာနာ၊ ယားနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါနာ၊ ႐ူးသြပ္ေသာ အနာ (ငါးမ်ဳိး)
၂။ မင္းခစားေယာက်္ား
၃။ တံခြန္စိုက္ (ထင္ရွား) ေသာ ခိုးသူႀကီး
၄။ ေႏွာင္အိမ္ကို ဖ်က္ဆီး၍ ထြက္ေျပးေသာ ခိုးသူ
၅။ ေတြ႕ရာအရပ္၌ သတ္ေစဟု ေၾကာ္ျငာထားအပ္ေသာ ခိုးသူ
၆။ (သံပူကပ္၍) အမွတ္ျပဳျခင္း အျပစ္ဒဏ္ခံရေသာ သူ
၇။ ႀကိမ္ဒဏ္ အျပစ္ေပးခံရေသာ သူ
၈။ ေၾကြးၿမီတင္ေနေသာသူ
၉။ ကြၽန္
၁၀။ အသက္ႏွစ္ဆယ္မျပည့္ေသးေသာ ပုဂၢိဳလ္
၁၁။ အမိအဖတို႔ ခြင့္မျပဳေသာ သား
၁၂။ လက္ျပတ္ေသာသူ
၁၃။ ေျချပတ္ေသာသူ
၁၄။ နား ျပတ္ေသာသူ
၁၅။ ႏွာေခါင္းျပတ္ေသာသူ
၁၆။ ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း ျပတ္ေသာသူ
၁၇။ ေျခမလက္မ ျပတ္ေသာသူ
၁၈။ အေၾကာမ ျပတ္ေသာသူ
၁၉။ ေျခေခ်ာင္း လက္ ေခ်ာင္းပူးေနေသာသူ
၂၀။ ကုန္းေသာသူ
၂၁။ ပုကြေသာသူ
၂၂။ ေျခထုိင္းေသာသူ
၂၃။ အနာဆုိးရွိေသာသူ
၂၄။ ပရိသတ္ကုိဖ်က္ဆီးေသာသူ
၂၅။ မ်က္စိတစ္ဖက္ကန္းေသာသူ
၂၆။ လက္ေျခေကာက္ေသာသူ
၂၇။ ခြင္ေသာသူ
၂၈။ ဖက္သကပ္နာစြဲ 'ကုိယ္တစ္ျခမ္းေသ'ေသာသူ
၂၉။ နားပင္းသူ
၃၀။ အုိမင္းမစြမ္းေသာသူ
၃၁။ (စကားဆြံ႕)အေသာသူ
၃၂။ ကန္းလည္းကန္း အလည္းအေသာသူတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယပိုင္းအေနနဲ႔…
၁။ အမိသတ္သူ
၂။ အဖသတ္သူ
၃။ သံဃာသင္းခဲြသူ
၄။ ရဟႏၲာသတ္သူ
၅။ ဘုရားရွင္ကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ လုပ္သူ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလို ႏွစ္ပိုင္းခဲြေျပာရတာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ပထမပုိင္းခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ ရွိသူေတြကို ရဟန္းခံေပးမိလွ်င္ ရဟန္းခံေပးတဲ့ ရဟန္းေတာ္မွာ `ဒုကၠဋ္အာပတ္´အျပစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ `ဒုကၠဋ္´ဆိုတာ နားလည္ေအာင္ေျပာရရင္ `မသင့္ေတာ္ဘူး၊ မလုပ္ေကာင္းဘူး´ဆိုတဲ့ အေနအထားသာ ရွိပါတယ္။ လူေတြ ကဲ့ရဲ႕စရာျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့အျပဳအမူမွန္သမွ် `ဒုကၠဋ္´အျပစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ၾကဴးရင္ရတယ္လို႔ မဆိုလိုပါ။ သေဘာတရားကို ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယပိုင္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ်ားမွာေတာ့ အဆိုပါ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိသူကို ရဟန္းခံေပးမိလွ်င္ အသြင္ကို ဖ်က္ပစ္ရမည္ (သကၤန္းခၽြတ္ပစ္ရမည္)ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္။ ဆိုေတာ့ ပထမပိုင္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိသူေတြကို ရဟန္းခံေပးတဲ့ေနရာမွာ ရဟန္းခံေပးသူမွာသာ အျပစ္ျဖစ္ၿပီး ရဟန္းအသစ္ကို `အသြင္ကို ဖ်က္ပစ္ရမည္ (သကၤန္းခၽြတ္ပစ္ရမည္)´လို႔ မဆိုထားပါဘူး။ ဒါက မွတ္သားစရာ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒကာၾကီးအေမးနဲ႔ ျပန္ၿပီး စပ္ဟပ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ နံပါတ္ (၁) အေမးျဖစ္တဲ့ စကားမပီသသူ သို႔မဟုတ္ စကားမေျပာတတ္သူ ဆြံ႕အသူဟာ ဦးဇင္းအထက္မွာေရးခဲ့တဲ့ (၃၁)ခုေျမာက္ အခ်က္နဲ႔ ၿငိေနပါတယ္။ သူ႕ကို ရဟန္းခံေပးရင္ ရဟန္းေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကို ရဟန္းျပဳေပးတဲ့ ဆရာေတာ္မွာ လူအမ်ားကဲ့ရဲ႕စရာအျပစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက အဲဒီလို စကားမပီသူကို ရဟန္းျပဳေပးမိလွ်င္ ထိုပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အသြင္ကို ဖ်က္ပစ္ရမယ္ သို႔မဟုတ္ သကၤန္းျပန္ခၽြတ္ပစ္ရမယ္လို႔ မေဟာထားပါဘူး။ (ဒါေၾကာင့္ ရဟန္းျဖစ္ပါတယ္။ ရဟန္းျဖစ္ခြင့္ လံုး၀မဆံုးရႈံးတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး)။

တစ္ခု သတိထားသင့္တာကေတာ့ ရဟန္းဘ၀ဆိုတာ ၀ိနည္းစည္းကမ္းေတြကို ဂရုတစိုက္ေလ့လာရင္ ေနရထိုင္ရအေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥပါ။ တာ၀န္သိတတ္ရင္ တာ၀န္ေတြကလဲ သိပ္ၾကီးပါတယ္။ လူေတြ ေပးတာေကၽြးတာ စားရတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ စီးပြားေရး လုပ္စရာ မလိုဘူး။ လူေတြက ေကာင္းတာပဲ ေကၽြးေကၽြး၊ မေကာင္းတာပဲ ေကၽြးေကၽြး အဲဒါကိုပဲ စားရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထမင္းက်န္၊ ဟင္းက်န္ေလးေတြ အလွဴခံ ဘုဥ္းေပးခဲ့ရတဲ့ အေနအထားေတြေတာင္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူေတြကေတာ့ သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ ရဟန္းသံဃာကို သူတို႔ရဲ႕ ဦးဦးဖ်ားဖ်ားျဖစ္တဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့အရာေတြကိုပဲ လွဴဒါန္းၾကတာ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ တာ၀န္သိတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးရဲ႕ တာ၀န္ဟာ တကယ့္ကို မလြယ္ေၾကာပါပဲ။ အင္မတန္ ခက္ပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ တရားေဟာျပရတယ္။ ေကာင္းမြန္ရာေတြ ရဖို႔အတြက္၊ ကုသိုလ္တရားေတြ ပြားစီးဖို႔အတြက္ လမ္းညႊန္ရပါတယ္။

စကားမေျပာတတ္သူရဟန္းတစ္ပါးဟာ အဲဒီတာ၀န္ေတြအတြက္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ လူေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ စကားမေျပာတတ္သူေတြကို ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက ကိုရင္ၾကီးပဲ ၀တ္ေပးၾကတာမ်ားပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သူ႕တပည့္ ရဟန္းပရိသတ္ကို အလြန္စင္ၾကယ္ဖို႔ ဆႏၵရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အျမင္မွာ တတ္ႏိုင္သမွ် ၾကည္ညိဳဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ဖို႔ အၿမဲတမ္း တိုက္တြန္းေတာ္မူပါတယ္။ ဓမၼေစတီမင္းလက္ထက္က ရဟန္းအတုအေယာင္ေတြ အမ်ားၾကီး ေပၚထြက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မင္းၾကီးက သာသနာကို သန္႔စင္ခဲ့ပါတယ္။ စည္းကမ္းဥပေဒေတြ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ သတ္မွတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္လက္အဂၤါ မစံုသူ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ရဟန္း၀တ္ခြင့္ မေပးရ၊ ၀တ္ေပးလွ်င္ ရဟန္းေလာင္းကိုလည္း လူခၽြတ္၊ ဥပဇၥ်ယ္ဆရာ(ရဟန္းခံေပးသူ)ကိုလဲ အျပစ္ေပး(ျပစ္ဒဏ္ၾကီးမားတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ မမွတ္မိ)၊ ရဟန္းေလာင္းရဲ႕ ပစၥည္းေလးပါးဒါယကာေတြကိုပါ အျပစ္ဒဏ္ေပးတဲ့ မင္းအာဏာေတြ ထားရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါက စကားစပ္လို႔ ေျပာတာပါ။ သာသနာမွာ ၾကည္ညိဳဖြယ္မျဖစ္သူေတြ မရွိေစလိုတဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

နံပါတ္ (၂) အေမးျဖစ္တဲ့ B ပိုးရွိသူရဟန္းခံလို႔ ရပါသလားဆိုတာကေတာ့ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားေခတ္က ေရာဂါအမည္ေတြက ဒီေန႔ေခတ္နဲ႔ အလြန္ျခားနားေနတယ္။ ဦးဇင္းအျမင္အရေတာ့ ရဟန္းခံခြင့္ မဆံုးရႈံးႏိုင္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ B ပိုးကို ပထမအပိုင္းစာရင္းထဲမွာပါတဲ့ ႏူနာ၊ အိုင္းအမာနာ၊ ယားနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါနာ၊ ႐ူးသြပ္ေသာအနာဆိုတဲ့ အနာ (၅)မ်ိဳးထဲကိုလဲ သြင္းဖို႔ ခက္ခဲပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား B ပိုးကို အဲဒီအနာေရာဂါစာရင္းထဲ သြင္းလို႔ရတယ္ဆိုတာေတာင္မွ ရဟန္းခံသူမွာပဲ အျပစ္ျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ မဆံုးရႈံုးႏိုင္ဘူးလို႔ မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး (၂၃)ခုေျမာက္ အခ်က္ျဖစ္တဲ့ အနာဆိုးရွိေသာသူဆိုတာကလဲ ေရွးေခတ္က ေရာဂါေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္လို႔ မရေတာ့ တိုက္ရိုက္ယူဆလိုက္ဖို႔ ခက္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အနာ (၅)မ်ိဳး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရွိသူကို ရဟန္းခံေပးရင္ ရဟန္းခံေပးသူဆရာေတာ္မွာ ဒုကၠဋ္အျပစ္ျဖစ္ေစလို႔ ဘုရားရွင္က ဘာျဖစ္လို႔ ပညတ္ရသလဲဆိုတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းေလးလဲ အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး နည္းနည္း ေျပာခ်င္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အနာ (၅)မ်ိဳး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရွိသူေတြကို အနာေတြ ေပါက္ေနလို႔ `မသင့္ဘူး´ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းက ဒီလိုပါ။ ဒီဇာတ္လမ္းက အေတာ္မွတ္သားဖြယ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗိမၺိသာရမင္းလက္၊ ဆရာဇီ၀ကဆိုတာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေဆးဆရာၾကီးပါ။ ဘုရင္နဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သာမက ရဟန္းသံဃာမ်ားစြာရဲ႕ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈကို တာ၀န္ယူထားရသူပါ။ သူက ေဆးကုရင္ အခေၾကးေငြလဲ မယူပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူေတြမွာ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အနာ (၅)မ်ိဳး ေပါက္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးဆရာၾကီးျဖစ္တဲ့ ဆရာဇီ၀ကဆီကို လာေရာက္ၿပီး ေဆးကုေပးဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ဆရာၾကီးက မအားေတာ့ မကုေပးႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တာမ်ားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြကလဲ ပါးနပ္တယ္။ `ဒို႔ေတာ့ ဒီလို သြားကုခိုင္းလဲ ကုေပးမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ ေဆးကုေပးတဲ့ နည္းလမ္းေလး ရွာၾကည့္ရေအာင္´ဆိုၿပီး နည္းလမ္း ရွာၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ အေျဖကေတာ့ `ရဟန္း´၀တ္လိုက္ဖို႔ပါပဲ။ ရဟန္း၀တ္လိုက္ေတာ့ ဆရာၾကီးဇီ၀ကက ေဆးကုေပးပါတယ္။ ေရာဂါသည္ေတြက ေရာဂါေပ်ာက္တာနဲ႔ လူထြက္ကုန္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြက ကဲ့ရဲ႕ၾကပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ျမတ္စြာဘုရားက သိေတာ့ `ရဟန္းတို႔ အနာေရာဂါ (၅)မ်ိဳးရွိသူကို ရဟန္း၀တ္မေပးၾကနဲ႔၊ ရဟန္း၀တ္ေပးရင္ ဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္ေစ´ဆိုၿပီး ပညတ္ခ်က္တစ္ခု ထုတ္ျပန္လိုက္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ၀ိနည္းမွာလာတဲ့ ဒုကၠဋ္အာပတ္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္ထားဖို႔ပါ။ ဘယ္ကိစၥမွာမဆို ဘုရားရွင္က လူေတြကို အၿမဲတမ္း ဦးစားေပးပါတယ္။ ရဟန္းေတြက မွန္ေနရင္ေတာင္မွ `ငါ့တပည့္တို႔ မင္းတို႔လုပ္တာ မွန္တယ္၊ ဘယ္သူေတြ ကဲ့ရဲ႕ကဲ့ရဲ႕ ဆက္လုပ္´လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မိန္ေတာ္မမူပါဘူး။ သူ႕တပည့္ေတြ အလုပ္တစ္ခုခု လုပ္တယ္။ လူေတြက မၾကိဳက္ဘူး။ ကဲ့ရဲ႕ၾကတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ဘုရားရွင္က `မလုပ္ၾကနဲ႔၊ လုပ္ရင္ ဒုကၠဋ္´အဲဒီလို ပညတ္လိုက္တာမ်ားပါတယ္။

ေလာကေၾကာင္းအရ တစ္ခု စဥ္းစားၾကည့္ႏိုင္တာက B ပိုးဆိုတာ မဆင္မျခင္လုပ္ရင္ ေရာဂါကူးစက္ၿပီး တစ္ျခားရဟန္းေတြအတြက္ အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏုိင္ပါတယ္။ အနာ (၅)မ်ိဳးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အ႒ကထာမွာ ဖြင့္ျပထားတာကေတာ့ အဆိုပါ အနာေရာဂါ စဲြကပ္ေနသူေတြဟာ ပထမဆံုး ေရာဂါကို ေပ်ာက္ေအာင္ ကုသင့္တယ္လို႔ အၾကံျပဳထားပါတယ္။ ေရာဂါေပ်ာက္ၿပီးမွ ရဟန္းခံလွ်င္ ပိုၿပီး သင့္ျမတ္ႏိုင္စရာ ရွိပါတယ္။
နံပါတ္ (၃) အေမးျဖစ္တဲ့ အမ သေဘာမတူပါက ရဟန္းျပဳခြင့္ ဆံုးရႈံးပါသလားဆိုတဲ့အေမးကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ မဆံုးရႈံုးႏိုင္ပါဘူး။ မိဘခြင့္မျပဳတဲ့သူလို႔ပဲ ဆိုပါတယ္။ အစ္မစသည္ မပါ၀င္ပါဘူး။ မိဘေတြကသေဘာတူရင္ ရဟန္းျပဳႏုိင္ပါတယ္။

ဒကာၾကီး အေမးကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျပန္ေျပာရရင္ `ဒကာၾကီးေျပာတဲ့ အျပစ္အနာအဆာေတြဟာ ရဟန္းျဖစ္ခြင့္ကို မဆံုးရံႈးႏုိင္ဘူး´လို႔ မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ ခၽြင္းခ်က္ေတြကိုေတာ့ အထက္မွာ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။
ဒီေနရာမွာ ေမးခြန္းနဲ႔တိုက္ရိုက္မသက္ဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာနည္းနည္းကို ဗဟုသုတအေနနဲ႔ မွတ္သားထိုက္တယ္ထင္လို႔ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာရွိတဲ့ ဘုရားပညတ္ထားခဲ့တဲ့ ၀ိနည္းဆိုတာ တရားေသ၀ါဒ (Dogmatic)မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ လူေတြရဲ႕ တုန္႔ျပန္မႈကိုၾကည့္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရရင္ ၀ိနည္းဥပေဒဆိုတာ ဥပေဒမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပေဒဆိုတာ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း အေျခအေန၊ ေနရာေဒသနဲ႔အခ်ိန္အခါတို႔ရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး။ အေျခအေန၊ ေနရာေဒသနဲ႔ အခ်ိန္အခါေတြကို တြန္းလွန္ၿဖိဳဖ်က္ႏိုင္တဲ့ ပရမတၳသစၥာတရားမ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ၀ိနည္းဥပေဒထားရွိရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလဲ ကိုးကြယ္သူ ဒကာ၊ ဒကာမေတြ ပိုၿပီး ၾကည္ညိဳစရာေတြ တိုးပြားလာေအာင္၊ မကိုးကြယ္သူေတြ အျပစ္ေျပာစရာ မျဖစ္ေစဘဲ ၾကည္ညိဳလာေအာင္ ပညတ္ထားရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပေဒအခ်ိဳ႕ကို ဥပမာထုတ္ေျပာရရင္
(၁) ရဟန္းခံရင္ အနည္းဆံုး ရဟန္း(၁၀)ပါးရွိမွ ရဟန္းခံလို႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊
(၂) သားေရတစ္ထပ္ထက္ပိုပါတဲ့ ဖိနပ္ကို မစီးရ၊
(၃) ႏွစ္ပတ္မွာ တစ္ခါသာ ေရးခ်ိဳးရမယ္၊
(၄) သားေရဖ်ာအခင္းကို အသံုးမျပဳရ…..လို႔ အစက ဘုရားရွင္ ဥပေဒထားခဲ့တယ္။ (ဒါက မူလပညတ္ခ်က္ပါ)။
ေနာက္ပိုင္းမွာ အ၀ႏၲိတိုင္းက အရွင္မဟာကစၥာယနရဲ႕တပည့္ အရွင္ေသာဏက ျမတ္စြာဘုရားကို ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ``ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား…
(က) အ၀ႏၱိတိုင္းမွာ ရဟန္း (၁၀)ပါးရဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္ခဲပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ (၁၀)ရမွ ရဟန္းခံေပးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းကို ရဟန္းဦးေရေလွ်ာ့ၿပီး ဥပေဒကို ျပင္ေပးပါဘုရား။
(ခ) အ၀ႏၲိတိုင္းက ေျမၾကီးက အရမ္းၾကမ္းတမ္းပါတယ္ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ သားေရအထပ္အမ်ားၾကီးပါတဲ့ ဖိနပ္ကို စီးခြင့္ေပးေတာ္မူပါဘုရား။
(ဂ) အ၀ႏၲိတိုင္းက လူေတြက ခဏခဏ ေရခ်ိဳးတာကို သေဘာက်ၾကတယ္ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ ခဏခဏ ေရခ်ိဳးခြင့္ေပးေတာ္မူပါဘုရား။
(ဃ) အလယ္ပိုင္းက လူေတြက ဖ်ာကို ထိုင္စရာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကသလို အ၀ႏၲိတိုင္းက လူေတြက သားေရနယ္ကို ထိုင္စရာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ သားေရနယ္အခင္းကို အသံုးျပဳခြင့္ေပးေတာ္မူပါဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းေတာ္ေတြကို အစည္းအေ၀းေခၚလိုက္ပါတယ္။ (ဘုရားရွင္က အေရးၾကီးလွ်င္ အၿမဲတမ္း အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး အသိေပးၿပီးမွ လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိပါတယ္)။
(က)ဤေဒသမွတစ္ပါး အ၀ႏၲိတိုင္းအပါအ၀င္ အျခားေသာတိုင္းျပည္မ်ားတြင္ ရဟန္းငါးပါးရွိရံုျဖင့္ ရဟန္းခံျခင္းအမႈကို ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္။ ထိုငါးပါးတို႔တြင္ တစ္ပါးက ၀ိနည္းကၽြမ္းက်င္လွ်င္ ၿပီးျပည့္စံုသည္။ (၀ိနည္းမကၽြမ္းက်င္သူမ်ားခ်ည္း ျပဳလုပ္လွ်င္ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ဆိုလိုသည္)။
(ခ) သားေရအထပ္မ်ားစြာပါ၀င္ေသာ ဖိနပ္ကို စီးႏိုင္ခြင့္သည္။
(ဂ) ေရ ခဏခဏ ခ်ိဳးခြင့္ရွိသည္။
(ဃ) သားေရနယ္ကို ထိုင္စရာအျဖစ္ အသံုးျပဳခြင့္ရွိသည္လို႔ ဥပေဒကို ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါက ဘာကို ျပသလဲဆိုေတာ့ ဥပေဒမွာ အေျခအေနနဲ႔အခ်ိန္အခါအရ ေျပာင္းလဲေနႏိုင္သလို ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ၀ိနည္းဥပေဒမွာလဲ Flexibilityဆိုတဲ့ (ကိုယ္လိုရာ ထင္သလို ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ) ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့အေနအထားေတြ ရွိပါတယ္။ ေဒါက္တာ၀ါလ္ပိုလာ ရာဟုလာကလဲ သူ႕ရဲ႕ heritage of Bhikkhus ဆိုတဲ့စာအုပ္မွာ “The Vinaya (the code of Disciplinary Rules for the Sangha) is not an absolute truth; it is only a convention agreed upon for the orderly and smooth life of a social organization. As it should be conducted according to social and economic changes to suit the place and the time, the Buddha laid down appropriate rules and also changed and modified them”လို႔ ေျပာထားပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆိုလွ်င္ ဒကာၾကီး သိခ်င္တဲ့ အေျဖကို ရလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ေမးခြန္းေမးတဲ့ ဒကာၾကီးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
http://attalwinpyin.blogspot.com/မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ (ရဟန္းျပဳျခင္းႏွင့္စပ္ဆိုင္ေသာေမးခြန္း ) by http://attalwinpyin.blogspot.com (http://attalwinpyin.blogspot.com)

ရဟန္းဟူ၍ ဘာ့ေၾကာင့္ေခၚ.

ဘိကၡဳသုတ္-

ရဟန္းတုိ႔ တရား ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရဟန္းမည္၏။

အဘယ္ ခုနစ္မ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ-

၁။ ထင္ရွားရွိေသာ ခႏၶာငါးပါး၌ အျမင္မွားမႈ {သကၠာယဒိ႒ိ} ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္၏။
၂။ မေ၀ခဲြႏိုင္မႈ {၀ိစိကိစၧာ} ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္၏။
၃။ ေခြး ႏြား စသည္တုိ႔၏ အေလ့အက်င့္ကို အမွန္ဟု မွားေသာအားျဖင့္ သံုးသပ္မႈ {သီလဗၺတပရာမာသ} ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္၏။
၄။ စဲြမက္မႈ {ရာဂ} ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္၏။
၅။ အမ်က္ထြက္မႈ {ေဒါသ} ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္၏။
၆။ ေတြေ၀မႈ {ေမာဟ} ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္၏။
၇။ ေထာင္လႊားမႈ {မာန} ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္၏။

ဤတရား ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔ကို ဖ်က္ဆီးအပ္ၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရဟန္းမည္၏ ဟု
(မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

၁ - ဘိကၡဳသုတ္၊ သမဏ၀ဂ္၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္။
ဗုဒၶဓမၼ ဦးေလာကနာထ

ဆင္းတုရွိခိုးတာ အက်ိဳးရွိသလား

ေဂါတမ ၿမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္သြားတာ ႏွစ္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ၿပီ။
မရွိေတာ့တဲ့ ၿမတ္စြာဘုရားကို ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္လို့ ရေသးသလား။
ကိုးကြယ္ေနလို့ေကာ အက်ိဳးရွိပါမလား။

ဗုဒၶဘာသာက ဆင္းတုေတြ၊ ရုပ္ပံုပန္းခ်ီကားေတြကို ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာလား?
ဆင္းတုေတြ ရုပ္ပံုေတြကို ရွိခိုးကိုးကြယ္ေနလို့ ဘာအက်ိဳးရွိမွာလဲ။

ဒါေတြက အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြ ဘာသာၿခားေတြေမးတက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ။

ေဂါတမ ၿမတ္စြာဘုရားဟာ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္သြားၿပီ ၿဖစ္ေပမဲ့
သူေဟာၾကားထားတဲ့ တရားအဆံုးအမေတြက ပကတိအတိုင္း ရွိေနၾကတုန္းပဲ။
သူဘုရားၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့တာ အခုလို တရားအဆံုးအမကုိ ေဟာၿပဖို့ပဲ။
နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားကို ညႊန္ၿပေပးခဲ့ဖို့ပဲ။

ဒါေတြက အခု အကုန္ရွိေနေသးတာမို့ ဒီတရားေတာ္အတိုင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံ
အားထုတ္ရင္း ၿမတ္ဗုဒၶရွိစဥ္တုန္းကလိုပဲ ထပ္တူထပ္မွ် အက်ိဳးထူးမ်ားကို
ခံစားရပါတယ္။ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကိုလည္း မ်က္ေမွာက္ၿပဳႏိုင္ပါတယ္။

ဗုဒၶၿမတ္စြာ ပရိနိဗၺာန္မစံမီမွာ ဗုဒၶကိုယ္စား ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ဖို့အတြက္
ေစတီ ၄ မ်ိဳးကို သတ္မွတ္ေပးေတာ္မူခဲ့တယ္။

ဓာတုေစတီ… ဗုဒၶရဲ့ ရုပ္ကလပ္ေတာ္ကို မီးသၿဂိၤုဟ္တဲ့အခါ က်န္ရစ္တဲ့
ဓါတ္ေတာ္မ်ားကို ဘုရားရွင္ ကိုယ္စားကိုးကြယ္ႏိုင္တယ္။

ဓမၼေစတီ… ဗုဒၶၿမတ္စြာ ၄၅ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့
ပိဋကတ္သံုးပံု၊ မဂ္ေလးတန္၊ ဖိုလ္ေလးတန္နဲ့ နိဗၺာန္တရားတို့ကို
ဘုရားရွင္ကိုယ္စား ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ႏုိင္တယ္။

ဥဒၵိႆေစတီ… သက္ေတာ္ထင္ရွား ၿမတ္ဘုရားကို ရည္မွန္းၿပီး ေရးသားတဲ့ ပံုေတာ္၊
ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြ၊ သစ္သားဆင္စြယ္ စသည္တို့ကို ထုလုပ္ထားတဲ့ ဆင္းတုေတြ၊
အုတ္၊ သဲ၊ အဂၤေတ စသည္တို့ၿဖင့္ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေစတီပုထိုးေတြ၊
ဒီအရာေတြအားလံုးကို ဘုရားရွင္ကိုယ္စား ရွိခိုးပူေဇာ္ႏုိင္တယ္။

ပရိေဘာဂေစတီ… မဟာေဗာဓိပင္ အပါအ၀င္ ဘုရားရွင္ အသံုးၿပဳေတာ္မူခဲ့တဲ့ သပိတ္၊
သကၤန္း၊ ေတာင္ေ၀ွးစသည္တို့ကိုလည္း ဘုရားရွင္ကိုယ္စား
ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ႏိုိင္တယ္။

အဲဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက ၿမတ္ဗုဒၶရဲ့ ပံုေတာ္ပန္းခ်ီကားေတြ၊
ဆင္းတုေတြကို ရွိခိုးပူေဇာ္တာဟာ ဥဒၵိႆေစတီအၿဖစ္ ရည္မွန္းၿပီး
ရွိခိုးပူေဇာ္ၿခင္းၿဖစ္တယ္။ ပန္းခ်ီကားအေနနဲ့ ရုပ္ထု၊
ဆင္းတုေတာ္မ်ားအေနနဲ့ ရွိခိုးပူေဇာ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။

ဥပမာ… ကြယ္လြန္သြားၿပီးတဲ့ မိဘမ်ားရဲ့ဓါတ္ပံုကို ရွိခိုးကန္ေတာ့ေနတဲ့သူဟာ
စကၠဴဓာတ္ပံုကို ရွိခိုးကန္ေတာ့ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူ့မိဘကို ရည္မွန္းၿပီး
ရွိခိုးကန္ေတာ့ေနၿခင္းၿဖစ္တယ္။ မိဘဓာတ္ပံုက အသက္ထင္ရွား ရွိစဥ္အခါက
မိဘတုိ့ရဲ့ ရုပ္ပံုကိုထင္ၿမင္လာေအာင္ အေထာက္အပံ့ၿပဳတယ္။ မိဘရဲ့
ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြ ထင္ေပၚလာေအာင္ ေက်းဇူးၿပဳေပးတယ္။

စကၠဴဓာတ္ပံုကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး မိဘတို့ရဲ့ တကယ့္ရုပ္သြင္နဲ့
မိဘတို့ရဲ့ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ား ေပၚလြင္လာေအာင္ ၾကည့္ရွူရသလို ဘုရားပန္းခ်ီ၊
ရုပ္ထု၊ ဆင္းတုမ်ားကိုေက်ာ္လြန္ၿပီး ၿမတ္စြာဘုရားရဲ့ တကယ့္ရုပ္သြင္နဲ့
ဂုဏ္ေတာ္မ်ား၊ ေက်းဇူးေတာ္မ်ားေပၚလြင္ေအာင္ ၾကည့္ရွုၾကရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ပံုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္တိုဟာ အေထာက္အပ့ံ ပစၥည္းမွ်သာၿဖစ္တယ္။
ပံုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြ မရွိဘဲႏွင့္လဲ ၿမတ္စြာဘုရားရဲ့ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို
ရည္မွန္းၿပီး ရွိခိုးပူေဇာ္ႏိုင္ပါတယ္။
ၿမတ္စြာဘုရားသက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္အခါကလည္း ဘုရားဂုဏ္ေတာ္မ်ားကိုသာ
ရည္မွန္းၿပီး ပူေဇာ္ရပါတယ္။

ၿမတ္စြာဘုရားရဲ့ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားဆီသို့ စိတ္ေရာက္တာခ်င္းတူရင္
အက်ိဳးေက်းဇူးကလည္း တူမွာပဲ။ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားစုေပါင္းထားတဲ့ ဘုရားရွင္ကို
ဉာဏ္နဲ့ၿမင္ေအာင္ အာရံုၿပဳရမယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ရုပ္ပံု၊ ရုပ္ထုေတြကို ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္တဲ့
ဘာသာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါက မသိ၊ နားမလည္သူေတြရဲ့ လြဲလြဲမွားမွား
စြပ္စြဲမွုမ်ားသာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ေနတာက အရဟံအစ ဘဂ၀ါအဆံုး အတုမရွိတဲ့
ဂုဏ္ေတာ္မ်ားရဲ့ ပိုင္ရွင္ၿဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘုရား၊
ထုိၿမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားညႊန္ၿပခဲ့တဲ့ မဂ္ေလးတန္၊ ဖိုလ္ေလးတန္
နိဗၺာန္ပရိယတ္လို့ဆိုတဲ့အတုမရွိ ၿမင့္ၿမတ္တဲ့ ဓမၼတရား၊ သစၥာေလးပါး
ၿမတ္တရားကို သိၿမင္ၾကၿပီးတဲ့ အရိယာသံဃာမ်ားနဲ့ ၿမတ္စြာဘုရားရဲ့
အဆံုးအမဩ၀ါဒအတုိင္း က်င့္ၾကံေနၾကတဲ့ သမုတိသံဃာ၊ ဒီဘုရား၊ တရား၊
သံဃာလို့ဆိုအပ္တဲ့ ရတနာၿမတ္သံုးပါးပါပဲ။

ဒီလို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ထိုက္တဲ့ အၿမတ္ဆံုးရတနာ သံုးပါးဆိုတာ အၿခားဘယ္မွာ
ရွာေဖြလို့ ရႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။

(ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္)

www.burmaborn.blogspot.com မွကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္။ တန္ဖိုးရွိေသာ
ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ၿဖစ္ပါသည္။

ဘုရားရွင္၏ အံ့ဖြယ္ ၁၈ ပါး။

သမႏ ၱစကၡဳဒီပနီ တတိယတြဲ ပုစာၦအမွတ္-၇၁ ။ စာမ်က္ႏွာ ၂၃၉-၌အက်ယ္ရႈပါ ။
ဘုရားရွင္၏ အံ့ဖြယ္ ၁၈ ပါး။
(၁) ၀တ္ေတာ္မူေသာ သကၤန္းေတာ္သည္ ဖြပ္ဆိုးရျခင္း၊ ေဟာင္းႏြမ္းျခင္းမရွိျုခင္း။
(၂) ပရိကၡရာ (၈)ပါးကို ေဆာင္ေတာ္မူလွ်င္ ကိုယ္ႏွင့္မထိ လက္ေလးသစ္မွ်ကြာျခင္း။
(၃) ေတာ္ထြက္ေတာ္မူစဥ္က ပယ္ျဖတ္မူေသာဆံေတာ္သည္ လက္ႏွစ္သစ္မွ်သာ တစ္သက္ပတ္လံုး တည္ေတာ္မူျခင္း။
(၄) ဆြမ္းစားျပီးေသာ္ သပိတ္ေတာ္ေဆးလွ်င္ လက္ေတာ္စင္ ၊ လက္ေတာ္ေဆး ၊သပိတ္ေတာ္စင္၏။
(၅) မုန္ညင္းေစ႔မွ်ေသာ ၾကဳတ္ထဲသို႔ ၀င္ႏို္င္ျခင္း။
(၆) ေရာင္ျခည္ေတာ္ (၆)ပါး လႊတ္ေတာ္မူေသာ္ အရပ္(၁၀)မ်က္ႏွာကို ေဖာက္ထြင္းျခင္း။
(၇) ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါသို႔လိုက္၍ ကုိယ္ေတာ္မွတစ္ပါး နိမၼိတဘုရားေပါင္းမ်ားစြာ ဖန္ဆင္းႏိုင္ျခင္း။ (အေသေခ်ၤ)
(၈) ေခတ္သံုးပါးတုိ႔၌ အမိုက္တိုက္ကိုလည္းေကာင္း၊ အလင္းကိုလည္းေကာင္း ေပးႏိုင္ျခင္း။
(၉) အထက္ေကာင္းကင္တြင္ လ၀န္းကဲ႔သို႔ ျမင္ေတာ္မူျခင္း။
(၁၀) လူနတ္တို႔၏စိတ္ကို အသာသယာႏုသယဉာဏ္ေတာ္ျဖင့္ သိစြမ္းေတာ္မူျခင္း။
(၁၁) အသံေတာ္ရွစ္ပါးႏွင့္တရားေဟာ္ေတာ္မူရာ အလံုးစံုေသာပရိတ္သတ္တို႔၏အနားသို႔ ကပ္၍ေဟာသကဲ႔သို႔ၾကားရျခင္း။
(၁၂) ကၽြတ္အံ႔ေသာ သတၱ၀ါတို႔ကို မဟာဂရုဏာ သမာပတၱိဉာဏ္ေတာ္ျဖင့္ သိႏိုင္ျခင္း။ ခပ္သိမ္းေသာ သတၱ၀ါတို႔အေပၚတြင္ ကရုဏာတရား ပြားမ်ားအားၾကီးျခင္း။
(၁၃) လူနတ္ျဗဟၼာတို႔၏ ကၽြတ္မည့္အခါတည္းဟူေသာ အိေျႏၵအႏုအရင့္ကို သိေတာ္မူျခင္း။
(၁၄) အထက္ပါ(၁၃)ပါးႏွင့္ ေဥယ်ဓံတရား(၅)ပါးကို သိႏိုင္ျခင္း။
(၁၅) အလိုရွိ၍လက္ေတာ္ကိုဆန္႔လိုက္လွ်င္ သပိတ္ေတာ္အလိုအေလ်ာက္ ေရာက္လာျခင္း။
(၁၆) ေရအစံု ၊ မီးအစံုႏွင့္ တန္ခိုးျဖာဋိကာျပႏို္င္ျခင္း။
(၁၇) တာ၀တႎသာသို႔ အဘိဓမၼာတရားေဟာ္ေတာ္မူရန္ ပကတိ သံုးဖ၀ါးႏွစ္လွမ္းတည္းျဖင့္ ၾကြေတာ္မူႏိုင္ျခင္း။
(၁၈)ေဒသစာရီၾကြခ်ီေတာ္မူလွ်င္ေျခရာမတင္သည့္အျပင္ေျမအညီအညြတ္ျဖစ္ရျခင္း။ (ဘုရားရွင္၏ အံ့ဖြယ္ ၁၈ ပါး။) by Myanmar Cupid Forum (Myanmar Cupid Forum)
http://www.myanmarcupid.net

ဗုဒၶႏွင့္ အာဠ၀ကဘီလူး အေမးအေျဖ‏

အာဠ၀ကဘီးလူးသည္ သူ၏ဗိမာန္သုိ႕ေရာက္လာေသာ ရဟန္း၊ ရေသ့၊ ပရဗိုဇ္ တို႕အား ခက္ခဲေသာ ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ ရူးသြပ္ေအာင္ျပဳျပီး ၫႇင္းပန္းႏွိပ္စက္၏။

အာဠ၀ကသည္ ဤသို႕အၾကံရလွ်က္ ဗုဒၶကို ၀မ္းသာအားရ ရင္ဆိုင္လိုက္၏။ ဗုဒၶက “အသင္ အာဠ၀က သင္ေျပာလိုရာကို ေျပာေတာ့” ဟု မိန္႕၏။

အာဠ၀ကအေမး။ ။ ဤေလာက၌ ေယာက္်ား၏ ျမတ္ေသာ ဥစၥာသည္ အဘယ္နည္း။

ဗုဒၶအေျဖ။ ။ ဤေလာက၌ ေယာက္်ား၏ ျမတ္ေသာဥစၥာကား ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသံုးပါးႏွင့္ ကံ၊ ကံ၏အက်ဳိးကို ယံုၾကည္ျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ သဒၶါတရားျဖစ္သည္။

အာဠ၀ကအေမး။ ။ ခ်မ္းသာသုခကို ရရွိရန္ အဘယ္တရားကို ေကာင္းစြာ ေလ့က်က္ရမည္နည္း။

ဗုဒၶအေျဖ။ ။ ခ်မ္းသာသုခရရွိရန္ သုစရိုက္ဆယ္ပါး ကုသိုလ္တရားကို ေလ့က်င့္ အားထုတ္ရမည္။

အာဠ၀ကအေမး။ ။ အရသာရွိေသာ သေဘာတရားတို႕တြင္ အဘယ္အရသာသည္ အျမတ္ဆံုးနည္း။

ဗုဒၶအေျဖ။ ။ အရသာရွိေသာ သေဘာတရားတို႕တြင္ မွန္ေသာစကားကို ေျပာဆိုျခင္း ဟုဆိုအပ္ေသာ သစၥာတရားသည္ အျမတ္ဆံုး၊ အရသာအရွိဆံုး ျဖစ္သည္။

အာဠ၀ကအေမး။ ။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈတို႕တြင္ အဘယ္မည္ေသာ အသက္ ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈသည္ အျမတ္ဆံုးနည္း။

ဗုဒၶအေျဖ။ ။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈတို႕တြင္ ပညာႏွင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈသည္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္၏။

အာဠ၀ကအေမး။ ။ ဆင္းရဲဒုကၡကို အဘယ္တရားႏွင့္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္သနည္း။

ဗုဒၶအေျဖ။ ။ ဆင္းရဲဒုကၡကို လံု႕လဟု ဆိုအပ္ေသာ ၀ီရိယတရားႏွင့္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္၏။

အာဠ၀ကအေမး။ ။ အဘယ္သို႕ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ တမလြန္ဘ၀၌ မစိုးရိမ္ရသနည္း။

ဗုဒၶအေျဖ။ ။ အာဠ၀က သစၥာ- မွန္ေသာစကားေျပာျခင္း၊ ဓမၼ- ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာပညာ၊ စာတိ- ထၾကြလံု႕လ ၀ီရိယရွိျခင္း၊ စာဂ- ေပးကမ္းစြန္႕ၾကဲျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ တရားေလးမ်ဳိးႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္းေၾကာင့္ ျပည့္စံုသူသည္ တမလြန္ဘ၀ကို စိုးရိမ္ျခင္း မရွိေပ။

ဗုဒၶက ဤသို႕ေျဖဆိုလိုက္ရာ အာဠ၀ကလည္း ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ သြားကာ ေသာတာပန္ပီပီ ၾကည္ညိဳစိတ္ထားႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားအား ခ်ီးက်ဴးေထာပနာျပဳလ်က္၊ မိမိအတြက္ သက္သက္ေရာက္လာေသာ ဗုဒၶအား ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ေလွ်ာက္ထားေျပာဆိုေလသတည္း။

Dhammaransi.net