ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္ျခင္းႏွင့္ပတ္သတ္၍

၀န္ခ်ေတာင္းပန္ရမဲ့အျပစ္ဆုိရင္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ ပါမွ ဒီအျပစ္ေျပေပ်ာက္တယ္။ ဘယ္လိုေကာင္းမႈေတြ လုပ္ပါေစ မေတာင္းပန္ရင္ ဒီအျပစ္မေျပေပ်ာက္ဘူး။ ဒီအျပစ္ကေန သက္သာခြင့္မရဘူးဆိုတာပါဘဲ။

ဒါနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ က်မ္းဂန္မွာျပဆိုထားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုကိုၾကည့္ရေအာင္ မေထရ္ႀကီးတစ္ပါးႏွင့္ရဟန္းငယ္တစ္ပါးရြာတစ္ရြာကို ဆြမ္းခံ၀င္ၾကပါသတဲ့။ ပဌမ ဆံုးအိမ္က ႏွစ္ပါးလံုးကို ရာဂုဆန္ျပဳတ္ေလာင္းလိုက္ ပါတယ္။ ဒီအခါမေထရ္ႀကီးက ဆန္ျပဳတ္ ပူပူေႏြးေႏြးဆိုေတာ့ ေလနာေရာဂါနဲ႔ သင့္ေလ်ာ္တယ္။...

ေအးမသြားမွီ သံုးေဆာင္လိုက္ရင္ေကာင္းမယ္လို႕ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါနဲ႔အနီးအနားက သစ္တံုးတစ္ခုေပၚ ထိုင္ၿပီး ဘုန္းေပးပါေတာ့တယ္။ မေထရ္ႀကီးရဲ႕ အျပဳ အမူကိုျမင္ေတာ့ ရဟန္းငယ္ရဲ႕စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး
သေဘာမက် ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္ႀကီး အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ သည္းကိုမခံႏုိင္ဘူး။ အေတာ္ ဆာတတ္လြန္းတယ္။ အရွင္ဘုရား လုပ္တာနဲ႔ တပည့္ေတာ္ပါ အရွက္ရေနျပီလို႔ ေျပာ
လိုက္မိပါတယ္။

ဆြမ္းကိစၥၿပီးလို႔ေက်ာင္းသို႔ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာ မေထရ္ႀကီးက ငါ့ရွင္ တရားထူးမ်ားရၿပီးၿပီလား လို႔ ရဟန္းငယ္ကိုေမးပါတယ္။

ရဟန္းငယ္က ေသာတာပန္ျဖစ္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ မေထရ္ႀကီးက ငါ့ရွင္ အထက္ မဂ္ ဖိုလ္ကိုရဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔ေတာ့။ ငါ့ရွင္ဟာ ရဟႏၱာကို ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်မိၿပီ လို႔မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့
မွရဟန္းငယ္ဟာ အႏႈးအညႊန္႔ေတာင္းပန္ကန္ေတာ့ ပါေတာ့တယ္။ ေတာင္းပန္ကန္ေတာ့လိုက္လို႔မုိ႔ မဂၢ ႏၱရာယ္ အျပစ္ ေျပေပ်ာက္သြားတယ္။ အထက္မဂ္ ဖိုလ္ကို သိျမင္ခြင့္ရသြားတယ္လို႔ က်မ္းဂန္မွာ ျပဆို ထားပါတယ္။

ဒီျဖစ္ရပ္က ဘာကုိျပသလဲဆိုရင္ သိျမင္ေလာက္ ေရာေပါ့။ ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္မွေပ်ာက္တဲ့အျပစ္ကို ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္မႈမလုပ္ရင္ အဲဒီအကုသိုလ္ျပစ္ က ေသာတာပန္ပုဂၢဳိလ္ကိုပင္ အထက္မဂ္ဖိုလ္ကိုမရ
ႏုိင္ေအာင္ အႏၱရာယ္ေပးေၾကာင္း ျပဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူလိုငါလို သာမာန္ပုထုဇဥ္အဖို႔ေတာ့ေျပာ မေနနဲ႔ေတာ့၊ ဒါေၾကာင့္ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္သူျဖစ္ဖို႔ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။

ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္တာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ က်မ္းဂန္မွာ ဘယ္ေလာက္ထိျပဆိုထားလဲဆိုရင္ ေသာတာပန္စတဲ့ အရိယာပုဂၢဳိလ္တစ္ပါးပါးကို ကာယကံနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ၀စီကံႏွင့္ျဖစ္ျဖစ္၊ မေနာကံႏွင့္ျဖစ္ျဖစ္ က်ဴးလြန္ ေစာ္ကားမိရင္ အႏူးအညြန္႔ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ရမယ္။

အရိယာပုဂၢဳိလ္ပါလားလို႔ သိသည္ျဖစ္ေစ၊ မသိသည္ ျဖစ္ေစ၊ အျပစ္ဟာအျပစ္ပဲ။ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္ ပုဂၢဳိလ္ေတြဟာ ေဒါသကိုပယ္ၿပီးသားပုဂၢဳိလ္ေတြမဟုတ္လို႔ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ေပမဲ့ လက္မခံရင္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ ေနရာရာကို ထြက္သြားရင္ အျခား တစ္ဦးဦးဆီမွာ သြားၿပီး ေတာင္းပန္ႏုိင္တယ္။ ဘယ္ပုဂၢဳိလ္အေပၚ ဘယ္လို ျပစ္မွားမိခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအတြက္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ပါတယ္ လို႔အျပစ္ကို ေဖာ္ျပၿပီး ေတာင္းပန္ရမယ္။ ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္ေျပာရ
ရင္ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ ကြယ္လြန္ ဒါမွမဟုတ္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳသြားရင္ ကြယ္လြန္တဲ့ေနရာ၊ ပရိနိဗၺာန္ျပဳတဲ့ ေနရာကို သြားၿပီး ေတာင္းပန္ရမယ္။ ေတာင္းပန္မွသာ သဂၢ ႏၱရာယ္၊ မဂၢ ႏၱရာယ္ကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီး ႀကိဳးစား အားထုတ္ရင္ ဒီဘ၀မွာ တရားထူးရႏုိင္ခြင့္ရွိသြားတယ္။ ေနာင္ဘ၀မွာလည္း သုဂတိသို႔ေရာက္ႏုိင္ခြင့္ ရွိသြားတယ္လို႔ မိန္႔ဆို ထားပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆိုရင္ က်ဴးလြန္ေစာ္ကားမိတဲ့ အျပစ္ေတြ ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္ရင္ေပ်ာက္ပ်က္သြားသလား ဆိုတဲ့ အေမးနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ အေတာ္အသင့္ေလ့လာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔ဘယ္လိုကန္ေတာ့ေတာင္းပန္ရင္ ဘယ္လိုအျပစ္ေတြ ဘယ္လိုအေျခအေနေတြအထိ ကြယ္ေပ်ာက္ ဘယ္လိုအျပစ္ေတြ ဘယ္လို အျပစ္ေတြ ဘယ္ အေျခအေနေတြ ကြယ္ေပ်ာက္တယ္ေတာ့ နားလည္ေရာေပါ့။

အရွင္နႏၵမာေသနာလကၤာရ
ဘာသာေရးအႏွစ္သာရမ်ား

ဆင္းရဲဒုကၡဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ

ဆင္းရဲဒုကၡဆိုတာ ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ ႏွစ္မ်ိဳးဆိုတာက ပညတ္ဆင္းရဲ ႏွင့္ ပရမတ္ဆင္းရဲ။
ပညတ္ဆင္းရဲဆိုတာ ပဋိသေႏၶေနရတာ ဆင္းရဲတယ္။ အိုရတာ ဆင္းရဲတယ္။ နာရတာ ဆင္းရဲတယ္။ ေသရတာ ဆင္းရဲတယ္။ ကိုယ္ဆင္းရဲရတယ္။ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္-ဆိုတဲ့ ဆင္းရဲျခင္းမွန္သမွ် ပညတ္ဆင္းရဲလို႔ေခၚတယ္။
ပညတ္ဆင္းရဲကို လူတိုင္းသိၾကပါတယ္။ လူတိုင္းမသိတာက ပရမတ္ဆင္းရဲျဖစ္တယ္။...

ပရမတ္ဆင္းရဲဆိုတာ သစၥာထိုက္တဲ့ ဒုကၡသစၥာျဖစ္တယ္။ ဒုကၡ-ဆိုတာ ဆင္းရဲျခင္း။ သစၥာ-ဆိုတာက မွန္ကန္ျခင္း။ အမွန္ဆင္းရဲတဲ့ ဒုကၡသစၥာ-ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒုကၡံ ေတဘူမကံ ၀ဋၬံ-လို႔ သျဂႋဳဟ္က်မ္းမွာ ျပထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။
ေတဘူမကံ-ဘံုသံုးပါး၌ျဖစ္ေသာ၊ ၀ဋၬံ-၀ဋ္တရားသည္၊ ဒုကၡံ-ဒုကၡသစၥာမည္၏-တဲ့ ဘံုသံုးပါးမွာျဖစ္တဲ့ ၀ဋ္တရားဟာ ဒုကၡသစၥာ အစစ္အမွန္ပါပဲတဲ့။ ဒီစကားရပ္မွာ ဘံုသံုးပါးဆိုတာနဲ႔ ၀ဋ္သံုးပါးဆိုတာ အသိခက္ေနတယ္။
ဘံုသံုးပါးဆိုတာ-ပုထုဇဥ္အမ်ား က်င္လည္ရာဘံုဟာ ကာမဘံု၊ ရူပဘံု၊ အရူပဘံုလို႔ ဘံုသံုးပါးသာရွိတယ္။
ဘံုသံုးပါးကို အက်ယ္ခ်ဲ႔လိုက္လွ်င္ ၃၁-ဘံု ျဖစ္လာတယ္။
ဘံုသံုးပါးက ဘယ္လို ၃၁-ဘံု ျဖစ္သြားတာလဲဆိုေတာ့ ကာမဘံုအတြင္းမွာ အပါယ္ေလးဘံု(၄)၊ လူ႔ဘံု(၁)၊ နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္(၆)၊ အားလံုး ၁၁-ဘံုကို ကာမတရားရဲ႔ က်င္လည္ရာျဖစ္လို႔ ကာမဘံုလို႔ေခၚတယ္။
ရူပဘံု-ဆိုတာက ရုပ္ရွိတဲ့ ျဗဟၼာဘံုကို ေခၚတယ္။ ရုပ္ရွိတဲ့ ျဗဟၼာဘံုေပါင္းက ပထမစ်ာန္သံုးဘံု၊ ဒုတိယစ်ာန္သံုးဘံု၊ တတိယစ်ာန္သံုးဘံု၊ စတုတၳစ်ာန္ ခုနစ္ဘံုရယ္လို႔ ရူပ ၁၆-ဘံု ရွိတယ္။
အရူပ ရုပ္မရွိတဲ့ဘံုက ေလးဘံုရွိတယ္။ အားလံုး ၃၁-ဘံုရွိတယ္။

ပုထုဇဥ္သတၱ၀ါမွန္သမွ် ဒီ ၃၁-ဘံုက မထြက္ႏိုင္ဘူး။ တဘ၀ဆံုးသြားလွ်င္ တဘ၀ ဆက္တာပဲ။ ဆံုးျပီး ဆက္တာကို ဘ၀လို႔ေခၚတယ္။ ဘ၀ကို အရေကာက္ျပပါဆိုေတာ့ ရုပ္တရားနဲ႔ နာမ္တရားကိုသာ အရေကာက္လို႔ရတယ္။ ေယာက်္ား မိန္းမ လူ နတ္ စတဲ့ ပညတ္ကို အရမေကာက္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၀ဋ္သံုးပါးဆိုတာလည္း ရုပ္နာမ္ကိုပဲ ဆိုလိုရင္းျဖစ္တယ္။ ဒီစကားရပ္ကို ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ႏွင့္ တြက္ၾကည့္သင့္တယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္အရ ၀ဋ္သံုးပါးဆိုတာ ကိေလသ၀ဋ္၊ ကမၼ၀ဋ္၊ ၀ိပါက၀ဋ္ ပါပဲ။

ကိေလသ၀ဋ္ဆိုတာ-အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ ဥပါဒါန္ ဆိုတဲ့တရားေတြက စိတ္ဓာတ္ကို ညစ္ညဴးေအာင္ ျပဳလုပ္တတ္တဲ့အတြက္ ကိေလသ၀ဋ္လို႔ ေခၚတယ္။ အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ-အရ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ သခၤါရအမည္ရတဲ့ ကံတရားရယ္၊
ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေ၀ါ-အရ ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ကမၼဘ၀ရယ္၊ ဒီတရားႏွစ္ပါးကို ကမၼ၀ဋ္လို႔ေခၚတယ္။
ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေ၀ါ-အရ ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ဘ၀ကို ကမၼဘ၀၊ ဥပပတၱိဘ၀လို႔ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲလိုက္တယ္။
ကမၼဘ၀ကို ကမၼ၀ဋ္ထဲ ထည့္ျပီးျပီ။ ၾကြင္းက်န္တဲ့ ဥပပတၱိဘ၀ႏွင့္ က်န္တဲ့ ၀ိညာဏ္၊ နာမ္ရုပ္၊ သဠာယတန၊ ဖႆ၊ ေ၀ဒနာ၊ ဇာတိ၊ ဇရာ စတဲ့ တရားေတြကိုေတာ့ ၀ိပါက၀ဋ္ထဲ ထည့္ပါတဲ့။

ဒါေၾကာင့္၀ဋ္သံုးပါးဆိုတာဟာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ လည္ျပီးျဖစ္ေနပံု ျပတာပါပဲ။
အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ ဥပါဒါန္၊ ဆိုတဲ့ ကိေလသ၀ဋ္ေၾကာင့္ ကံတည္းဟူေသာ သခၤါရျဖစ္တယ္။
သခၤါရဆိုတဲ့ ကမၼ၀ဋ္ေၾကာင့္ ၀ိညာဏ္၊ နာမ္ရုပ္ စတဲ့ ၀ိပါက၀ဋ္ျဖစ္တယ္။
၀ိညာဏ္၊ နာမ္ရုပ္ စတဲ့ ၀ိပါက၀ဋ္ေၾကာင့္ အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ ဥပါဒါန္ ဆိုတဲ့ ကိေလသ၀ဋ္ျဖစ္တယ္။
ကိေလသ၀ဋ္ေၾကာင့္ ကမၼ၀ဋ္ျဖစ္၊ ကမၼ၀ဋ္ေၾကာင့္ ၀ိပါက၀ဋ္ျဖစ္၊ ဒီလိုရုပ္နာမ္မစဲ ထပ္တလဲလဲ ျဖစ္တာကို ၀ဋ္သံုးပါးလို႔ေခၚတာပဲ။

၀ဋ္သံုးပါးဆိုတာဟာ ရုပ္တရား နာမ္တရားပါပဲ။ ဒီရုပ္တရား နာမ္တရားက ဘယ္မွာျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ ဘံုသံုးပါးမွာျဖစ္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘံုသံုးပါးမွာျဖစ္တဲ့ ၀ဋ္သံုးပါးဆိုတာဟာ ရုပ္တရား နာမ္တရားပဲျဖစ္တယ္။ ရုပ္တရား နာမ္တရားဆိုတဲ့ ဒီ၀ဋ္သံုးပါးက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဒုကၡသစၥာ=စစ္မွန္ေသာ ဆင္းရဲျခင္းျဖစ္တယ္။

( တည္ေတာ ဆရာေတာ္)

ပရိယတ္ကို အေျခခံရန္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသဆရာေတာ္ႀကီး၏ အဆံုးအမ။

ပရိယတ္ကို အေျခခံရန္ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ အဆံုးအမေတာ္မွာ ==

“ျမန္မာျပည္သာသနာ ခိုင္မာေနတယ္ဆိုတာ ပရိယတ္ကို မလြတ္တမ္းကိုင္...
ထားလို႔ေပါ့။ ပရိယတ္ကို အေျခခံၿပီးလာခဲ့တာ။ ပဋိပတ္ဟာ တစ္ဦးခ်င္းအတြက္ လိုအပ္တယ္ ဆိုေပမယ့္ သာသနာႀကီး အရွည္တည္တံ့ေရးအတြက္ေတာ့ သူခ်ည္း မၿပီးေသးဘူး။ ပရိယတ္
လည္း လိုအပ္ေသးတယ္။

တကယ့္ သာသနာေတာ္ရဲ႕ အေျခခံက ကမၼဌာန္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပရိယတ္စာေပေတြပါ။ စာေပေတြကို မသင္ဘဲ ကမၼဌာန္းခ်ည္း အားထုတ္ေနစမ္းပါလား ?။ အႏွစ္ ၅၀၊ ၁၀၀ ဆိုလွ်င္ သာသနာ ေပ်ာက္သြားမယ္။

ၿပီးေတာ့ စာေပမပါဘဲနဲ႔ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၿပီး ကမၼဌာန္းခြင္မွာ အမွန္တရား ရႏိုင္မွာလဲ။ စဥ္းစားၾကပါ။ ယေန႔ သာသနာေတာ္ႀကီးကို ေတြ႕ေနၾကရတာ ဟာ ကမၼဌာန္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ ပရိယတ္စာေပေတြ မကြယ္ေပ်ာက္ေအာင္ စာသင္စာခ် ပရိယတ္ကိုယ္ေတာ္ေတြေၾကာင့္။

ဒါကို ျမင္ေတာ္မူလို႔ အရွင္မဟာကႆပကိုယ္ေတာ္ႀကီးတို႔က သဂၤ ါယနာတင္ေတာ္မူ ခဲ့ၾကတာ။ ဘုရား ပရိနိဗၺာန္ျပဳအၿပီး ေဒသနာေတြကို မစုစည္းဘဲ၊ သဂၤ ါယနာမတင္ဘဲ ထားခဲ့လွ်င္ ယေန႔အခ်ိန္ ဒီ သာသနာေတာ္ႀကီးကို မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ဒါေၾကာင့္ သာသနာေတာ္ႀကီး တည္တံ့ဖို႔အတြက္က ပရိယတ္၊ အဲဒီကမွတဆင့္တက္ ဘ၀သံသရာ လြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္က်ေတာ့ ပဋိပတ္၊ အဲဒီလို နားလည္ထားၾကပါ။

အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာသမားေတြ အဆက္ဆက္က ပရိယတ္ကို ေလးစားခဲ့ၾကတာပဲ။ စနစ္တက်နဲ႔ တကယ္လုပ္ေနတဲ့ ကမၼဌာန္းကို အထင္မေသးပါဘူး။ အားေပးပါတယ္။

ဒါလည္း သူ႕အခ်ိန္နဲ႔၊ သူ႕အရြယ္နဲ႔ လုပ္ရမွာပဲ။ သာသနာမွာ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ထြန္းကားေနမွ ျပည့္စံုတယ္ ဆိုရမွာပါ ” ။ ။

ဒါေၾကာင့္ တရားခ်စ္ခင္ သူေတာ္စင္အေပါင္းတို႔ကလည္း ပရိယတ္စာေပကို ေလ့လာ သင္ယူကာ ထိုမွတစ္ဆင့္တက္ ဘ၀သံသရာလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း က်င့္ႀကံအားထုတ္ႏိုင္ၾကၿပီး
ျမတ္နိဗၺာန္ကို ရေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစ ကုန္သတည္း ။ ။

{ မင္းနန္(ေမာ္ကၽြန္း)၏ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ၾသ၀ါဒေတာ္မ်ားေပါင္းခ်ဳပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ေရး
သားပူေဇာ္ပါသည္။ }
 https://www.facebook.com/pages/%E1%80%B1%E1%80%91%E1%80%9B%E1%80%9D%E1%80%AB%E1%80%92-%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%82%94%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%8A%E1%80%B9/501057299977813?ref=stream

သထုံျမိဳ ့ေလးဆူဓာတ္စံေရြဆံရံ ေစတီေတာ္ႏွင့္ ပအုိ၀္းလူမ်ဳိးမ်ားသမုိင္းဆက္စပ္ပုံ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ ဆိုသည့္ ေ၀ါဟာရ ေပၚေပါက္လာပံု

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဌာေနတိုင္းရင္းသားမ်ားအနက္ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားသည္ ႏွစ္စဥ္တေပါင္းလျပည့္ေန႔တြင္ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔အျဖစ္ က်င္းပၾကသည္။ တေပါင္းလျပည့္ေန႔ကို ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ အျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္းႏွင့္ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ ဆိုသည့္ေ၀ါဟာရက ဘယ္လိုစတင္ေပၚေပါက္လာသည္ ကို ေမးခြန္းထုတ္စရာျဖစ္ လာပါသည္။
မဟာသကၠရာဇ္ (၂)ခု (ခရစ္သကၠရာဇ္မေပၚမီ ဘီစီ ၆၉၀)တြင္ သု၀ဏၰဘုမၼိသထံုျပည့္ရွင္ သကၠရာဇာမင္းႏွင့္ မိဖုရား ဘဒၵကလ်ာေဒ၀ီတို႔မွ သားေတာ္တပါးဖြာျမင္ခဲ့သည္။ ထုိသားေတာ္သည္ တေပါင္းလျပည့္ေန႔တြင္ ေနတြက္လ၀င္အခ်ိန္၌ ဖြားျမင္ေသာေၾကာင့္ သူရိယစႏၵာ ဟု အမည္ေပးခဲ့သည္။ သူရိယစႏၵာသည္ သက္ေတာ္ ၂၄ ႏွစ္တြင္ ဖခမည္းေတာ္ ထီးနန္းအပ္ၿပီး နန္းစံခ်ိန္ ၁၀ ႏွစ္တြင္ ဖခမည္းေတာ္ သကၠရာဇာမင္းက နတ္ရြာစံေလသည္။ ဗုဒၶေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၁၁ ခု သီတင္းကၽြတ္လတြင္ သူရိယစႏၵာမင္းအုပ္စိုးသည့္ သု၀ဏၰဘုမၼိသထံုျပည္သို႔ ပထမအႀကိမ္ ၾကြေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္အတြင္း သူရိယစႏၵာမင္း၏ ေမြးေန႔ျဖစ္ေသာ တေပါင္းလျပည့္ ၌ ေရႊဆံရီေစတီေတာ္ကို စတင္အုတ္ျမစ္ခ် တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ထုိႏွစ္မွစ၍ ပအို၀္းလူမ်ဳိးတို႔သည္ ဗုဒၶဓမၼ တရားေရစက္ကို စတင္ၾကားနာရရွိၿပီး ဗုဒၥဘာသာကို စတင္ၾကည္ညိဳၾကသည္။ သူရိယစႏၵာမင္း လက္ထက္တြင္ ဗုဒၶေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၂၀ တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၂၈ တြင္ တတိယအႀကိမ္အျဖစ္လည္းေကာင္း သထံုျပည္သို႔ ၾကြလာခဲ့သည္။

သူရိယစႏၵာမင္းလက္ထက္မွ စ၍ ပအို၀္းလူမ်ဳိးတို႔သည္ ႏွစ္စဥ္တေပါင္းလျပည့္ေန႔တြင္ ေရႊဆံရံေစတီ ရွိရာသို႔ သြားေရာက္ၿပီး ေကာက္သစ္ပူေဇာ္ျခင္း၊ ဆြမ္းကပ္ျခင္း၊ ငါးပါးသီလခံယူျခင္း စသည့္ပဲြေတာ္မ်ားကို ႏွစ္စဥ္ျပဳလုပ္ၾကသည္။ ထိုသို႔ျပဳလုပ္ရာမွ ၁၉၄၇ ခု မတ္လတြင္ ဖဆပလ၏ ေျမယာခဲြေ၀ေရး ေပၚလာစီကို စမ္းသပ္သည့္အေနျဖင့္ သထံုေဒသရွိ လယ္ယာေျမအေျမာက္အမ်ားကို သိမ္းယူခဲ့သည္။ ထိုေၾကာင့္ သထံုေဒသရွိ ပအို၀္းလယ္သမား ၁၀၀၀၀ (တစ္ေသာင္း)ေက်ာ္က သထံုၿမိဳ႕ရွိ ဖဆပလ ေကာ္မရွာနာရံုးသို႔ ခ်ီတက္ဆႏၵျပခဲ့ၾကသည္။ ထိုဆႏၵျပပဲြသည္ ေအာက္ပါ အဆို (၃)ရပ္ကို ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။
ပအို၀္းလူမ်ဳိးကို ေတာင္သူဟု ေခၚဆိုေရးသားျခင္း မျပဳဘဲ ပအို၀္းဟုသာ ေခၚဆိုေရးသားရန္။
ေျမယာခဲြေ၀ေရး ေပၚလာစီကို ျပန္လည္ရုပ္သိမ္းေပးရန္။
ဗမာ့တပ္မေတာ္တြင္ ပအို၀္းတပ္ရင္း (၂)ရင္း ထူေထာင္ေပးရန္ စသည္တို႔ ျဖစ္သည္။
ထိုအဆို(၃)ရပ္ကို ပအို၀္းလူမ်ဳိးကုိ ေနာက္ေနာင္တြင္ ေတာင္သူဟု ေရးသားေခၚဆိုမႈ မျပဳရန္ စသည့္ ပထမအခ်က္ကိုသာ ဖဆပလ က လိုက္ေလ်ာ္ေပးခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ သူရိယစႏၵာမင္း၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ ေအာင့္ေမ့သည့္အေနျဖင့္ ၎၏ ေမြးေန႔ျဖစ္ေသာ တေပါင္းလျပည့္ေန႔ တြင္ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းရွိ ပအို၀္းလူမ်ဳိးမ်ားက ေရႊဆံရံေစတီရွိရာသို႔ ခ်ီတက္ၿပီး ေကာက္သစ္ပူေဇာ္ပဲြမွ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲဆင္ႏဲြခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္ရွိ ပအို၀္းလူမ်ဳိးမ်ားက ပေဒသရာဇ္စနစ္၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္ ၀ပ္၀ပ္ျပားခံေနရေၾကာင့္ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ကို က်င္းပမႈ မျပဳလုပ္၀ံၾကေပ။

၁၉၅၉ တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္ရွိ ပေဒသရာဇ္စနစ္ က်င့္သံုးသည့္ ေစာ္ဘြားမ်ားက မိမိတို႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကို ရွမ္းျပည္နယ္အစိုးရသို႔ အပ္ႏွင္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၁၉၆၀ တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္အတြင္းရွိ လူမ်ဳိးစုအသီးသီးက လက္နက္စဲြကိုင္သည့္လမ္းစဥ္ကို က်င့္သံုးၿပီး ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏဲြခဲ့သည္။ ထိုေနာက္ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ သထံုဦးလွေဖ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်န္ဇံု၊ ဦးေက်ာ္စိန္တို႔က အာဏာသိမ္းေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္း၏ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ ၁၉၆၆ တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စံသိန္းဦးေဆာင္ေသာ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ႕ (ပအလဖ)ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လည္ဖဲြ႕စည္းၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ ပအလဖ အမည္ကို ရွမ္းျပည္နယ္ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ႕ (ရလလဖ) အမည္သို႔ ေျပာင္းလဲဖဲြ႕စည္းခဲ့သည္။ ရလလဖသည္ လူတန္းစားကုိ အေျခခံသည့္ အဖဲြ႕ျဖစ္၍ ၎တို႔အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ က်င္းပႏိုင္ေရးအတြက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ အခြင့္မသာခဲ့ေပ။

ပအို၀္းအမ်ဳိးသားစိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္သည့္ ရလလဖ ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕က ရလလဖမွ ခဲြထြက္ၿပီး ပအို၀္းအမ်ဳိးသားအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ (ပီအဲန္အို) ကို ဖဲြ႕စည္းခဲ့သည္။ ၁၉၇၆ တြင္ ပီအဲန္အို၏ ျပဳလုပ္ေသာ ပထမအႀကိမ္ညီလာခံတြင္ တေပါင္းလျပည့္ေန႔ကို ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔အျဖစ္ ဆံုးျဖတ္သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ျမန္မာျပည္အႏွံအျပားရွိ ပအို၀္းေဒသမ်ားတြင္ ႏွစ္စဥ္တေပါင္းလျပည့္ေန႔ကို ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔အျဖစ္ က်င္းပလာၾကသည္။ ထိုအျပင္ တကၠသိုလ္မ်ားရန္ကုန္နယ္ေျမႏွင့္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္နယ္ေျမမ်ားေပၚတြင္ ပအို၀္းေက်ာင္းသားမ်ားက ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ အခမ္းအနားကို က်င္းပလာၾကသည္။

၂၀၀၇ အတြင္း ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပသည့္ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔၏ ေနာက္ဆံုးရက္(၂၊ ၀၃၊ ၂၀၀၇) တြင္ ႏိုင္ငံျခားအဲန္ဂ်ီအိုမ်ား၊ ေဒသခံအာဏာပိုင္မ်ား လာေရာက္အားေပးမည္ျဖစ္၍ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ စတိတ္စဥ္၏ ေနာက္ခံဆိုင္းဘုတ္ေပၚတြင္ ေရးသားထားေသာ Pa-Oh National Day ဆိုသည့္စလံုးကုိ ခြာထုတ္ခံခဲ့ရသည္။ ထိုႏွစ္မွ စၿပီး ႏွစ္စဥ္က်ေရာက္သည့္ တေပါင္းလျပည့္ေန႔တြင္ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ စာလံုးအစား ပအို၀္းအမ်ဳိးသားပဲြေတာ္အျဖစ္ ေရးသားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အသစ္တက္လာသည့္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္တြင္ မြန္အမ်ဳိးသားေန႔ကို ျပန္လည္က်င္းပခြင့္ေပးသည့္နည္းတူ လာမည့္တေပါင္းလျပည့္ေန႔ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔တြင္ Pa-Oh National Day ႏွင့္ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ ဆိုသည့္ စာလံုးကုိ စတိတ္စဥ္၏ ေနာက္ခံဆိုင္းဘုတ္ေပၚတြင္ ျပန္လည္ ေရးသားခြင့္ ရလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။
ခြန္ခ်န္ကီ (မဲုင္းေကာင္)

က်မ္းကိုး
ျပည္ေထာင္စုထဲကပအို၀္း
သထံုေရႊဆံရံဘုရားႀကီးသမိုင္း ပထမတဲြ
သု၀ဏၰပကာသနီက်မ္း (ပအို၀္းဘာသာ)
၂၀၀၅ တြင္ အသက္(၈၀)ေက်ာ္ရွိ ေကာ့က်ဳိက္ဇာတိ မြိဳးျဖားဗြာ (ခ)ေဒၚျဖဴ၏ ၎၏ အပ်ဳိေပါက္စဘ၀တြင္ သထံု၌ ပအို၀္းအမ်ဳိးသားေန႔ သြားအားေပးသည့္ပံု ျပန္ေျပာျပခ်က္မ်ား။
PA-OH PEOPLE by Mika Rolly

copy by ...>> http://www.bwarsara.blogspot.com/

မြန္ျပည္နယ္ လူငယ္မ်ားေဖာ္ရမ္မွ တဆင့္ ပအို၀္းလူငယ္မ်ားကို တိုက္တြန္းခ်င္တာက

မြန္ျပည္နယ္ ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ႕မွာ မၾကာေသးခင္က မြန္ျပည္နယ္လံုးဆိုင္ရာ လူငယ္မ်ားေဖာ္ရမ္ကို က်င္းပခဲ့တယ္။ ဒီပြဲကို မြန္ျပည္နယ္ ၁၀ ျမိဳ႕နယ္ရွိ လူငယ္ေပါင္းစံု တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မြန္ျပည္နယ္အတြင္း အဓိကေနထိုင္တဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားကို ျမိဳ႕နယ္အလိုက္ ကိုယ္စားျပဳေစျပီး လုပ္ခဲ့တယ္။ မြန္ျပည္နယ္မွ မြန္၊ ကရင္၊ ပအို၀္း ႏွင့္ ဗမာတိုင္းရင္းသားမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾက ပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ဒီလူငယ္ညီလာခံမ်ားမွာ မြန္ျပည္နယ္ လူငယ္မ်ားအေရးကိစၥ၊ လူငယ္ႏွင့္ အလုပ္အကိုင္၊ ပညာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ အဓိက ေဆြးေႏြးဖလွယ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ျမန္မာတျပည္လံုး ဆိုင္ရာ ညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္ကိုယ္စားျပဳမယ့္ မြန္ျပည္နယ္က ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို လည္း ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒါဟာ ေနာက္ပိုင္းေျပာင္းလဲလာတဲ့ ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြေၾကာင့္ လူငယ္ညီလာခံ aတြ၊ ေဖာ္ရမ္ေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ႏွင့္ က်င္းပခြင့္ရလာခဲ့တာပါ။ ေနာက္ျပီး ႏိုင္ငံေရး၊ လူ႔အခြင့္ အေရးႏွင့္ ပတ္သတ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကိုလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုခြင့္ရတဲ့ အေျခအေန လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါျပီး။

ဒီအတြက္ မြန္ျပည္နယ္က ပအို၀္းလူငယ္ေတြလည္း ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ေဒသဖြ႔ံျဖိဳးေရးက႑ေတြမွာ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္လႈပ္ရွားၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ မြန္ျပည္နယ္မွာ ပအို၀္းေတြက သထံုျမိဳ႕နယ္ကို အေျချပဳျပီး၊ ဘီလင္း၊ ေပါင္ႏွင့္ က်ိဳက္ထိုျမိဳ႕နယ္ေတြမွာ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ပအို၀္းေတြဟာ ကရင္လူမ်ိဳးကဲ့သို႔ မြန္ျပည္နယ္မွာ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားအေနျဖင့္ ပါ၀င္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ျပည္နယ္ အေရးကိစေတြမွာ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားကို ကိုယ္စားျပဳမယ့္ အသံေတြ ပါ၀င္လာဖို႔ဆိုတာ ပအို၀္း လူငယ္မ်ားကိုယ္တိုင္လည္း ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ လက္ရွိ လုပ္သြားခဲ့တဲ့ မြန္ျပည္နယ္ ညီလာခံကလည္း ပအို၀္းလူငယ္မ်ားအတြက္ လူငယ္အသံ၊ အင္အားပါ၀င္ဖို႔ အခြင့္အေရးတရပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မြန္ျပည္နယ္မွာ အသင့္အတင့္ရွိတဲ့ ပအို၀္းလူဦးေရကလည္း မြန္ျပည္နယ္မွာ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ အျခားေသာ အေရးကိစၥေတြမွာ မ်ားစြာ ကိုယ္စားျပဳခြင့္ေတြ မၾကာခင္မွာ ရလာႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ တက္တက္ၾကြ ၾကြ ပါ၀င္လႈပ္ရွား အေရးဆိုဖို႔ေတာ့ ပအို၀္းလူငယ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လုပ္ေဆာင္ရလိမ့္မယ္။

ေနာက္ျပီး တိုင္းရင္းသားမ်ား ဦးတည္သြားေနတဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ ေရးမွာ ပအို၀္းလူငယ္ေတြအေနနဲ႔ လူမ်ားစု မြန္လူငယ္မ်ားနည္းတူ ပါ၀င္ေထာက္ခံ၊ ေျပာၾကားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ မြန္ျပည္နယ္အတြင္းမွာ ရွိၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ အထူုးသျဖင့္ ဗမာလူငယ္ေတြကိုလည္း ဖယ္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ေရးမွာ ၀ိုင္း၀န္း၊ ပါ၀င္၊ ေထာက္ခံလာေအာင္ စည္းရံုးလႈပ္ေဆာ္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

ဒါျပင့္ ကိုယ္ေနထိုင္ရာ ျပည္နယ္မွာ မၾကာခင္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ မြန္ျပည္နယ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခဥပေဒ အေၾကာင္းကိုလည္း သိရွိနားလည္ဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီဖြဲ႔စည္းပံု ျဖစ္လာဖို႔အတြက္လည္း ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီအတြက္ ကိုယ္ဘယ္လိုပါ၀င္မလဲ၊ ပအို၀္းလူနည္းစုအေရး ဘယ္လို ေဆြးေႏြးမလဲ ဆိုတာ သိထားဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါက တခ်ိန္က်ရင္ ရွိလာမည့္ မြန္ျပည္နယ္ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကိစၥ အတြက္ပါ။

ထို႔ျပင္ ယခင့္ေတာ္လွန္ေရး နယ္ေျမမ်ားမွာ ေရးဆြဲခဲ့ဖူးတဲ့ မြန္ျပည္နယ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒမႈၾကမ္းကို မြန္ျပည္နယ္ရွိ ပအို၀္းလူငယ္မ်ားလည္း ဖတ္ရႈ႕ေလ့လာ၊ နားလည္သင့္ပါတယ္။ ဒီဖြဲ႔စည္းပံုမွာ ပအို၀္းအတြက္ လက္ရွိ ႏွင့္ အနာဂတ္ အေျခအေနအတြက္ သိရွိထားဖို႔ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ခြန္နီပအို၀္း

ပအို၀္း အမ်ိဳးသားေန႔” ဒို႔တသက္မေမ့

ပအို၀္း အမ်ိဳးသားေန႔” ဒို႔တသက္မေမ့
ေန၀င္လထြက္ တေပါင္းလျပည့္
သူရိယစႏၵာမင္းရဲ႕ ေမြးေန႔...
ထိုမင္းကို အစြဲျပဳ
ပအို၀္းအမ်ိဳးသားေန႔ဟု ေခၚတြင္လာ။

သု၀ဏၰဘူမိ သထံုတခြင္မွစ
ေတာင္ယာ၊ ျခံလုပ္ ပအို၀္းဘိုးဘြားမ်ားက
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေရႊဆံရံဘုရားမွာ စုရံုး
ပအို၀္း အမ်ိဳးသားေန႔ဟု အစျပဳလာ။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းကစ
ပအို၀္း ေခါင္းေဆာင္မ်ားက
တေပါင္းလျပည့္ ေန႔တေန႔ကို
တရား၀င္ အမ်ိဳးသားေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္
စုေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့။

ေခတ္ဆက္ဆက္က
လူမ်ိဳးေရး သြတ္သြင္း၊ ဖိႏွိမ့္မႈေတြၾကား
ပအို၀္းလူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး ရွင္သန္ရပ္တည္လာေစဖို႔
ေတာင္သူမွ ပအို၀္းျဖစ္လာေစေရး
ေတာ္လွန္ေရး၊ အမ်ိဳးသားေရး လႈပ္ရွားမႈ
ပအို၀္းေခါင္းေဆာင္မ်ား အစျပဳခဲ့။

လူမ်ိဳးၾကီး၀ါဒႏွင့္ အာဏာရွင္မ်ား၏ လုပ္ရပ္
မခံမရပ္ႏိုင္ျပီး ေတာင္ေပၚ၊ေျမျပန္႔မက်န္
ပအို၀္း ေခါင္းေဆာင္မ်ားစုစည္း
ပအို၀္း အမ်ိဳးသားလႈပ္ရွားမႈဆီသို႔ ဦးတည္ခဲ့။

သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ယေန႔ခ်ိန္ခါ
အခါသမယမွာ ေနာင္လာေနာက္သား
ပအို၀္းလူငယ္မ်ား ေရွးပအို၀္းဘိုးဘြား
သက္စြန္႔ ဆံဖ်ား ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့သည့္
“ပအို၀္းအမ်ိဳးသားေန႔” ေန႔ထူးတေန႔ကို
လက္ကမ္း၊ ၾကိဳဆို၊ ဂုဏ္ျပဳရင္းျဖင့္
ေရာက္ရာအရပ္ တက္ႏိုင္သည့္ဘက္မွ
ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲ တက္ေရာက္ၾကပါစို႔။

ခြန္နီပအို၀္း (ယခုႏွစ္က်ေရာက္မည့္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားေန႔အတြက္)
 https://www.facebook.com/pages/Khun-Nipaoh/1417777945123327

ႏို႔ႏွစ္လံုးဖိုးမက ေက်ပါသည္

အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ သိလိုသည္မွာ
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မိခင္ မယ္ေတာ္မာယာ
၏ ေမြးေက်းဇူးကို ဆပ္ရာတြင္ ႏို႔တလံုးဖိုးသာ
ေက်ပါသည္ဟု ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကားဖူးေန...
ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယခုအခါ ဆရာေတာ္
သံဃာေတာ္မ်ားက ႏို႔ႏွစ္လံုးဖိုး ေက်ပါသည္ဟု
ေဟာၾကားသံ ၾကားေနရပါသည္။ အမွန္ကို သိ
လိုပါသျဖင့္ က်မ္းဂန္အေထာက္အထားႏွင့္ ေျဖ
ၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
(ေမာင္ထင္လင္း-ေက်ာက္ကုန္းလမ္း၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႔)

(ေျဖ)
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူေသာနည္းျဖင့္
ေက်းဇူးဆပ္တတ္မည္ဆိုလွ်င္ ႏို႔ႏွစ္လံုးဖိုးမက
ေက်ပါသည္။ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္၊ ဒုကနိပါတ္၊
သမစိတၱ၀ဂ္တြင္ မိဘတို႔၏ ေက်းဇူးကို ေက်ပြန္
ေအာင္ ျပန္ဆပ္ႏိုင္ဖို႔ ခဲယဥ္းေၾကာင္း ဘုရားရွင္
ေဟာေတာ္မူပါသည္။ မည္မွ် ခဲယဥ္းသနည္း ဆို
ေသာ္ လိမၼာေသာ သားသမီးသည္ အမိအဖတို႔၏
ေက်းဇူးကို ဆပ္လိုလွသျဖင့္ အမိကိုလက္ယာပဖံုး
၌၊ အဖကို လက္၀ဲပဖံုး၌ထား၍ ေရေႏြး၊ ေရေအး
အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ျဖင့္ ေရခ်ိဳးေပးျခင္း၊ နံ႔သာအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔
ျဖင့္ လိမ္းက်ံေပးျခင္း၊ ႏွိပ္နယ္ေပးျခင္း၊ လိုေလ
ေသးမရွိေအာင္အစားအစာေပးျခင္း၊ ယုတ္စြအဆံုး
က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ပင္ ပခံုးေပၚ၌ စြန္႔၍ သုတ္သင္
ေပးျခင္းတို႔ျဖင့္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးပါေသာ္လည္းေက်း
ဇူးေက်ေအာင္ ဆပ္ျပီးသူဟု မေခၚထိုက္ေသး။

ထိုမွ်ျဖင့္လဲ အားမရေသးသျဖင့္ မိမိက စၾကာ
၀ေတးမင္းႀကီးျဖစ္၍ မိဘေက်းဇူးေက်ေအာင္ဆပ္
လို၍ စၾကာမင္းႀကီး၏ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေပး၍ မိဘ
တို႔အား ျပဳစုလုပ္ေကၽြးျခင္းသည္လည္း ေက်းဇူးမ
ေက်ႏိုင္ေသး-ဟု ဆိုပါသည္။
ေက်းဇူးေက်ေအာင္ဆပ္နည္းမွာ
(၁) ရတနာသံုးပါး၊ ကံ ကံ၏အက်ိဳးတရားတို႔ကို
ယံုၾကည္မႈသဒၶါတရားမရွိ၊ အားနည္းေနေသးေသာ
မိဘတို႔ကို သဒၶါတရား တိုးပြားလာေအာင္။

(၂) သီလမရွိ၊ သီလအားနည္းေနေသးေသာ မိဘ
တို႔ကို သီလရွိ သီလအားေကာင္းလာေအာင္။

(၃) မေပးရက္လို ၀န္တိုမႈ မစၧရိယအားေကာင္းေန
ေသာ မိဘတို႔ကို ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲ လွဴဒါန္းမႈ ဒါန၊
စာဂ တရားတို႔၌ အားေကာင္းလာေအာင္။

(၄) ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ၊ သမထ၊ ၀ိပႆနာ
ပညာ အားနည္းေနေသးေသာ မိဘတို႔ကို ေလာကီ၊
ေလာကုတၱရာ၊ သမထ၊၀ိပႆနာပညာအားေကာင္း
လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ေသာ သားသမီးတို႔
သည္ မိဘေက်းဇူးကို ေက်ေအာင္ ဆပ္ႏိုင္သည့္
အျပင္ ေက်းဇူးတရားမ်ား အမုိ႔အေမာက္ ပိုလွ်ံ၍
သြားပါ၏။

အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ စၾကာမင္းစည္းစိမ္ႀကီး
ေပးေသာ္လည္း တဘ၀ ေကာင္းစားေရးသာ ျဖစ္ပါ
၏။ သဒၶါ၊ သီလ၊ စာဂ၊ ပညာ တရားတို႔ တိုးပြားပါမူ
ကား သံသရာတေလွ်ာက္ နိဗၺာန္ေရာက္သည့္ တိုင္
ေအာင္ပင္ ေက်းဇူး ျပဳႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ပုေတၱာ၀ါဒ ဆံုးမခန္းကဟု ေအာက္ေမ့သည္။ ႏႈတ္
၀ယ္ေဆာင္ထားဖို႔ေကာင္းသည့္ မိဘေက်းဇူး ေက်
ေအာင္ဆပ္နည္း-လကၤာ
နား၀ယ္စိမ့္ငွါ၊ ငါဆရာလွ်င္၊ မာတာပိတ၊ ဂုဏ္ကိုျပ
၍၊ ပုတၱတို႔အား၊ ဆပ္ျငားပိုင္ေၾကာင္း၊ ေဖာ္ျပေရွာင္း
၍၊ မေကာင္းမိဘ၊ ဓမၼမတည္၊ မၾကည္မညိဳ၊ ၀န္တို
မိစၧာ၊ ပါဏာတိပါတ္၊ သတ္-ခတ္လုယူ၊ မျဖဴႏွလံုး၊
မသံုးသီလ၊ ဒါနမပြား၊ မသြားေက်ာင္းကန္၊ ဟုတ္လွ
မွန္သား၊ မိဘအားကို၊ တရားေစာင့္ေစာင့္၊ ေတာ္
ေျဖာင့္လွစြာ၊ မိစၧာမေဖာက္၊ မေသာက္ ေသစာ၊ ပါ
ဏာသူ႔သက္၊ ခိုး၀ွက္ယူမႈ၊ ဤငါးခုကို၊ မျပဳႏွင့္ဗ်ာ။

လွဴဒါမျပတ္၊ ပိ႑ပတ္လည္း၊ မလပ္ေန႔တိုင္း၊ မရိုင္း
ေက်ာင္းကန္၊ အမွန္သြားသြား၊ တရားနာနာ၊ ရတနာ
ဦး၊ မျပတ္ဖူး၍၊ ၾကည္ႏူးလွေစ၊ေညာင္ေရလည္းသြန္း၊
ဆီမီးထြန္းလ်က္၊ ဆြမ္းကြမ္းလက္ဖက္၊ ေရစက္ ခ်ခ်၊
လွဴဒါနႏွင့္၊ သီလဥပုသ္၊ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုး၊ ေစာင့္သံုးပါ
ဗ်ာ၊ မိမာတာကို၊ ဤသို႔ဆိုတတ္၊ထိုသားျမတ္ကို၊ဆပ္
ဆပ္ေက်းဇူး၊ မို၏တည္။

သားလိမၼာ၊ သမီးလိမၼာတို႔သည္ မိဘတို႔အား ေကၽြး
ေမြးျပဳစုရံုမဟုတ္ဘဲ ကုသိုလ္ေရးတို႔၌ ေပ်ာ္ေမြ႔ေအာင္
အားေပးေဆာင္ရြက္ေစႏိုင္လွ်င္ ႏုိ႔ႏွစ္လံုးဖိုးမက ေက်
ပါသည္။ ပိုပါသည္။ လွ်ံပါသည္။ မို၍ေမာက္၍ လာပါ
သည္။

ဆရာေတာ္ရေ၀ထြန္း ( အရွင္တိေလာကသာရ )

အခ်စ္ယာဂု၊ င႐ုတ္သီးစပ္သည္

သီဟိုဠ္ကၽြန္းမွာ ဒု႒ဂါမဏိမင္းရဲ႕ င႐ုတ္သီးတစ္
ေတာင့္ေက်ာင္း ေရစက္ခ်ပြဲဟာ သမိုင္းတြင္ရစ္
ေအာင္ စည္ကားခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။
အဲဒီ င႐ုတ္သီးတစ္ေထာင့္ေက်ာင္း ေရစက္ခ်ပြဲ...
မွာ ရဟန္းေတာ္ တစ္သိန္း၊ ဘိကၡဳနီမ ကိုးေသာင္း
ပင့္ၿပီး လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားစြာနဲ ႔ အႀကီးအက်ယ္ ေပး
လွဴခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအလွဴမွာပဲ ဆံုခဲ့ၾကသူႏွစ္ဦးရဲ႕
စိတ္၀င္စားစရာ တစ္ခုအျဖစ္ ပူးတြဲ သမိုင္းတြင္
က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒု႒ဂါမဏိမင္းႀကီးဟာ သိတတ္တဲ့အရြယ္ကစၿပီး
စားဦးကိုမလွဴဘဲ ထမင္းစားေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔
တစ္ေန႔ေတာထဲမွာ စစ္တိုက္ရင္း ပြဲေတာ္တည္တဲ့
အခါ စားဦးကိုမလွဴရေသးဘဲ င႐ုတ္သီးတစ္ေထာင့္
ကိုအမွတ္တမဲ့ စားလိုက္မိပါသတဲ့.။ ဒု႒ဂါမဏိမင္း
ႀကီးက ဒီအမွတ္တမဲ့ စားလိုက္မိတာေလးကိုပဲ
သတိတရ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးဆံုးလို႔ တိုင္း
ျပည္ေအးခ်မ္းတဲ့အခါ င႐ုတ္သီး တစ္ေထာင့္ စား
လိုက္မိတာေလးကိုကိုယ့္ကိုယ္ကိုဒဏ္ခတ္တဲ့အေန
နဲ႔ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးတစ္တိုက္ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္း
ပါတယ္။ ေက်ာင္းတိုက္အမည္ကိုလဲ င႐ုတ္သီးတစ္
ေတာင့္ေက်ာင္းလို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။

အဲဒီင႐ုတ္သီးတစ္ေတာင့္ေက်ာင္းတိုက္ေရစက္ခ်ပြဲ
မွာ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ကိုရင္ကေလးတစ္ပါးဟာ ယာဂု
ပူပူေတြကို သပိတ္နဲ႔အျပည့္ ခံယူလာပါတယ္။ ယာဂု
ကပူေတာ့ သပိတ္ကို သကၤန္းစြန္းကေလးနဲ႔ ခုကိုင္
လုိက္၊ မကိုင္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ပူလာနတဲ့ အခါက်
ေတာ့ ေျမႀကီးေပၚ ခ်ထားလိုက္၊ တစ္ခါ သကၤန္းစြန္း
ကေလးနဲ႔ကို္င္ၿပီး ေရွ႕ဆက္ ၾကြလိုက္၊ ပူလာတဲ့အခါ
က်ေတာ့ ေျမႀကီးေပၚ ခဏခ်လိုက္နဲ႔ျဖစ္ေနပါတယ္။

ကိုရင္ေလးျဖစ္ေနပံုကို ခပ္လွမ္းလွမ္းက ကိုရင္ေလးနဲ႔
သက္တူရြယ္တူ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ သာမေဏမေလးက
ျမင္သြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ကိုရင္ေလးဆီသြားၿပီး

ကိုရင္ ပူေနရင္ တပည့္ေတာ္ရဲ႔ ဒီခံခြက္ကေလးနဲ႔
သပိတ္ေအာက္က ခံကိုင္သြားပါဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ ဒီခံ
ခြက္ကေလးကို ကိုရင့္ကိုအၿပီးလွဴလိုက္ပါတယ္ဘုရား
လို႔ေျပာၿပီး ကိုရင္ေလးရဲ႕ အခက္အခဲကို ေျဖရွင္းေပး
လိုက္ပါတယ္။ ကိုရင္ေလးကလည္း ေက်းဇူးတင္ပါ
တယ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္လိုက္ပါသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ကာလေတြ ၾကာသြားေရာဆိုပါေတာ့၊
အဲဒီၾကားကာလမွာ ျဗဟၼဏတိႆ သူပုန္ႀကီးက ၁၂
ႏွစ္တိုင္တိုင္ ထအုပ္ခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ျပည္သူ
ေတြ ငတ္မြတ္ဆင္းရဲ၊ ရဟန္းသံဃာေတြလည္း အတိ
ဒုကၡေရာက္၊ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အိႏၵိယဘက္ ထြက္ေျပး
ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ရဟန္းေတာ္ေတြက်ေတာ့ ေတာထဲ
ေရွာင္ေျပး ပိဋကတ္စာကို ခက္ခက္ခဲခဲ ေဆာင္ယူခဲ့ၾက
ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ယာဂုပူပူကို သပိတ္နဲ႔ယူခဲ့တဲ့ကိုရင္
ကေလးဟာ သက္ေတာ္ ၈၀ ၊ ၀ါေတာ္ ၆၀ရ ဆရာ
ေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေနသလို ခံခြက္ကေလး လွဴခဲ့တဲ့ သာမ
ေဏမေလးဟာလည္း သက္ေတာ္ ၈၀ရ ဘိကၡဳနီမႀကီး
ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အိႏၵိယကို အေစာဆံုး စစ္တိမ္းေရွာင္သူေတြထဲမွာ
ေစာေစာက ဘိကၡဳနီမလည္း ပါပါတယ္.။ သူတို႕ဟာ
အိႏၵိယေရာက္ေနေပမဲ့ သူတု႔ိရဲ႕ဇာတိသီဟုိဠ္စစ္သတင္း
ကို အၿမဲနားစြင့္ေနၾကပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ သီဟိုဠ္က ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး
အိႏၵိယကို စစ္တိမ္းေရွာင္လာတယ္၏ဆိုတဲ့သတင္းၾကား
လိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးဆီကို ဇာတိ
စစ္သတင္း သြားေမးၾကတယ္။ သတင္းေမးသူေတြထဲမွာ
ဘိကၡဳနီမႀကီးလည္းပါပါတယ္။

လူေတြရွင္းသြားေတာ့ ဘိကၡဳနီမႀကီးက ဆရာေတာ္
ႀကီးကို ေမးခြန္းတစ္ခုေမးပါတယ္။

ဆရာေတာ္ဘုရား၊ င႐ုတ္သီးတစ္ေတာင့္ေက်ာင္း
ေရစက္ခ်ပြဲတုန္းက ဆရာေတာ္ဘုရား သက္ေတာ္ဘယ္
ေလာက္ရွိပါၿပီလဲဘုရား။

အဲဒီတုန္းက ငါ့အသက္က ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ကိုရင္
ကေလးေပါ့။

အဲဒီေက်ာင္း ေရစက္ခ်ပြဲတုန္းက တပည့္ေတာ္
လည္း ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ သာမေဏမေလးပါဘုရား၊ အဲဒီ
ေက်ာင္း ေရစက္ခ်ပြဲတုန္းက တပည့္ေတာ ္ႀကံဳခဲ့ရတာ
ေလးကို ဆရာေတာ္ကိုေလွ်ာက္ျပဦးမယ္ဘုရား၊ ကိုရင္
ေလးတစ္ပါးေပါ့၊ ယာဂုပူပူကို အလွဴခံလာၿပီး သပိတ္ကို
သကၤန္းစြန္းနဲ႔ ကိုင္လုိက္၊ ေျမေပၚျပန္ခ်ထားလိုက္န ဲ႔ျဖစ္
ေနပါတယ္ဘုရား။ ဒါနဲ႔တပည့္ေတာ္လည္း သူ႔ဆီသြားၿပီး
တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ခံခြက္ကေလးကို သပိတ္ေအာက္ကခံဖို႔
ဆိုၿပီး လွဴလို္က္တယ္ဘုရား။ ဒီအေၾကာင္းအရာကေလး
ကိုေတာ့ ဒီေန႔အထိေမ့လို႔ကို မရပါဘူးဘုရား။

ဘိကၡဳနီမႀကီးဆီက စကားကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ဆရာ
ေတာ္ႀကီးက ေၾသာ္ ဆိုၿပီး အာေမဋိတ္သံႏွင့္အတူသက္
ျပင္းကို မသိမသာခ်လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ........

အဲဒီကိုရင္ကေလးဟာ တျခားသူမဟုတ္ပါဘူး၊ ငါပါပဲ လို႔
ေျပာၿပီး အႏွစ္ႏွစ္အလအလလက ကိုယ္နဲ႔မခြဲမခြါ အမွတ္
တရအျဖစ္ သိမ္းဆည္းလာခဲ့တဲ့ ခံခြက္ကေလးကို အိတ္
ထဲက ထုတ္ျပလိုက္ပါသတဲ့။

သက္ေတာ္ ၈၀ အရြယ္ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ဘိကၡဳနီမႀကီး
တို႔ဟာ ႏွစ္ေပါင္းခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သက္တမ္းရွိေနၿပီျဖစ္
တဲ့ ခံခြက္ကေလးကိုႏွစ္ဦးသားမွင္တက္မိစြာ စိုက္ၾကည့္
ေနာကပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၀တ္ခဲ့တဲ့အ၀တ္ေတြကို တျခား
အ၀တ္တစ္ခုနဲ႕လဲၿပီး ႏွစ္ဦးသေဘာတူ လက္ထပ္လိုက္
ၾကပါသတဲ့။

တကယ္ေတာ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စာေလး
ကို ဒီမွာတင္ အဆံုးသတ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အ႒ကထာ
မွာလည္း ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ဘိကၡဳနီမႀကီးတို႔ ေရွ႕ဆက္
ဘာျဖစ္သြားၾကတယ္။ လူ႔ဘ၀မွာ ဘယ္လိုလုပ္ကိုင္ စား
ေသာက္ေနၾကတယ္ဆိုတာဆက္ျပမထားပါဘူး။ လူထြက္
သြားၾတယ္ဆုတာနဲပပဲ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့
ကိုယ္က ၀ိပႆနာနယ္နိမိတ္အတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတာ
ျဖစ္ေလေတာ့ ၀ိပႆနာႏြယ္တဲ့ အဘိဓမၼာ သေဘာေလး
တစ္ခုကို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း သံုးသပ္ျပပါရေစဦး။

ပုထုဇဥ္တိုင္းမွာ ကိေလသာေတြရွိေနတယ္ဆိုတာ အထူး
ေျပာစရာ မလိုပါဘူး။ ကိေလသာက သံုးပါးရွိပါတယ္။
၁။ အႏုသယကိေလသာ
၂။ ပရိယု႒ာနကိေလသာ
၃။ ၀ီတိကၠမကိေလသာ တဲ့။

အႏုသယကိေလသာဆိုတာ ပဋိသေႏၶတည္ကတည္းက
ပါလာတဲ့ ကိေလသာပါ။ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ သႏၱာန္မွာအစဥ္
သျဖင့္ ကိန္းေနတဲ့ ကိေလသာပါ။

ပရိယု႒ာန ကိေလသာဆိုတာက အာ႐ုံတစ္ခုကို ေတြ႕
ၿပီး ထၾကြေသာင္းက်န္းလာတဲ့ ကိေလသာပါ။

၀ီတိကၠမဆိုတာကေတာ့ အာ႐ု့တစ္ခုကိုေတြ႕ၿပီး ထၾကြ
ေသာင္းက်န္း႐ုံတင္ မကဘဲ လြန္က်ဴးမႈ အဆင့္အထိ
ေရာက္သြားတဲ့ ကိေလသာပါ။

ဒီကိေလသာသံုးပါးရဲ႕သ႐ုပ္ကို ေပၚလြင္သြားေအာင္
အထက္က ေရးျပခဲ့တဲ့ ၀တၳဳကေလးကိုပဲ ျပန္ အာ႐ုံျပဳ
ၾကည့္လိုက္ပါ။

ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ဘိကၡဳနီမႀကီးတို႔ဟာ ပဋိသေႏၶတည္
ကတည္းက အႏုသယ ကိေလသာေတြက ပါလာၿပီး
သားပါ။ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ သႏၱာန္မွာအႏုသယကိေလသာ
ေတြက ကိန္းေနခဲ့ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက ဘိကၡဳနီမႀကီးဆိုတဲ့ ၀ိသဘာဂ
အာ႐ုံကို ေတြ႕လိုက္တဲ့အခ်ိန္ အဲဒီအခ်ိန္မွာအစဥ္သျဖင့္
ကိန္းေနခဲ့တဲ့ကိေလသာေတြကထၾကြေသာင္းက်န္းလာ
ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ ထၾကြေသာင္းက်န္းလာတဲ့ ကိေလ
သာကို ပရိယု႒ာနကိေလသာလို႔ ေခၚပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ဘိကၡဳနီမႀကီးတို႔ ႏွစ္ဦး
သေဘာတူလက္ထပ္လိုက္ၾကတာကေတာ့လြန္က်ဴးျခင္း
ဆိုတဲ့ ၀ီတိကၠမကိေလသာ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။

ဒီေတာ့ ကိေလသာသံုးပါးကို ဘာနဲ႔တားမလဲ။ ( ဒီ
ေနရာမွာ ဘာနဲ႔ပယ္မလဲလို႔ မသံုးပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ
ဆိုေတာ့ ရဟႏၱာျဖစ္မွသာ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္လို႔ရပါ
တယ္။ အခုေျပာတာက ပုထုဇဥ္ သက္သက္မွ်အသြင္နဲ႔
ေျပာေနတာမို႔ပါ။)

စာဖတ္သူမ်ား သိထားၿပီးသားျဖစ္တဲ့ သိကၡာသံုးပါးနဲ႔
တားရပါမယ္။

၁။ ၀ီတိကၠမကိေလသာကို သီလသိကၡာနဲ႔တားရပါတယ္။
ကိုယ့္အခြင့္သင့္ရာ သီလ တစ္ခုခုကို ေဆာက္တည္ထား
ရင္ လြန္က်ဴးစရာ အာ႐ုံတစ္ခုကို ေတြ႔ေပမယ့္ သီလ
ေဆာက္တည္ထားတဲ့အတြက္ မလြန္က်ဴးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

၂။ ပရိယု႒ာန ကိေလသာကို သမာဓိသိကၡာနဲ႔တားရပါ
တယ္။ သမာဓိျဖစ္ေစတဲ့ ကမၼ႒ာန္းေလးဆယ္ထဲကကိုယ္
ႏွစ္သက္ရာ ကမၼ႒ာန္းတစ္ခုခုနဲ႔ တားလို႔ရပါတယ္။ ဥပမာ
ဗုဒၶါႏုႆတိ ပြားမ်ားေနမယ္ဆိုရင္ စိတ္က ဘုရား ဂုဏ္
ေတာ္ဆီမွာပဲ အာ႐ုံေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ထၾကြ ေသာင္း
က်န္းစရာအာ႐ုံ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ပရိယု႒ာန
ကိေလသာကို တားၿပီးသားျဖစ္ေနပါတယ္။

၃။ အႏုသယကိေလသာကိုေတာ့ ၀ိပႆနာဆိုတဲ့ ပညာ
သိကၡာနဲ႔ တားရပါတယ္။ ဆိုလိုခ်က္ကေတာ့ ကိေလသာ
သံုးပါးကို သိကာသံုးပါးနဲ႔တားဆီးရတဲ့သေဘာပါ။

ဒီစာစုမွာ အဓိကေျပာခ်င္တာကေတာ့ သတိပ႒ာန္ပါပဲ။
ျမတ္စြာဘုရားက မဟာသတိပ႒ာနသုတ္မွာ သတၱာနံ
၀ိသုဒၶိယာ ဧကာယေနာမေဂၢါလို႔ ေဟာခဲ့ပါတယ္။
အဓိပၸါယ္ကေတာ့ သတၱ၀ါေတြ ကိေလသာစင္ၾကယ္ဖို႔ ႏွစ္
ေၾကာင္းမရွိတဲ့ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ လမ္းစဥ္က ၀ိပ
ႆနာ သတိပ႒ာန္ လမ္းစဥ္ပါပဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ကိေလသာ
ေတြ စင္ၾကယ္ဖို႔အတြက္ ၀ိပႆနာ သတိပ႒ာန္လမ္းစဥ္မွ
တစ္ပါး ........။

ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)

က်မ္းကိုး
၁။ မူလပ႑ာသ အ႒ကထာ
(ရထ၀ိနီတသုတ္၊ ႏွာ- ၅၀၊ ၅၁)
၂။ မဟာ၀င္ ( က်ီးသဲေလးထပ္ဆရာေတာ္ )
၃။ သၿဂိၤဳလ္ဘာသာဋီကာ ( အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ )

အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္

မဟာေပသကာရ၀တၳဳ

လင္အလွဴေပးသည္ကို မယားျဖစ္သူက အမ်ဳိးမ်ဳိး
က်ိန္ဆဲရာတြင္ ` သင္၏အ၀တ္တို႕သည္ သံျပားႏွင့္အတူ
ျဖစ္ပါေစ´ ဟု ဆဲေရးခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေသေသာအခါ ေသြး
ျပည္အညစ္အေၾကးကို၊ ဓားသံျပားအ၀တ္ကို ၀တ္ေနရသူ...
ၿပိတၱာမ။

ဤမိန္းမသည္ က်င္ႀကီးကိုလည္းေကာင္း၊ က်င္ငယ္ကို
လည္းေကာင္း၊ေသြးကိုလည္းေကာင္း၊ျပည္ကိုလည္းေကာင္း၊
စားေနရ၏။ ဤ အက်ဳဳိးသည္ အဘယ္ကံ၏ အက်ဳိးနည္း၊
အခါခပ္သိမ္း ေသြးျပည္ကိုစားေနေသာ ဤမိန္းမသည္ ေရွး
ဘ၀က အဘယ္အမႈကို ျပဳခဲ့ဖူးသနည္း။

အသစ္ျဖစ္၍ ေကာင္းကုန္ ႏူးညံ့ကုန္ေသာ စင္ၾကယ္
ေသာ အဆင္း ႏူးညံ့သည့္အေမႊးရွိကုန္ေသာ အ၀တ္တို႔ကို
ဤ မိန္းမအား ေပးလိုက္ကုန္သည္ရွိေသာ္ ယင္းအ၀တ္တို႔
သည္ သံျပားကဲ့သို႔ျဖစ္ကုန္၏။ ဤမိန္းမသည္ အဘယ္အမႈ
ကို ျပဳခဲ့သနည္းဟု ရဟန္းကေမး၏။

အရွင္ဘုရား ဤမိန္းမသည္ အကၽြႏု္ပ္၏မယားျဖစ္ခဲ့ဖူး
ပါ၏။ ေပးလွဴေလ့မရွိပါ။ ၀န္တိုေလ့ရွိပါ၏။ စဥ္းလဲေကာက္
က်စ္တတ္ပါ၏။ ထိုမိန္းမသည္ သမဏ ျဗဟၼဏတို႔အား ေပး
လွဴေသာ အကၽြႏု္ပ္ကို ` သင္သည္ အခါခပ္သိမ္းမစင္ၾကယ္
ေသာ က်င္ႀကီးကိုလည္းေကာင္း၊က်င္ငယ္ကိုလည္းေကာင္း၊
ေသြးကိုလည္းေကာင္း၊ ျပည္ကိုလည္းေကာင္း၊ စားေလာ့။
ဤ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္ ေသြး ျပည္သည္သင့္အား တမလြန္
ဘ၀၌ျဖစ္ေစသတည္း။ သင္၏ အ၀တ္တို႔သည္လည္းသံျပား
ႏွင့္အတူျဖစ္ေစကုန္သတည္း´ ဟုဆဲေရးလည္းဆဲေရးပါ၏။
ၿခိမ္းေျခာက္လည္းၿခိမ္းေျခာက္ပါ၏။ ထိုမိန္းမသည္ ဤသို႔
သေဘာရွိေသာ မေကာင္းမႈဒုစ႐ုိက္ကိုျပဳက်င့္ခဲ့ေသာေၾကာင့္
ဤၿပိတၱာဘံုဘ၀သို႔ ေရာက္လာ၍ ၾကာျမင့္စြာ ( ဤက်င္ႀကီး
စသည္ကို ) စားရ၏ဟု ( ေလွ်ာက္၏ )။

ေပတ၀တၳဳ

ဗုဒၶဘာသာကို လြယ္လြယ္စြန္႔ရျခင္းအေၾကာင္း

ဗုဒၶဘာသာကို လြယ္လြယ္စြန္႔ရျခင္းအေၾကာင္း

ဗုဒၶဘာသာ၀င္လူငယ္မ်ား တျခားဘာသာ၀င္မ်ား
ႏွင့္အိမ္ေထာင္က်လွ်င္ ဗုဒၶဘာသာကိုစြန္႔ၿပီးတျခား
ဘာသာသို႔ေျပာင္းသြားသည္မွာ အဘယ္...နည္း။

တျခားဘာသာ၀င္ကေလးမ်ားသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္
ကတည္းက ဘာသာေရးအသိကို ကေလးမ်ားရင္ထဲ
ေရာက္ေအာင္ထည့္ေပးတတ္ၾကသည္။ ကေလးငယ္
မ်ားကိုမုန္႔ေကၽြးၿပီး ဘာသာေရးအသိေတြကိုသင္ၾကား
ေပးၾကသည္။ ထိုလုပ္ငန္းအတြက္ ေငြကို အမ်ားဆံုး
အကုန္အက်ခံၾကသည္။

ဗုဒၶဘာသာမ်ားကား ကေလးတို႔၏ႏွလံုးသား၌ ဘုရား
တည္ေပးတာအလြန္ရွားသည္။ ထိုကိစၥအတြက္ ေငြ
ကုန္ေၾကးက်ခံသူ မရွိသေလာက္ပင္ရွားသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶလာသာကေလးငယ္မ်ားစြာ ဘာသာေရး
အသိဘာမွ်မရွိၾကေပ။ အမည္ခံဗုဒၶဘာသာအဆင့္သာ
ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျခား ဘာသာ၀င္ လူငယ္မ်ားႏွင့္
အိမ္ေထာင္က်လွ်င္ တျခားဘာသာသို႔လြယ္လြယ္ကူကူ
ပင္ ကူးေျပာင္းသြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္တိိုင္းေဒသႀကီး၊ ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕ အမွတ္(၈)ႏွင့္
အမွတ္(၉)ရပ္ကြက္အတြင္းတြင္ဘာသာျခား၊သာသနာ
ျပဳေက်ာင္းမ်ားရွိသည္။ ထိုေက်ာင္းမ်ားကတနဂၤေႏြေန႔
တိုင္း ဗုဒၶဘာသာ ကေလးငယ္မ်ားကို ဆြဲေဆာင္ ေခၚ
ယူၿပီး မုန္႔ေကၽြးၾကသည္။ သူတို႔ ထာ၀ရဘုရားကို ရွိခိုး
ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို သင္ေပးၾကသည္။ ကေလးမ်ား
သည္ မုန္႔မ်ားမ်ား စားရတာ တစ္ခုေၾကာင့္ ထိုဘုရား
ေက်ာင္းမ်ားသို႔ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း အေရာက္သြားၾက
သည္။

ထိုဘုရားေက်ာင္းမ်ားက သင္ေပးလိုက္ေသာ ဓမၼ
သီခ်င္းမ်ားကို ကေလးမ်ားကအိမ္တြင္ ျပန္ဆိုျပေသာ
အခါ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိဘမ်ားက ၀မ္းနည္းရမည့္အစား
၀မ္းသာၾကည္ႏူးေနၾကသည္။ မိဘမ်ားကိုယ္တိုင္ မိ႐ုိး
ဖလာအမည္ခံ ဗုဒၶဘာသာမ်ားျဖစ္ေနရာသားသမီးမ်ား
သည္ အဘယ္မွာလွ်င္ တကယ့္ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ႏုိင္
ေတာ့မည္နည္း။ ထိုရပ္ကြက္ထဲမွ ပခုကၠဴ၀ိပႆနာ
သင္တန္းသားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ဦးထြန္း၀င္းႏွင့္ မိတ္
ေဆြမ်ား စုေပါင္းၿပီး ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေႏြရာသီ ဗုဒၶ
ဘာသာယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းဖြင့္ၾကသည္။

လာတက္ေသာကေလးမ်ားကို မုန္႔ေကၽြးၾကသည္။
သင္တန္း ၿပီးေသာအခါ စာေမးပြဲက်င္းပၿပီး ေအာင္
လက္မွတ္ႏွင့္ဆုခ်ီးျမွင့္ၾကသည္။ ထိုသင္တန္းသည္
အလြန္ေအာင္ျမင္သည္။

ထိုအခါ ေအာင္လက္မွတ္ႏွင့္ဆုခ်ဖို႔ ေငြငါးသိန္းကို
မရွာႏုိင္ျဖစ္လာသည္.။ ထိုကုန္က်စရိပ္ကို ကၽြႏု္ပ္က
တာ၀န္ယူေပးလိုက္ရာ ယခုဆိုလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ
ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းသားသည္ ေထာင္ဂဏန္းျပည့္
လုနီးျဖစ္လာသည္။

ထိုသင္တန္းတက္ၿပီးေသာကေလးမ်ားကား ဘာသာ
ျခားႏွင့္အိမ္ေထာင္က်ေသာ္လည္း တျခားဘာသာသို႔
ေျပာင္းေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။ ၿမိဳ႕နယ္တိုင္း၊ ရပ္ကြက္
တိုင္း ထိုကဲ့သို႔ ျပဳလုပ္ၾကမည္ဆိုလွ်င္ ျမန္မာျပည္၌
ဗုဒၶဘာသာသည္ ကမၻာတည္သေရြ႕ တည္ေနမည္
သာျဖစ္သည္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအားလံုး ဓနတတ္
ႏုိင္သူက ဓနအား၊ ကာယတတ္ႏုိင္သူကကာယအား၊
ဉာဏ္တတ္ႏုိင္သူက ဉာဏ္အားျဖင့္ ၀ိုင္း၀န္း၍ ဗုဒၶ
ဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းမ်ားကို ႏွစ္စဥ္ဖြင့္ၾကပါ
ကုန္ေလာ။

ေမတၱာရွင္ ေရႊျပည္သာ
စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းေသာ အေမးအေျဖမ်ား